Legislator Case Law & Legislation
V CNP 30/16 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to lack of proven actual damage from the final judgment.

Case Number V CNP 30/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's complaint for non-compliance with the law regarding a final judgment. The appellant merely claimed financial loss without providing evidence or surrogate proof linking the judgment to actual damages. The court ruled that such complaints require proof of existing harm, not hypothetical losses or potential future liabilities.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-compliance with a final judgment is inadmissible if the appellant fails to substantiate the likelihood of actual damage caused by the judgment, as mere assertions of hypothetical loss or potential future obligations do not constitute the required proof of harm.

Keywords

AI generated
complaint for non-compliance final judgment actual damage proof hypothetical loss state liability procedural admissibility costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
4248 § 1 k.p.c.).O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art.
Art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c.
98 § 1 i 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 w związku z § 12 ust.
§ 6 pkt 5 w związku z § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
zm.) i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 4248 § 1 k.p.c
art. 42412 k.p.c
39821 i art. 42412 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, niepubl., z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CNP 20/15
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CNP 20/15, niepubl., z dnia 10 grudnia 2010 r., III CKN 48/10, Biul.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2010 r., III CKN 48/10
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/2005
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 30/16 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie ze skargi A. S. ‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 5 czerwca 2015 r., sygn. akt V Ga [...]‎w sprawie z powództwa S. w W.‎przeciwko A. S. ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 stycznia 2017 r., 1) odrzuca skargę;

2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Pozwany A. S. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 5 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest środkiem prawnym sformalizowanym, co wiąże się z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa. W części określającej jej treść powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, a brak tego elementu konstrukcyjnego stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi.

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., zostanie spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, niepubl., z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn SN 2006, nr 6, s. 8, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141, z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl. i z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16).Tak rozumianego obowiązku skarżący nie spełnił.

Ograniczył się jedynie do oświadczenia, że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia została mu wyrządzona szkoda, bowiem, jest zobowiązany do zapłaty na rzecz powoda, kwoty 23.256,39 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Argumentacji skarżącego nie można aprobować. Dla uprawdopodobnienia rzeczywistego istnienia szkody nie jest wystarczające odwoływanie się do szkody hipotetycznej, a nawet obiektywnie pewnej, ale takiej, która jeszcze nie wystąpiła, ponieważ skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem zapobiegającym szkodom mogącym powstać wskutek wydania wyroku.

Nie spełnia tego wymagania wykazanie istnienia ciążącego na skarżącym zobowiązania wynikającego z kwestionowanego wyroku, bez uprawdopodobnienia, że jest on realizowany. Nie stanowią, bowiem szkody w rozumieniu analizowanego przepisu wskazywane przez skarżącego „pasywa” w jego majątku wynikające z prawomocnego wyroku objętego skargą. Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość jej wystąpienia w przyszłości.

Inaczej rzecz ujmując szkoda, uzasadniająca odpowiedzialność państwa, powstanie po spełnieniu pozostałych przesłanek jej wystąpienia- dopiero po wykonaniu tytułu, czyli po „wyjściu” z majątku skarżącego, przynajmniej w części, kwoty, na którą opiewa tytuł wykonawczy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CNP 20/15, niepubl., z dnia 10 grudnia 2010 r., III CKN 48/10, Biul. Sądu Najwyższego IC 2011/10/51, z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/2005, OSNC 2006, nr 6, poz. 110 oraz z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.).

Realizacja przesłanki uprawdopodobnienia szkody, jest konieczna, w przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała.Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 i art. 99 w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 6 pkt 5 w związku z § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.;

Dz.U z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.) i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804). jw