Supreme Court dismisses appeal on easement claim, ruling facts are for lower courts, not legal interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by S. P. and W. P. regarding a necessary road easement. The appellants argued for a legal interpretation of Article 292 of the Civil Code concerning gravel roads, but the Court found their arguments relied on contested factual assessments already made by the lower court. Since the Supreme Court lacks jurisdiction to re-evaluate evidence or factual findings, the appeal was rejected under Article 3989 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: The Supreme Court may only admit a cassation appeal if a new legal issue exists or significant interpretative doubts arise; it cannot review factual determinations or evidence evaluation made by lower courts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 318/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku S. P. i W. P.przy uczestnictwie B. Z. i K. Z.o zasiedzenie służebności drogi koniecznej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 grudnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza solidarnie od wnioskodawców na rzecz uczestników postępowania kwotę 120 ( sto dwadzieścia ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o pierwsze dwie przesłanki.Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, „zagadnienie prawne” w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).
Zadaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest nie tylko powołanie się na problem prawny bazujący na przepisach wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej, ale również przedstawienie odpowiedniego wywodu jurydycznego, wykazującego na wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu drugiej instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.). Natomiast uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, nie publ.).Skarżący dopatrywali się istotnego zagadnienia prawnego w problemie postrzegania drogi utwardzanej żwirem lub tłuczniem, naprawianej w przeciągu lat poprzez nakładanie na nią kolejnych warstw budulca, jako trwałego i widocznego urządzenia w rozumieniu art. 292 k.c. Wskazali również na potrzebę wykładni tego przepisu z uwagi na rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego odnośnie do urządzeń wzniesionych przez właściciela gruntu.
Argumenty przedstawione na uzasadnienie powyższych przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania wiązały się jednak z próbą przedstawienia własnego, alternatywnego wobec ustaleń sądowych, stanu faktycznego sprawy. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego Sąd Okręgowy w G. ustalił bowiem, że skarżący nie wykonali trwałego i widocznego urządzenia, pozwalającego wnioskować o istnieniu postulowanej służebności. Zgodnie zaś z art. 3983 § 3 k.p.c., rozpatrywanie zarzutów odnoszących się do oceny dowodów i ustalania faktów nie jest objęte kognicją Sądu Najwyższego.
Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]