Legislator Case Law & Legislation
V CNP 26/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to procedural default by plaintiff.

Case Number V CNP 26/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to invalidate a final judgment rendered by the District Court. The plaintiff argued violations of civil code and constitutional rights but failed to prove an exceptional circumstance justifying the extraordinary remedy. The court ruled that since the plaintiff had previously filed an untimely appeal and lost the opportunity to restore the deadline, they were barred from using the extraordinary appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An extraordinary appeal against a final judgment is inadmissible if the party failed to use available ordinary remedies due to their own fault, as no exceptional circumstances exist.

Keywords

AI generated
extraordinary appeal procedural default final judgment civil procedure code plaintiff fault inadmissible remedy exceptional circumstances

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
wymagań skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
Art. 4248 § 2 k.p.c.
skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.).
Art. 98 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 i 108 § 1 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
art. 417 k.c
W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 417 k.c.
art. 160 k.p
W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 417 k.c. i art. 160 k.p.a.
art. 77 ust. 1 Konstytucji RP
wynikających art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, a także art.
art. 4241 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
wymagań skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 26/09

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Gminnej Spółdzielni […]

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w O.

z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa Gminnej Spółdzielni [...]

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2009 r.,

1.) odrzuca skargę;

2.) zasądza od Gminnej Spółdzielni na rzecz Skarbu Państwa Wojewody kwotę 3.600, zł (trzy tysiące sześćset) tytułem

kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił powództwo

w sprawie o zapłatę.

Strona powodowa zakwestionowała powyższy wyrok sądu pierwszej

instancji skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 417 k.c. i art. 160 k.p.a.

w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie

ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw; naruszenie zasad

wynikających art. 77 ust. 1 Konstytucji RP, a także art. 1 Protokołu Nr 1 do

Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, wskutek nie

uwzględnienia tych zasad.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń sądu pierwszej instancji

jedynie

w wypadkach wyjątkowych, gdy niezgodność z prawem

wynika

z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. Przy czym pojęcie wypadku

wyjątkowego dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia

(wynikających z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub

konstytucyjnych praw i wolności człowieka i obywatela), jak i przyczyn, dla których

strona postępowania sądowego nie skorzystała z przysługujących jej środków

prawnych do zaskarżenia orzeczenia.

W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wykazała, że zachodzi wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi od niezaskarżonego orzeczenia sądu

pierwszej instancji. Przesłanką dopuszczalności tej skargi jest rzeczywista

niemożność zmiany lub uchylenia kwestionowanego orzeczenia, co ma miejsce

m.in. w sprawie niekasacyjnej. Wykazanie tej przesłanki jest jednym z istotnych

wymagań skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Od zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego przysługiwał zwykły środek

zaskarżenia, istniała zatem możliwość jego uchylenia lub zmiany. Skarżąca

skorzystała z tej możliwości wnosząc apelację, która została odrzucona z powodu

wniesienia jej po terminie. Skarżąca sama wskazała, że Sąd pierwszej instancji

oddalił jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, a Sąd drugiej

instancji oddalił zażalenie powódki na postanowienie w przedmiocie przywrócenia

terminu do wniesienia owej apelacji. W tych okolicznościach prawomocne

odrzucenie apelacji skarżącej, co stanowiło przyczynę niezaskarżenia wyroku, od

którego wniesiono skargę, nie daje podstaw do oceny, że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający jej wniesienie.

Jeżeli

strona

miała

obiektywną

możliwość

skorzystania

ze

środka

zaskarżenia i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to

skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy

świadomej rezygnacji z wniesienia środka prawnego, jak i przy zawinionej przez

stronę niemożności skorzystania z takiego środka. Nie mogą istnieć przywileje

procesowe dla strony, która z przyczyn zawinionych narusza ustawowe zasady

postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r.,

V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008, nr D, poz.107).

W istocie skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia środki prawne przysługujące od wyroku na zasadach

ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony środki te sama utraciła.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 i 108 § 1 k.p.c.