Legislator Case Law & Legislation
IV KZ 11/20 AI generated

Criminal appeal dismissed because defendants were not sentenced to absolute imprisonment, making appeal inadmissible under Polish law.

Case Number IV KZ 11/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defense's appeal against the District Court's order refusing to accept a criminal appeal. The defendants had been convicted of crimes under Article 216 of the Criminal Code but were sentenced only to restricted liberty and fines, not absolute imprisonment. The court ruled that an appeal for the benefit of the accused is only admissible if the defendant is sentenced to absolute imprisonment or if specific procedural errors under Article 439 of the Code of Criminal Procedure are alleged, neither of which applied here.

Legislator headnote

AI generated

Art. 523 § 2 k.p.k.; Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.: An appeal for the benefit of the accused is inadmissible unless the accused is sentenced to absolute imprisonment or the appeal is based on specific procedural errors listed in Article 439 of the Code of Criminal Procedure.

Keywords

AI generated
criminal appeal admissibility appeal for benefit of accused absolute imprisonment requirement procedural error exceptions Supreme Court dismissal Code of Criminal Procedure inadmissible appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 523 § 2 k.p.k.
W pełni prawidłowo bowiem odmówiono przyjęcia kasacji skazanych.W myśl art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
Art. 439 k.p.k.
523 k.p.k., polegające na uznaniu, że kasacja na korzyść może być wniesiona wyłącznie w razie skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności, a nadto z uwagi na to, że skarżący nie wskazali, czy miały miejsce uchybienia określone w art. 439 k.p.k.
Art. 530 § 1 k.p.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, nakazanie przyjęcia kasacji i podjęcia dalszych czynności w postępowaniu przedkasacyjnym zgodnie z treścią art. 530 § 1 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Art. 216 § 1 k.k.
zostali uznani za winnych popełnienia przypisanych im przestępstw z art. 216 § 1 k.k., za co wymierzono im odpowiednio karę ograniczenia wolności i karę grzywny.W jednym piśmie procesowym kasacje od tego wyroku wniósł obrońca skazanych.
Art. 216 § 3 k.k.
a) art. 216 § 3 k.k. w zw.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz b) art.
Art. 424 § 1 k.p.k.
z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Art. 424 § 2 k.p.k.
z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Art. 433 § 1 k.p.k.
z art. 433 § 1 k.p.k.Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 10 lutego 2020 r., odmówiono przyjęcia tych kasacji z uwagi na ich niedopuszczalność.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KZ 11/20 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie K. K. i P. K. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 czerwca 2020 r., zażalenia obrońcy skazanych na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Okręgowego w R. z dnia 10 lutego 2020 r., sygn. akt III WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…), postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w R. , wyrokiem z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…), na mocy którego K. K. i P. K. zostali uznani za winnych popełnienia przypisanych im przestępstw z art. 216 § 1 k.k., za co wymierzono im odpowiednio karę ograniczenia wolności i karę grzywny.W jednym piśmie procesowym kasacje od tego wyroku wniósł obrońca skazanych. Podniósł w nich zarzuty rażącego naruszenia prawa, a to:

a) art. 216 § 3 k.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. oraz b) art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k.Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 10 lutego 2020 r., odmówiono przyjęcia tych kasacji z uwagi na ich niedopuszczalność. Na zarządzenie to zażalenie złożył obrońca skazanych. Zarzucił w nim naruszenie art. 523 k.p.k., polegające na uznaniu, że kasacja na korzyść może być wniesiona wyłącznie w razie skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności, a nadto z uwagi na to, że skarżący nie wskazali, czy miały miejsce uchybienia określone w art. 439 k.p.k.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, nakazanie przyjęcia kasacji i podjęcia dalszych czynności w postępowaniu przedkasacyjnym zgodnie z treścią art. 530 § 1 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zażalenie to jest całkowicie bezzasadne i wobec tego nie mogło zostać uwzględnione. W pełni prawidłowo bowiem odmówiono przyjęcia kasacji skazanych.W myśl art. 523 § 2 k.p.k., kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

Ograniczenie to nie dotyczy tylko kasacji strony wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że K. K. i P. K. nie zostali skazani na bezwzględną karę pozbawienia wolności, a ich obrońca nie wniósł przy tym kasacji z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. Dlatego też prawidłowo odmówiono przyjęcia kasacji wobec ich niedopuszczalności w takim układzie procesowym. Oceny tej nie może zmienić wniesione zażalenie.

Zarzucono w nim obrazę art. 523 k.p.k., nie precyzując, o którą jednostkę redakcyjną konkretnie chodzi. Domyślać się jedynie można, że skarżący miał na myśli § 2 i 4 art. 523 k.p.k. Co kluczowe jednak, obrońca w uzasadnieniu zażalenia nie podjął nawet próby przedstawienia jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na zasadność sformułowanego przez siebie zarzutu. Za próbę taką nie może być z pewnością potraktowane powołanie się na treść zarzutów kasacji (jak już wskazano spoza kręgu bezwzględnych przyczyn odwoławczych) i okoliczność nieodniesienia się do wniosku o zwolnienie od opłaty od kasacji.Mając na uwadze przytoczone tu okoliczności, wobec uznania, że zaskarżone zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji wydano zgodnie z prawem, Sąd Najwyższy utrzymał je w mocy.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.