Legislator Case Law & Legislation
V CNP 88/12 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error in lower court judgment.

Case Number V CNP 88/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's complaint for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment. The appellant argued the lower court erred in a housing dispute, but the court found no convincing evidence of a fundamental legal violation. Consequently, the appeal was deemed obviously unfounded and dismissed without substantive review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; An appeal for a ruling on unconstitutionality is obviously unfounded if, without deep legal analysis, it is clear that the contested judgment does not contradict fundamental rules or generally accepted standards.

Keywords

AI generated
appeal for unconstitutionality obviously unfounded fundamental legal rules standard of review dismissal of appeal housing dispute costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna.
Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
Art. 4241 k.p.c.
Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw.
Art. 4171 § 2 k.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c. awjw
Art. 39820 k.p.c.
391 § 1, art. 39820 i art.
Art. 42412 k.p.c.
39820 i art. 42412 k.p.c. awjw
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna.
art. 4241 k.p.c
Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CNP 74/07
V CNP 81/07
II CNP 76/07
II CNP 84/07

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 88/12 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi C. T.o stwierdzenie niezgodnosci z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 21 sierpnia 2012 r., sygn. akt II Ca […] ( II WSC […]) w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej w B. przy ul […]‎przeciwko C. T.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 września 2013 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania oraz zasądza od skarżącego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej w B. przy ul. […] a kwotę 450 ( czterysta pięćdziesiąt ) zł z tytułu kosztów postępowania skargowego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym. W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39820 i art. 42412 k.p.c. awjw