Legislator Case Law & Legislation
V CSK 338/18 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on easement acquisition by prescription due to lack of legal interruption grounds.

Case Number V CSK 338/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the applicants against the lower court's decision to deny the establishment of a transmission easement. The court found that the applicant's earlier correspondence regarding the removal of infrastructure and payment for unauthorized use did not legally interrupt the prescription period, which had already expired in 2010. Consequently, the court ruled that the applicant's subsequent proposal to sign an agreement came too late to prevent the acquisition of the easement by the utility company.

Legislator headnote

AI generated

Art. 123 § 2 k.c.; Art. 175 k.c.; Art. 176 k.c.; Art. 172 § 1 k.c.; Art. 292 k.c.; Art. 3051 k.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 7 k.c.: A claim for payment of compensation for unauthorized use does not interrupt the prescription period for acquiring a servitude, and a subsequent offer to conclude an agreement cannot retroactively prevent the acquisition if the prescription period has already expired.

Keywords

AI generated
acquisition of servitude prescription period interruption of prescription good faith acquisition transmission easement unauthorized use legal interruption

Cited Legislation

AI generated
Art. 123 § 2 k.c.
175 w związku z art. 123 § 2 k.c. przez nieuwzględnienie przerwania biegu zasiedzenia; art.
Art. 175 k.c.
123 w związku z art. 175 k.c. Skutek przerwania biegu zasiedzenia służebności mogło odnieść wystąpienie uczestnika z propozycją zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu.
Art. 176 k.c.
przez nieuwzględnienie przerwania biegu zasiedzenia; art. 176 k.c. przez błędne przyjęcie zasiedzenia służebności przesyłu i art.
Art. 172 § 1 k.c.
przez błędne przyjęcie zasiedzenia służebności przesyłu i art. 172 § 1 w związku z art.
Art. 292 k.c.
172 § 1 w związku z art. 292 zdanie drugie i art.
Art. 3051 k.c.
292 zdanie drugie i art. 3051 k.c. przez uwzględnienie zarzutu zasiedzenia służebności przesyłu.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 328 § 2 k.p.c. przez niewskazanie, dlaczego Sąd drugiej instancji przyjął dobrą wiarę uczestnika, gdy ten wyrażał wolę zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Kwestia ta została podniesiona tylko dla porządku, gdyż nie występuje we odrębnym wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Kwestia ta została podniesiona tylko dla porządku, gdyż nie występuje we odrębnym wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w treści postanowienia.aj
Art. 7 k.c.
przez przyjęcie wystąpienia przesłanki wejścia w posiadanie w określonej dacie urządzeń przesyłowych przez uczestnika; art. 7 k.c. przez przyznanie dobrej wiary uczestnikowi, art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 338/18 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku M. Ł. i Z. Ł.‎przy uczestnictwie T. S.A. w K.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w J.‎z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w J. oddalił apelację wnioskodawców M. Ł. i Z. Ł. od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 15 listopada 2017 r., którym oddalony został wniosek o ustanowienie służebności przesyłu na rzecz uczestnika T. S.A. w K. Przyczyną oddalenia wniosku było stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu z dniem 1 lutego 2009 r. Sąd ustalił wystąpienie przesłanek zasiedzenia, co znalazło potwierdzenie w toku rozpoznawania apelacji wnioskodawców, z tym, że Sąd Okręgowy za początek biegu terminu zasiedzenia przyjął 6 grudnia 1990 r., ze względu na wejście w życie tego dnia przepisów przyznających państwowym osobom prawnym – a takim był poprzednik prawny dzisiejszego uczestnika - użytkowanie wieczyste gruntów oraz własność budynków.

Bieg zasiedzenia w wypadku posiadania samoistnego w dobrej wierze, a ta przesłanka została, zdaniem Sądu wykazana przez uczestnika, zakończył się 6 grudnia 2010 r. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy zarzucili Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 k.c. przez przyjęcie wystąpienia przesłanki wejścia w posiadanie w określonej dacie urządzeń przesyłowych przez uczestnika; art. 7 k.c. przez przyznanie dobrej wiary uczestnikowi, art. 175 w związku z art. 123 § 2 k.c. przez nieuwzględnienie przerwania biegu zasiedzenia; art. 176 k.c. przez błędne przyjęcie zasiedzenia służebności przesyłu i art. 172 § 1 w związku z art. 292 zdanie drugie i art. 3051 k.c. przez uwzględnienie zarzutu zasiedzenia służebności przesyłu.

Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 328 § 2 k.p.c. przez niewskazanie, dlaczego Sąd drugiej instancji przyjął dobrą wiarę uczestnika, gdy ten wyrażał wolę zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik uczestników powołał się na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, polegającego na ocenie szczególnych wypadków przerwania biegu zasiedzenia, tj.

„czy wyrażenie woli zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu przez posiadacza służebności przesyłu przerywa bieg zasiedzenia tejże służebności?”Podnoszący wskazane zagadnienie prawne stara się dowieść przez licznie przywołane orzeczenia Sądu Najwyższego, że skierowanie przez właścicieli nieruchomości do przedsiębiorstwa przesyłowego wezwania do zaprzestania naruszania ich własności wskutek przebiegu przez ich nieruchomości linii elektroenergetycznej z posadowionymi urządzeniami przesyłowymi oraz do zapłaty za korzystanie z nieruchomości, a następnie otrzymanie od przedsiębiorstwa – uczestnika postępowania zgody na zawarcie umowy o ustanowienie służebności przesyłu stanowiło przyczynę przerwania biegu zasiedzenia.

Jednakże z ustaleń faktycznych wynika, że dopiero odpowiedź udzielona przez T. S.A. z dnia 9 lutego 2011 r. zawiera propozycję ustanowienia służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem. Wcześniejsza korespondencja, począwszy od pisma wnioskodawcy Z. Ł. z dnia 28 lipca 2009 r., zwłaszcza z dnia 29 grudnia 2009 r. dotyczyła usunięcia urządzeń przesyłowych i zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego wystąpienie o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości przez przedsiębiorstwo przesyłowe nie przerywa biegu przedawnienia, nawet wtedy, gdy odpowiednie roszczenie zostało skierowane na drogę sądową (z wielu zob. uchwałę Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2014 r.

III CZP 45/14, OSNC 2015, nr 5, poz. 54; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2015 r. V CSK 90/14 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2015 r., II CSK 639/14, nie publ.). W rozpoznawanej sprawie były to pisma kierowane przez wnioskodawców do uczestnika postępowania, więc tym bardziej nie mogły odnieść skutku, o którym mowa w art. 123 w związku z art. 175 k.c. Skutek przerwania biegu zasiedzenia służebności mogło odnieść wystąpienie uczestnika z propozycją zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu.

Można to bowiem poczytać za sposób uznania roszczenia. Skoro to nastąpiło pismem z 2011 r., to miało miejsce już po upływie terminu zasiedzenia służebności.Zajmowanie stanowiska przez Sąd Najwyższy wobec przedstawionego zagadnienia prawnego występuje tylko wtedy, gdy ma to znaczenie dla rozpoznawanej sprawy; podnosi to słusznie pełnomocnik skarżących w uzasadnieniu wniosku wraz ze wskazaniem odpowiedniego orzecznictwa. W tym wypadku zatem to nie występuje, a to ze względu na stwierdzone prawomocnie zasiedzenie służebności przesyłu przez uczestnika z dniem 6 grudnia 2010 r., a więc przed datą ewentualnego uznania.Zarzut naruszenia art. 7 k.c. w odniesieniu do przyjętej przez Sądy dobrej wiary uczestnika jest powiązany w treści skargi kasacyjnej z wolą uczestnika do zawarcia umowy o ustanowienie służebności.

Nie może to więc mieć znaczenia, gdyż dobra wiara jest oceniania na chwilę początku biegu terminu zasiedzenia (mala fides superveniens non nocet) i została wykazana w toku postępowania dowodowego. Kwestia ta została podniesiona tylko dla porządku, gdyż nie występuje we odrębnym wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.Mając to na uwadze należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w treści postanowienia.aj