Legislator Case Law & Legislation
V CNP 79/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for correcting defendant names in a finalized default judgment due to lack of participation.

Case Number V CNP 79/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court declared the lower court's order to correct the defendants' names in a finalized default judgment illegal. The plaintiff had filed a lawsuit against individuals with a misspelled surname, but the defendants never participated in the proceedings, allowing the default judgment to take effect. The court ruled that correcting the names after the judgment became final would improperly alter the subject matter of the concluded case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 126 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c.; Art. 350 k.p.c.; Correction of party names in a finalized default judgment is inadmissible if the parties did not participate, as it constitutes a substantive change to the concluded case.

Keywords

AI generated
default judgment party identification finalized judgment correction of names procedural impossibility subject matter change non-participation

Cited Legislation

AI generated
Art. 126 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 126 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c. prawidłowe oznaczenie stron procesu jest
Art. 350 k.p.c.
wydane zostało nie tylko z rażącym naruszeniem art. 350 k.p.c., ale jednocześnie – na
Art. 424 § 1 k.p.c.
postępowania kasacyjnego (art. 4241 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 k.p.c.
postępowania kasacyjnego (art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c.).
Art. 2, 45 ust. 1, Art. 78, Art. 176 ust. 1 Konstytucji
jest ono niezgodne z prawem, a konkretnie z art. 350 § 1 k.p.c. oraz z art. 2, 45 ust. 1,
Art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności
1 Konstytucji, a także z art. 6 ust.
art. 350 § 1 k.p.c
jest ono niezgodne z prawem, a konkretnie z art. 350 § 1 k.p.c.
art. 176 ust. 1 Konstytucji
78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, a także z art.
art. 350 k.p.c
wydane zostało nie tylko z rażącym naruszeniem art. 350 k.p.c., ale jednocześnie – na
art. 4241 § 1 k.p.c
postępowania kasacyjnego (art. 4241 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 1996 r., I CRN 96/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 1996 r., I CRN 96/96, z dnia 10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2005 r., II CK 718/04
wyrok z dnia 11 maja 2004 r., II CK 307/03
czerwca 2005 r., II CK 718/04, czy wyrok z dnia 11 maja 2004 r., II CK 307/03 –
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 112/76
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., V CK 758/04
I CRN 96/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 1996 r., I CRN 96/96, z dnia 10
II CK 718/04
czerwca 2005 r., II CK 718/04, czy wyrok z dnia 11 maja 2004 r., II CK 307/03 –
II CK 307/03
czerwca 2005 r., II CK 718/04, czy wyrok z dnia 11 maja 2004 r., II CK 307/03 –
V CK 758/04

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 79/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. P.

przeciwko U. P. i M. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 18 marca 2010 r.,

skargi pozwanego M. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w Ś.

z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt II Cz (…) [II WSC (…)],

stwierdza, że prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 2 marca

2009 r. w sprawie II Cz (…) jest niezgodne z prawem, zasądza od powoda na rzecz

pozwanego 240 (dwieście czterdzieści) zł kosztów zastępstwa prawnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 2 marca 2009 r. zmienił

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 25 listopada 2008 r. i sprostował jako

oczywistą omyłkę pisarską w brzmieniu nazwiska pozwanych w nakazie zapłaty z dnia

24 kwietnia 2008 r. VIII Nc (…) przez wpisanie w miejsce nazwiska „P.(...)” ich

rzeczywistego nazwiska „P.”.

Orzeczenie to zakwestionował skargą pozwany B. P., wnosząc o stwierdzenie, że

jest ono niezgodne z prawem, a konkretnie z art. 350 § 1 k.p.c. oraz z art. 2, 45 ust. 1,

art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji, a także z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw

Człowieka i Podstawowych Wolności.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 126 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c. prawidłowe oznaczenie stron procesu jest

obowiązkiem powoda, który w pozwie powinna wskazać ich imiona i nazwiska lub nazwy

oraz oznaczyć miejsce zamieszkania bądź siedziby. Nie ulega jednak wątpliwości, iż w

sytuacji, kiedy istnieją jakiekolwiek wątpliwości w tym względzie, sąd powinien

sprawdzić wskazane przez powoda dane, aby ustalić prawidłową tożsamość stron (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 lipca 1996 r., I CRN 96/96, z dnia 10

czerwca 2005 r., II CK 718/04, czy wyrok z dnia 11 maja 2004 r., II CK 307/03 –

niepubl.). W sprawie VIII Nc 2342/08, pomimo istniejących w dołączonych do pozwu

dokumentach rozbieżności co do rzeczywistego brzmienia nazwiska pozwanych, sąd

tych rozbieżności nie wyjaśnił i wydał nakaz zapłaty przeciwko pozwanym U. i M. o

nazwisku „P.(...)”, podczas gdy kontrahentami powoda były osoby o nazwisku „P.”.

Gdyby osoby te wzięły udział w sprawie i pojęły obronę, pomimo oczywistego błędu w

określeniu ich nazwiska, należałoby prawdopodobnie uznać, że dokonanie sprostowania

jest dopuszczalne – jak to przyjął Sąd Najwyższy w powołanych orzeczeniach. W

niniejszej sprawie sytuacja była jednak krańcowo odmienna, gdyż osoby te nie podjęły

żądnych

czynności

procesowych

w

postępowaniu

nakazowym,

uznając,

że

postępowanie to ich nie dotyczy. W rezultacie nakaz zapłaty uprawomocnił się, a wobec

tego sprostowanie nazwiska pozwanych było niedopuszczalne, gdyż w istocie

doprowadziło do podmiotowego przekształcenia procesu po uprawomocnieniu się

wydanego już orzeczenia kończącego sprawę (por. tak m. in. Sąd Najwyższy w

postanowieniach z dnia 3 marca 1976 r., II CZ 112/76 oraz z dnia 11 sierpnia 2005 r., V

CK 758/04 – oba niepubl.). W rezultacie zaskarżone postanowienie o sprostowaniu

wydane zostało nie tylko z rażącym naruszeniem art. 350 k.p.c., ale jednocześnie – na

skutek pobawienia możliwości działania pozwanych w sprawie – także powołanych a

skardze przepisów Konstytucji. Dlatego skarga pozwanych o stwierdzenie niezgodności

z prawem tego orzeczenia podlegała uwzględnieniu, z obciążeniem powoda kosztami

postępowania kasacyjnego (art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c.).