Supreme Court allows claim for social fund transfer between employers upon partial plant takeover under Labor Code. The court ruled that the new employer has standing to demand payment from the old employer. The decision clarifies the legal relationship created by the transfer of the social fund. The court found the lower court erred in denying the plaintiff's standing to sue. The judgment establishes that the new employer can enforce the statutory obligation to transfer funds. This case interprets the Labor Code and the Social Fund Act regarding employer transfers. The outcome permits the new employer to recover the social fund amount. The court emphasized the existence of a legal debt between the two employers. The decision ensures proper enforcement of social fund obligations during plant transfers. The ruling supports the new employer's right to claim the transferred funds.

Sygn. akt V CSK 437/07

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej S.A. w L.

przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej „T.(...)” S.A. w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 22 lutego 2008 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 maja 2007

r., sygn. akt I ACa (…),

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do

ponownego

rozpoznania

oraz

rozstrzygnięcia

o

kosztach

postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy oddalił powództwo Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki

Cieplnej S.A w L. przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej T.(...) S.A

w L. o zapłatę kwoty 203.376,11 zł. Kwota ta obejmowała środki pieniężne tworzące

zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, które – w ocenie powoda - pozwane

Przedsiębiorstwo powinno przekazać powodowi w związku z przejęciem przez powoda

grupy pracowników po przejściu części zakładu pracy na podstawie art. 23 1 k.p.

Rozstrzygnięcie to zapadło po dokonaniu następujących ustaleń faktycznych.

W dniu 1 lipca 2005 r. nastąpiło przejęcie części pozwanego Przedsiębiorstwa

(zakładu pracy) na rzecz powoda na podstawie art. 23 1 § 1 k.p. Powołana przez strony

procesu komisja ustaliła, że w wyniku rozliczeń na dzień 31 maja 2006 r. strona

pozwana miała przekazać powodowi kwotę 203.376,11 zł stanowiącą środki

zakładowego

funduszu

świadczeń

socjalnych

działającego

w

pozwanym

Przedsiębiorstwie. Na podstawie porozumienia z dnia 2 sierpnia 2003 r. określono

wysokość środków podlegających przekazaniu, a sposób i termin takiego przekazania

miał być uregulowany w odrębnym porozumieniu. Strona pozwana odmówiła jednak

podpisania takiego porozumienia, dokonała

potrącenia

zgłoszonej wobec niej

wierzytelności z wierzytelnością własną w stosunku do powoda. Podnosiła też brak

legitymacji czynnej powoda w zakresie dochodzonego roszczenia. Sąd Okręgowy

podzielił ten zarzut i stwierdził, że do dochodzenia przez powoda środków pieniężnych

stanowiących

fundusz

świadczeń

pracowniczych

pracodawcy

przekazującego

uprawniony jest wyłącznie fundusz pracodawcy przejmującego, a powód (nowy

pracodawca)

administruje

tylko

tymi

środkami.

Gdyby

przyznać

takiemu

administratorowi funduszu legitymację czynną, przejmujący pracowników zakład pracy

(powód) musiałby dochodzić wypłacenia środków funduszu jedynie na rzecz

administrowanego przez siebie funduszu. Z powództwem w takiej sytuacji mógłby

wystąpić natomiast tylko Prezes Zarządu powodowego Przedsiębiorstwa, ponieważ

zgodnie z regulaminem funduszu, zarządza on jego środkami.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda. Sąd ten rozważał dwie zasadnicze

kwestie prawne: legitymację czynną w zakresie roszczenia o wypłacenie środków

pieniężnych tworzących zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (zfśs) oraz sposób

sformułowania żądania przez podmiot uprawniony. Przyjął istnienie legitymacji czynnej

powodowego Przedsiębiorstwa, powołując się na postanowienia ustawy z dnia 4 marca

1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. Nr 70, poz. 336 ze zm.,

cyt. dalej jako „ustawa z 1994 r.). Stwierdził jednak, że powód powinien sformułować

żądanie w ten sposób, iż domaga się „nakazania przejmowanemu (pozwanemu)

wykonania obowiązku ustawowego poprzez przekazanie środków z jednego funduszu

na drugi”, a nie zasądzenia tych środków na rzecz strony powodowej. Z racji wadliwego

sformułowania żądania pozwu powództwo zatem nie mogło być uwzględnione.

W skardze kasacyjnej powód podnosił zarzuty naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., art.

233 § 1 k.p.c., art. 7 ust. 3b ust. 3c i ust. 3d ustawy z 1994 r., art. 56 k.c., art. 65 k.c. i

art. 354 § 1 k.c. Wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi

Apelacyjnemu

do

ponownego

rozpoznania,

ewentualnie

–

wydanie

wyroku

reformatoryjnego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Nie może być brany pod uwagę zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.,

umotywowany w sposób wskazany w skardze kasacyjnej, z tej racji, że przepis ten nie

dotyczy kwestii wszechstronnego rozważania materiału dowodowego.

Oba Sądy ustaliły, że doszło do przejścia części zakładu pracy (pozwanego

Przedsiębiorstwa) na powoda na podstawie art. 23 1 § 1 k.p. W przepisie art. 7 ustawy z

1994 r. uregulowano prawne konsekwencje przejścia zakładu pracy na pracodawcę

zobowiązanego do tworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (zfśs) w

zakresie losu środków prawnych należących do funduszu tworzonego przez

poprzedniego (przejmowanego) pracodawcę. Otóż w razie przejścia części zakładu

pracy na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia funduszu, fundusz pracodawcy

przejmującego zwiększa się, w części przypadającej na liczbę przejmowanych

pracowników,

o

równowartość

środków

pieniężnych

funduszu

pracodawcy

przekazującego, skorygowanych odpowiednio o należności i zobowiązania funduszu,

według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym następuje przejście (art. 7 ust. 3b

ustawy). Zasady podziału środków stanowiących równowartość odpisu podstawowego,

obciążającego koszty pracodawcy przekazującego, dotyczącego roku, w którym

następuje przejście części zakładu pracy, określa porozumienie między pracodawcami

(art. 7 ust. 3c). Przekazywanie środków funduszowych między pracodawcami następuje

w terminie 30 dni od daty przejścia części zakładu pracy, chyba że porozumienie między

pracodawcami stanowi inaczej (art. 7 ust. 3d).

Trafne jest stanowisko Sądu Apelacyjnego co do tego, że gromadzone przez

pracodawcę środki należące do omawianego funduszu stanowią element majątku tego

pracodawcy (art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy). Oceny tej nie może podważać art. 10

ustawy, w którym stwierdzono, że „środkami funduszu administruje pracodawca”.

Oznacza to, że dla innych podmiotów wskazanych w ustawie (np. związków

zawodowych) przewidziano tylko określone uprawnienia kontrolne (art. 8 ust. 3 ustawy).

Dysponowanie środkami funduszu przez pracodawcę podlega jednak znacznemu

ograniczeniu w interesie pracowników zakładu pracy tworzącego fundusz (art. 8 ustawy;

por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 sierpnia 2005 r., I PK 12/05,

OSNIPUS 2006, z. 11-12, poz. 182), a środki funduszu lokowane są na odrębnym

rachunku bankowym pracodawcy (art. 12 ust. 1 ustawy).

Nie można podzielić natomiast stanowiska Sądu Apelacyjnego, że wprawdzie z

art. 7 ust. 3b wynika ex lege „obowiązek przekazania środków pieniężnych przez zakład

przejmowany” nowemu pracodawcy, ale w zakresie tego obowiązku „pracodawca

przejmowany nie jest dłużnikiem przejmującego, bo nie istnieje pomiędzy nimi żaden

stosunek zobowiązaniowy”. W każdym razie niezbyt zrozumiała jurydycznie jest

koncepcja, w której przy konstatacji wyraźnego obowiązku wynikającego z ustawy

odrzuca się możliwość ujęcia tej powinności w ramy stosunku obligacyjnego (art. 353

k.c.). Treść art. 7 ust. 3b ustawy z 1994 r. wskazuje na to, że możliwe byłoby jednak

konstruowanie takiego zindywidualizowanego stosunku powstającego ex lege. W

ustawie określone bowiem zostały podmioty tego stosunku („pracodawca przejmujący”

jako wierzyciel i „pracodawca przekazujący” jako dłużnik). Określone zostało samo

świadczenie i jego postać (verba legis: fundusz pracodawcy przejmującego zwiększa się

o równowartość środków pieniężnych funduszu pracodawcy przekazującego). Chodzi tu

niewątpliwie o świadczenie pieniężne obciążające pracodawcę przekazującego wobec

pracodawcy (zakładu pracy) przejmującego. W dodatku właśnie konstrukcja stosunku

obligacyjnego zapewnia przejmującemu zakładowi pracy odpowiedni instrument prawny

służący wyegzekwowaniu powinności statuowanej ex lege w art. 7 ust. 3b ustawy.

Odpowiednie porozumienie stron, przewidziane w art. 7 ust. 3c ustawy, służy już jedynie

sprecyzowaniu

wysokości

przekazanych

środków

pomiędzy

zainteresowanymi

pracodawcami oraz ustaleniu ewentualnego terminu ich przekazania (art. 7 ust. 3d). W

konsekwencji należałoby przyjąć, że w razie przejścia części zakładu pracy na postawie

art. 231 § 1 k.p. na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia zakładowego funduszu

świadczeń

socjalnych

pracodawcy

przejmującemu

służy

wobec

pracodawcy

przekazującego roszczenie o wypłatę środków pieniężnych zgromadzonych na tym

funduszu w wysokości określonej w art. 7 ust. 3b ustawy z dnia 4 marca 1994 r.

W tej sytuacji należy uznać za trafny zarzut naruszenia art. 7 ust. 3b ustawy z

1994 r. w wyniku przyjęcia, że nie stwarza on odpowiednich podstaw do konstruowania

powstającego ex lege stosunku obligacyjnego pomiędzy poprzednim i nowym

pracodawcą w rozumieniu art. 231 § 1 k.p. Uzasadniało to konieczność uchylenia

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania (art. 39815 § 1 k.p.c.). Tym samym bezprzedmiotowe stały się pozostałe

zarzuty naruszenia prawa materialnego. Nieuzasadniona okazało się też twierdzenie

skarżącego, że źródłem omawianego stosunku prawnego mogłoby być już samo

porozumienie przewidziane w art. 7 ust. 3c i ust. 3d ustawy z 1994 r., aczkolwiek trafnie

podniesiono w skardze to, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie

rozważono prawnego znaczenia wspomnianego porozumienia w omawianym zakresie

(np. odnośnie do samego terminu wykonania obowiązku przekazania środków

pieniężnych pomiędzy pracodawcami tworzącymi fundusz).