Supreme Court orders VAT reimbursement to lawyer after Constitutional Court struck down fee regulation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court ordered the State Treasury to reimburse a lawyer 165.60 PLN representing 23% VAT on previously awarded fees. The lawyer had included VAT in her invoice, but the original decision omitted it because the relevant regulation did not explicitly cover VAT for state-funded legal aid. The court ruled that following the Constitutional Court's recent finding of unconstitutionality in the fee regulation, the new legal framework requires equalizing fees for public and private lawyers, which necessitates including VAT in the calculation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 626 § 2 k.p.k.; Art. 637a k.p.k.; Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP; Art. 64 ust. 2 Konstytucji RP; Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; Art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; Art. 92 ust. 1 Konstytucji RP: Following a Constitutional Court ruling declaring a fee regulation unconstitutional for discriminating between public and private lawyers, the Supreme Court must apply the regulation's provisions to equalize fees, thereby requiring the inclusion of VAT in the state-funded legal aid costs awarded to the lawyer.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
IV KO 35/23 POSTANOWIENIE Dnia 3 czerwca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka w sprawie Ł. M. po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu w dniu 3 czerwca 2024 r.,kwestii uzupełnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2023 r., IV KO 35/23 na podstawie art. 626 § 2 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. w zw. z art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. postanowił zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. W. , Kancelaria Adwokacka w W., tytułem uzupełnienia kwotę 165,60 zł (sto sześćdziesiąt pięć złotych i 60/100) stanowiącą 23% VAT od zasądzonej kwoty w wysokości 720 zł zawartej w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2023 r., w sprawie IV KO 35/23.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r. Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat A. W. kwotę 720 zł brutto (bez stawki VAT), za sporządzenie opinii o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej skazanego Ł. M. , nadto zasądził kwotę 13,60 zł tytułem zwrotu innych uzasadnionych wydatków. Podstawą zasądzenia wynagrodzenia był art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze oraz § 11 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
W konsekwencji nie zasądzono dodatkowo stawki 23% VAT, gdyż powyższy akt prawny nie przewidywał uregulowania tożsamego, jak zawarte w paragrafie 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.Obrońca skazanego wystąpiła do Sądu Najwyższego o wypłatę zasądzonego wynagrodzenia, przy czym w fakturze doliczyła 23% VAT-u od kwoty 720 zł (kwota165,60 zł). W tej sytuacji Biuro Finansowe SN zwróciło fakturę wnosząc o uzupełnienie w/w postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Należy zwrócić uwagę, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2024 r., w sprawie SK 90/22, uznał, że § 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W tej sytuacji zaszła konieczność dodatkowego ustalenia wysokości kosztów w trybie art. 626 § 2 k.p.k., skoro została stwierdzona niekonstytucyjność w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w zakresie, w jakim różnicowało ono stawki opłat za czynności adwokatów z urzędu ze stawkami opłat przewidzianymi dla adwokatów z wyboru. Takie stanowisko ma zatem oparcie w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. W konsekwencji nie można pominąć unormowania z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
Fakt „zrównania” stawek opłat za czynności przewidziane w rozdziałach 2-4 nie ma bowiem żadnego relewantnego znaczenia dla istnienia w stanie prawnym § 4 ust. 3 wskazanego rozporządzenia. Skoro tak, to przyznana opłata w tej samej stawce co dla adwokata z wyboru musi zostać powiększona o VAT. Takie rozwiązanie zostało też przyjęte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763), które zacznie obowiązywać od dnia 5 czerwca 2024 r.
Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu.[J.J.][ms]