Legislator Case Law & Legislation
V CNP 10/13 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of obvious legal error.

Case Number V CNP 10/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland refused to accept the appellant's complaint regarding the final judgment of the District Court. The appellant argued that the lower court erred in establishing the date of the investment contract and violated various civil and constitutional provisions. The court rejected these claims because the complaint relied on factual determinations and evidence evaluation, which are not grounds for a non-compliance appeal under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4244 k.p.c.: A final judgment is non-compliant with the law only if it contradicts non-interpretable provisions or generally accepted standards, excluding errors in fact-finding or evidence assessment.

Keywords

AI generated
non-compliance appeal final judgment factual determination evidence evaluation obvious legal error civil procedure code legal standard

Cited Legislation

AI generated
art. 4241 § 1 k.p.c.
Dlatego przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art.
art. 4244 k.p.c.
Tymczasem, podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów (art. 4244 in fine k.p.c.).
art. 4249 k.p.c.
k.p.c.Ze wskazanych względów na podstawie określonej w art. 4249 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
art. 398 § 2 k.p.c.
z art. 39813 § 2 k.p.c.), a na ich podstawie brak podstaw do przyjęcia, aby naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa materialnego miało kwalifikowany, elementarny oraz oczywisty charakter, a więc aby można było zaskarżonemu orzeczeniu przypisać cechy bezprawności w rozumieniu art.
art. 417 § 2 k.c.
pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c.
art. 77 Konstytucji
z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej.
art. 227 k.p.c
art. 4241 § 1 k.p.c
Dlatego przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c.
art. 4241 k.p.c
Przy ocenie więc, czy skarga jest oczywiście bezzasadna należy uwzględnić „obostrzone” pojęcie bezprawności orzeczenia w rozumieniu art. 4241 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91, PUG 1992, nr 2-3, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP 13/06
I CNP 33/06
Supreme Court dismissed appeal; factual findings and legal characterization of transport contract were not erroneous.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 10/13 POSTANOWIENIE Dnia 4 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi "S." […] z siedzibą w W.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II Ca […]‎w sprawie z powództwa E. B. i H. B.‎przeciwko "S." […] z siedzibą w W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 grudnia 2013 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2009 r. Sąd Rejonowy w W. zasądził od pozwanej S. na rzecz powodów kwotę 8 295 zł, wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Apelację pozwanej od tego wyroku Sąd Okręgowy oddalił wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r.Pozwana w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 czerwca 2010 r. zarzuciła naruszenie z art. 58 § 1 i 3 k.c. w zw. z art. 20 § 2 i art. 153 § 1 prawa spółdzielczego, art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z § 4 punkt 1, 2, 4 umowy inwestycyjnej łączącej strony a także art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji, oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu w zasadzie drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).

Zasadą jest, że prawomocność, tworzy nowy stan prawny pomiędzy stronami albo erga omnes, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Dlatego przy wykładni zawartego w art. 4241 § 1 k.p.c. pojęcia „niezgodności z prawem” należy uwzględnić istotę i sens odpowiedzialności państwa przewidzianej w art. 4171 § 2 k.c. w zw. z art. 77 Konstytucji oraz naturę władzy sądowniczej. Swoboda ocen sędziego wynika nie tylko z jej istoty, ale często z pojęć niedookreślonych, czy klauzul generalnych.

W związku z tym w teorii prawa trafnie przyjmuje się istnienie tzw. luzu decyzyjnego, który oznacza możliwość wyboru przez sędziego jednego z możliwych rozwiązań.Poza tym treść orzeczenia zależy od wyników wykładni, które mogą być różne w zależności od przedmiotu i stosowanych jej metod. W związku z otwartością semantyczną języka w tym także języka prawnego mogą mieć miejsce różne poprawne z punktu widzenia metod interpretacje. Z tych przyczyn tezę o istnieniu jedynego trafnego orzeczenia należy odrzucić. Dlatego też należy uznać, że różnej treści orzeczenia wydane w podobnej sprawie mogą być „zgodne z prawem” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 1991 r., III ARN 32/91, PUG 1992, nr 2-3, poz. 4).Z tych wszystkich względów definicja bezprawności dotycząca art. 4241 § 1 k.p.c. jest nieco odmienna od tego ogólnego pojęcia funkcjonującego na gruncie prawa materialnego i procesowego.

Prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz.35, z dnia 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05OSNC 2007, nr 1, poz. 17, z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP 13/06, M. P.Pr. 2007, nr 5, poz. 253). Przy ocenie więc, czy skarga jest oczywiście bezzasadna należy uwzględnić „obostrzone” pojęcie bezprawności orzeczenia w rozumieniu art. 4241 k.p.c. Z uzasadnienia skargi wynika, że przede wszystkim jest ona oparta na błędnym ustaleniu daty zawarcia przez strony umowy inwestycyjnej w dniu 10 stycznia 2005 r.

Tymczasem, podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów (art. 4244 in fine k.p.c.). Sąd Najwyższy był związany dokonanymi ustaleniami stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku (art. 42412 k.p.c. w zw. z art. 39813 § 2 k.p.c.), a na ich podstawie brak podstaw do przyjęcia, aby naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa materialnego miało kwalifikowany, elementarny oraz oczywisty charakter, a więc aby można było zaskarżonemu orzeczeniu przypisać cechy bezprawności w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. k.p.c.Ze wskazanych względów na podstawie określonej w art. 4249 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. awjw