Legislator Case Law & Legislation
IV KZ 31/14 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with filing deadlines and rejection of request to exclude all judges.

Case Number IV KZ 31/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defendant's and defense attorney's appeals without examination due to the defendant's failure to file within the statutory deadline. The court also rejected the substantive request to exclude all judges of the district court, ruling that such a request lacks the required individual specification and constitutes an improper attempt to challenge the entire court's objectivity. Consequently, the appeal was deemed inadmissible on procedural grounds, and the lower court's decision to treat the request as invalid was upheld.

Legislator headnote

AI generated

Art. 460 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k.: Appeals filed after the statutory deadline are inadmissible; requests to exclude all judges of a court are inadmissible unless they specify individual grounds for each judge, as the law requires individual designation rather than a general vote of no confidence against the organ.

Keywords

AI generated
inadmissible appeal statutory deadline exclusion of judges individual specification vote of no confidence procedural defect Supreme Court ruling

Cited Legislation

AI generated
Art. 460 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W pierwszej kolejności podnieść należy, że zażalenie sporządzone osobiście przez oskarżonego zostało wniesione po terminie określonym w art. 460 k.p.k.
Art. 429 § 1 k.p.k.
i z tego już powodu nie powinno być przez Prezesa Sądu Apelacyjnego przyjęte z uwagi na powyższe uchybienie (art. 429 § 1 k.p.k.).
Art. 42 § 4 k.p.k.
Wniosek ten, w trybie art. 42 § 4 k.p.k., został przekazany do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn.
Art. 35 § 1 k.p.k.
akt … 21/14, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 41 § 1 k.p.k.
Tego typu zabieg nie może być uznany za dopuszczalny w świetle podstawy wyłączenia, o której mowa w art. 41 § 1 k.p.k.
Art. 37 k.p.k.
Art. 118 k.p.k.
art. 42 § 4 k.p.k
Wniosek ten, w trybie art. 42 § 4 k.p.k., został przekazany do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn.
art. 35 § 1 k.p.k
akt … 21/14, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 35 § 1 k.p.k.
art. 460 k.p.k
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W pierwszej kolejności podnieść należy, że zażalenie sporządzone osobiście przez oskarżonego zostało wniesione po terminie określonym w art. 460 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt V KK 195/04
Warunkiem rozpoznania takiego wniosku jest jego skonkretyzowanie, zarówno w zakresie podstaw, w oparciu o które żąda się wyłączenia, jak i wymogu indywidualnego wskazania sędziów (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt V KK 195/04, OSNKW z 2005 r., z.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III KO 53/04
5, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III KO 53/04, LEX nr 222992, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt V KO 102/06
akt III KO 53/04, LEX nr 222992, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt V KO 102/06, LEX nr 324795).Wniosek złożony przez W.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt IV KZ 8/11
analogiczne postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt IV KZ 8/11, OSNKW 2011, z.
V KK 195/04
Polish Supreme Court dismisses cassation; judge's workload is not a valid reason for breaking trial order.
IV KZ 8/11
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for ruling on inadmissibility of judge disqualification request. The court held that no appeal exists against a higher court's decision to leave a request without consideration due to legal inadmissibility. Consequently, the appeal was rejected because the lower court did not rule on jurisdiction but declared the request inadmissible. The decision clarifies that such rulings are final and cannot be appealed under the Code of Criminal Procedure. The court emphasized that the request to disqualify all judges of a lower court lacks legal basis for adjudication by the appellate court. This establishes that appeals are not permitted against decisions leaving disqualification requests without consideration due to statutory inadmissibility. The ruling reinforces the finality of such procedural determinations in criminal proceedings.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KZ 31/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski‎SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca) w sprawie W. D.‎oskarżonego z art. 212 § 1 kk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 25 czerwca 2014 r.,‎zażalenia oskarżonego i jego obrońcy,‎na postanowienie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie przekazania według właściwości sprawy z wniosku W. D. o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu Okręgowego w R.,‎na podstawie art. 430 § 1 kpk p o s t a n o w i ł: pozostawić wniesione zażalenia bez rozpoznania.

UZASADNIENIE

Do Sądu Okręgowego w R. wpłynęła apelacja oskarżonego W. D. od wyroku Sądu Rejonowego w R. wraz z wnioskiem tego oskarżonego o wyłączenie Sądu Okręgowego w R. od rozpoznania jego sprawy. Do wniosku dołączony został imienny wykaz wszystkich sędziów powyższego Sądu. Wniosek ten, w trybie art. 42 § 4 k.p.k., został przekazany do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt … 21/14, Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 4 k.p.k., stwierdził swą niewłaściwość do rozpoznania powyższej sprawy o wyłączenie sędziów i przekazał ją do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w R.

W uzasadnieniu swojej decyzji Sąd Apelacyjny stwierdził, że wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów danego sądu należy potraktować jako dotyczący tylko sędziego (sędziów) wyznaczonego do orzekania w danej sprawie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł zarówno oskarżony, jak i jego obrońca, wnosząc o jego uchylenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W pierwszej kolejności podnieść należy, że zażalenie sporządzone osobiście przez oskarżonego zostało wniesione po terminie określonym w art. 460 k.p.k. i z tego już powodu nie powinno być przez Prezesa Sądu Apelacyjnego przyjęte z uwagi na powyższe uchybienie (art. 429 § 1 k.p.k.).

Zażalenie to oskarżony W. D. wniósł bowiem w dniu 6 maja 2014 r. (data stempla pocztowego), podczas gdy kwestionowane postanowienie otrzymał 24 kwietnia 2014 r. (zwrotne poświadczenie odbioru – k. 667). Również zażalenie obrońcy oskarżonego należało pozostawić bez rozpoznania, tyle tylko, że w oparciu o określoną w art. 429 § 1 k.p.k. przesłankę niedopuszczalności tego środka odwoławczego z mocy ustawy.Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie od dawna utrwalony jest pogląd, iż nie spełnia ustawowych wymogów dopuszczalności wniosek w wyłączenie wszystkich sędziów danego sądu.

Warunkiem rozpoznania takiego wniosku jest jego skonkretyzowanie, zarówno w zakresie podstaw, w oparciu o które żąda się wyłączenia, jak i wymogu indywidualnego wskazania sędziów (patrz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt V KK 195/04, OSNKW z 2005 r., z. 1 poz. 5, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r., sygn. akt III KO 53/04, LEX nr 222992, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., sygn. akt V KO 102/06, LEX nr 324795).Wniosek złożony przez W. D. stwarza jedynie pozory takiej konkretyzacji.

Nie wskazuje bowiem przyczyn wyłączenia wobec każdego z sędziów z osobna, lecz wymienia jedynie w końcowej części pisma wszystkich sędziów pełniących swój urząd w Sądzie Okręgowym w R. Tego typu zabieg nie może być uznany za dopuszczalny w świetle podstawy wyłączenia, o której mowa w art. 41 § 1 k.p.k. W istocie bowiem, wskazana przez wnioskodawcę przyczyna wyłączenia stanowi swoiste ,,votum nieufności” wobec całego organu, a nie personalnie wskazanych osób wykonujących urząd sędziego we właściwym sądzie. Nie taki jest sens unormowań przewidzianych w rozdziale II Kodeksu postępowania karnego: wszak do wyjątkowej instytucji wyłączenia całego sądu może dojść tylko w wyniku jego własnej inicjatywy (art. 37 k.p.k.), a nie z inicjatywy strony postępowania, która podnosząc swoje obiekcje co do grożącego - w jej subiektywnym mniemaniu - braku obiektywizmu w rozpoznaniu sprawy, w istocie może doprowadzić do rezultatów dysfunkcyjnych dla wymiaru sprawiedliwości.

W realiach niniejszej sprawy nie było żadnych powodów, by przyjąć do rozpoznania wniosek o wyłącznie wszystkich sędziów licznego w swojej obsadzie Sądu Okręgowego w R. Tak skonstruowany wniosek, przez pryzmat art. 118 k.p.k., powinien zostać potraktowany jako próba obejścia zasady, iż nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia całego sądu i mógł być rozpoznany co najwyżej w zakresie tych sędziów, którzy zostali imiennie do sprawy wyznaczeni.W podsumowaniu powyższych wywodów skonstatować należy, że Sąd Okręgowy w R. nie powinien był nadawać biegu sprawie w oparciu o przepis art. 42 § 4 zdanie drugie k.p.k., a skoro już doszło do przekazania sprawy do Sądu Apelacyjnego w trybie określonym w tym przepisie, to właściwą decyzją tego Sądu było pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania (por. analogiczne postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt IV KZ 8/11, OSNKW 2011, z. 2, poz. 21).

Skoro zaskarżone postanowienie Sądu Apelacyjnego nie było w istocie decyzją w kwestii właściwości (art. 35 § 1 k.p.k.), a dotyczyło jedynie prawnej oceny postąpienia Sądu Okręgowego w kontekście wymogów określonych w art. 42 § 4 k.p.k., to nie ma więc podstaw do uznania, by postanowienie to podlegało zaskarżeniu.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.