Supreme Court dismisses appeal on easement claim due to lack of legal issue requiring interpretation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by B. J. and A. J. against a lower court's ruling to establish a servitude of passage. The applicants argued that the concept of 'appropriate compensation' under the Civil Code required judicial interpretation due to vague statutory criteria, citing various Supreme Court precedents. The court rejected this claim because the cited decisions did not demonstrate any conflicting interpretations or unresolved legal issues, noting instead a consistent line of reasoning regarding judicial discretion in individual cases.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3052 § 1 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to demonstrate that existing case law creates conflicting interpretations or unresolved legal issues regarding a statutory provision, as a consistent judicial line precludes the need for reinterpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 518/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku B. J. i A. J.przy uczestnictwie T. […] Spółki Akcyjnej w K.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś.z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparli wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć.
W niniejszej sprawie wnioskodawcy przytoczyli szereg orzeczeń Sądu Najwyższego wydanych w związku z wykładnią nieostrego pojęcia „odpowiedniego wynagrodzenia” z art. 3052 § 1 k.c., nie wskazując jednak na żadne rozbieżności pomiędzy nimi, a jedynie na fakt, iż indywidualny charakter każdej z poruszanych w nich spraw nie pozwala na nadanie im uniwersalnego charakteru.W związku z tym wypada podkreślić, że brak w art. 3052 § 1 i 2 k.c. precyzyjnego określenia kryteriów ustalenia rozmiaru wynagrodzenia oznacza, że ustawodawca pozostawił sądowi swobodę polegającą na indywidualizacji oceny w tym zakresie, formułowanej na podstawie określonego stanu faktycznego, które mogą także wynikać z ogólnych reguł porządku prawnego (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12 oraz z dnia 5 kwietnia 2012 r., II CSK 401/11 – nie publ.).
Jeżeli istnieje już utrwalona linia orzecznicza, we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazującym na potrzebę dokonania wykładni zinterpretowanych już przepisów, należy wykazać, dlaczego dotychczasowa wykładnia powinna ulec zmianie (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że zagadnienie prawne nie zostało sformułowane w sposób prawidłowy, a tym samym wskazane przez skarżącego przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [l.n]