Legislator Case Law & Legislation
V CNP 42/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious lack of merit regarding factual findings and evidence evaluation.

Case Number V CNP 42/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by M. Sp. z o.o. against a final judgment from the District Court in Katowice. The appellant argued that the lower court erred in establishing the mutual performance of obligations based on non-original documents and incorrectly deemed the claim enforceable. The court ruled that such arguments concern factual determinations and evidence assessment, which fall under the lower court's free evaluation of evidence and cannot be reviewed in a cassation proceeding unless there is an obvious and flagrant violation of law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if it is obviously unfounded, as the Supreme Court reviews only flagrant violations of law regarding free evaluation of evidence, not factual disputes or marginal legal errors.

Keywords

AI generated
cassation appeal free evaluation of evidence obvious lack of merit factual findings non-original documents

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 1 k.p.c.
O przekroczeniu granic tej swobody, które odpowiadałoby zarazem pojęciu niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., mówić można jedynie wyjątkowo, w razie popełnienia szczególnie rażących uchybień (por.
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15 października 2013 r.
Art. 233 § 1 k.p.c.
Sposób dokonywania ustaleń faktycznych, zwłaszcza zaś dobór materiału dowodowego i jego ocena, leżą z zasady w sferze swobodnej oceny sądu (art. 233 § 1 k.p.c.).
Art. 398 § 2 k.p.c.
Na podstawie art. 39813 § 2 w związku z art.
§ 15 in conjunction with § 6 point 3 in conjunction with § 12 point 1 of the Minister of Justice Regulation of 28 September 2002 on fees for lawyers' activities
art. 4249 k.p.c
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15 października 2013 r.
art. 233 § 1 k.p.c
Sposób dokonywania ustaleń faktycznych, zwłaszcza zaś dobór materiału dowodowego i jego ocena, leżą z zasady w sferze swobodnej oceny sądu (art. 233 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
O przekroczeniu granic tej swobody, które odpowiadałoby zarazem pojęciu niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., mówić można jedynie wyjątkowo, w razie popełnienia szczególnie rażących uchybień (por.
art. 42412 k.p.c
39813 § 2 w związku z art. 42412 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 42/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w T.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt XIX Ga 375/13‎w sprawie z powództwa "K." Sp. z o.o. w K.‎przeciwko M. Sp. z o.o. w T. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2015 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. przyznaje radcy prawnemu W. W. ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Katowicach kwotę 600 zł ( sześćset złotych ) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, pozwalającym na zakwestionowanie orzeczeń, których wydanie stało się źródłem szkody, a które równocześnie pozostają w oczywisty i rażący sposób sprzeczne z prawem. Podstawę uwzględnienia skargi stanowić może jedynie wadliwość orzeczenia o zasadniczym i ewidentnym charakterze, nie zaś każdy, nawet marginalny czy wątpliwy, wypadek jego sprzeczności z prawem (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, niepubl. oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14, niepubl.).

Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania w wypadku jej oczywistej bezzasadności.Przesłanka ta zachodzi w odniesieniu do skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 15 października 2013 r. Problemy wskazywane przez skarżącą sprowadzają się do zarzutu błędnego ustalenia faktu spełnienia świadczenia wzajemnego, w oparciu o dokument niebędący oryginałem, a w konsekwencji – do uznania roszczenia dochodzonego w sprawie za wymagalne. Twierdzenie to z pewnością nie może przesądzać jednak o zasadności wniesionej skargi w opisanym wyżej rozumieniu, a więc o istnieniu oczywistej i rażącej wadliwości zaskarżonego orzeczenia.

Sposób dokonywania ustaleń faktycznych, zwłaszcza zaś dobór materiału dowodowego i jego ocena, leżą z zasady w sferze swobodnej oceny sądu (art. 233 § 1 k.p.c.). O przekroczeniu granic tej swobody, które odpowiadałoby zarazem pojęciu niezgodności z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., mówić można jedynie wyjątkowo, w razie popełnienia szczególnie rażących uchybień (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2015 r., IV CNP 44/14, niepubl.). Argumentacja Sądu Okręgowego nie pozwala jednak stwierdzić, by w oczywisty sposób przekroczył on granice swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.Niezależnie od tego należy zauważyć, że skarga – w części, w jakiej kwestionuje przypisanie wartości dowodowej kopiom dokumentów – sprowadza się do zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Na podstawie art. 39813 § 2 w związku z art. 42412 k.p.c. kwestie te nie mogą zostać wzięte pod uwagę w ramach rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, niepubl.). Równocześnie, poza tymi zarzutami, skarżąca nie wskazała jakichkolwiek dalszych przyczyn sprzeczności zaskarżonego orzeczenia z prawem.Z tych powodów, w razie przyjęcia do rozpoznania skarga bez wątpienia musiałaby zostać uznana za nieuzasadnioną.

Tym samym, w sprawie spełniona jest przesłanka z art. 4249 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2015 r., V CNP 57/14, niepubl.).Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu orzeczono na podstawie § 15 w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.

Dz. U. z 2013 r., poz.490).