Supreme Court dismisses appeal for acquisitive prescription but allows cassation on inheritance share decisions.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal regarding the claim for acquisitive prescription because the lower court correctly rejected it as inadmissible, citing a non-existent first-instance ruling. However, the court partially allowed the cassation appeal concerning the inheritance share decisions, overturning the lower court's dismissal of those specific claims. The decision clarifies that appeals against non-existent rulings are inadmissible, while appeals against valid inheritance rulings remain subject to cassation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 3 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 398 § 15 § 1 k.p.c. Appeals against rulings rejecting appeals for acquisitive prescription are inadmissible if the first-instance ruling did not address the claim, whereas appeals against rulings on inheritance shares remain subject to cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 62/10
POSTANOWIENIE
Dnia 15 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Kwaśniewski
SSN Marta Romańska
w sprawie z wniosku B. R. i A. M.
przy uczestnictwie W. M. i K. M.
o dział spadku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2010
r.,
zażaleń uczestników postępowania K. M. i W. M.
na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II Ca (…),
1. oddala zażalenie uczestniczki postępowania K. M.;
2. uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej skargę kasacyjną
uczestnika postępowania W. M. od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. z
dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II Ca (…) co do rozstrzygnięć zawartych w
punktach II, III i IV, a w pozostałym zakresie oddala zażalenie uczestnika
postępowania.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w W. dnia 6 listopada 2009 r. wydał postanowienie w sprawie z
wniosku B. R. i A. M. przy udziale W. M. i K. M. w sprawie o dział spadku i stwierdzenie
nabycia
własności
postępowania
przez
wnieśli
zasiedzenie.
apelacje
od
Wnioskodawczyni
tego
postanowienia.
B.
R. i
uczestnicy
Sąd Okręgowy
w
Ś.
postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. odrzucił apelację K. M. oraz apelację W. M. w
części dotyczącej żądania stwierdzenia zasiedzenia, częściowo zmienił zaskarżone
postanowienie, oddalił dalej idącą apelację uczestnika postępowania i w całości apelację
wnioskodawczyni oraz oddalił wnioski B. R. i W. M. o zasądzenie kosztów postępowania
apelacyjnego.
Uczestnicy
postępowania
wnieśli
skargi
kasacyjne
od
tego
postanowienia, zaskarżając je w całości.
Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. odrzucił obie skargi
kasacyjne. Wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem w punkcie I odrzucono w całości
apelację K. M. oraz apelację W. M. w części dotyczącej żądania stwierdzenia
zasiedzenia jako niedopuszczalne, ponieważ zostały one wniesione od nieistniejącego
w tym zakresie postanowienia Sądu Rejonowego. Na takie postanowienie Sądu
Okręgowego nie przysługuje zaś skarga kasacyjna, ale zażalenie (art. 3941 § 2
w związku z art. 13 § 2 k.p.c.), wobec czego skargi kasacyjne uczestników
postępowania, które dotyczą wyłącznie kwestii stwierdzenia zasiedzenia, podlegały
odrzuceniu jako niedopuszczalne.
W
zażaleniach
na
postanowienie
Sądu
Okręgowego
w
Ś.
uczestnicy
postępowania zarzucili naruszenie art. 394 § 2 w związku z art. 394 § 3 w związku z
art. 13 § 2 i art. 3986 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że skarga
kasacyjna od postanowienia Sądu Okręgowego odrzucającego apelację nie podlega
rozpoznaniu jako zażalenie oraz naruszenie art. 5191 § 1 oraz art. 3986 § 2 w związku z
art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu,
chociaż obejmuje swoim zakresem rozstrzygnięcia, od których skarga kasacyjna
przysługuje.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Rejonowy w W. w postanowieniu z dnia 6 listopada 2009 r. w ogóle nie
orzekał o żądaniu uczestników postępowania zmierzając do stwierdzenia nabycia
własności nieruchomości przez zasiedzenie. W tej sytuacji Sąd Okręgowy w Ś. w
postanowieniu z dnia 4 marca 2010 r. trafnie przyjął, że apelacja uczestniczki
postępowania K. M. oraz apelacja uczestnika postępowania W. M. w części dotyczącej
żądania stwierdzenia zasiedzenia podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne, odnoszą
się bowiem do orzeczenia nieistniejącego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 28 maja 1998 r., III CKN 409/98, niepubl.). Powołane w zażaleniu postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2004 r., I PZ 8/04 (OSNP 2005, nr 1, poz. 9) dotyczy
innej sytuacji, gdy Sąd Okręgowy nadał swemu orzeczeniu formę wyroku, choć nie
zawiera ono żadnego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a dotyczy wyłącznie kwestii
formalnych (procesowych), prawidłową formą orzeczenia było więc postanowienie (art.
354 k.p.c.).
Sąd Okręgowy w Ś. nietrafnie natomiast odrzucił skargę kasacyjną od
pozostałych rozstrzygnięć zawartych w postanowieniu tego Sądu z dnia 4 marca 2010
r., które dotyczą działu spadku i od których skarga kasacyjna przysługuje.
Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 i 39815 § 1 w
związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).