Legislator Case Law & Legislation
IV KO 18/15 AI generated

Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 CPP as criminal proceedings were never validly initiated due to missed filing deadline.

Case Number IV KO 18/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused a request to transfer criminal proceedings to another court under Article 37 of the Criminal Procedure Code, deeming the application inadmissible. The court found that the criminal proceedings had not been validly initiated because the required notification of the defendant's will to be prosecuted was not filed within the statutory one-month deadline. Consequently, since no criminal case existed to be transferred, the request was without subject matter and left without consideration.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 55 § 1 k.p.k.: A request to transfer criminal proceedings under Article 37 of the Criminal Procedure Code is inadmissible if the proceedings have not been validly initiated due to a missed statutory deadline for filing the indictment.

Keywords

AI generated
transfer of proceedings criminal procedure code missed filing deadline valid initiation without subject matter

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
w sprawie IX K [...]w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosek pozostawić bez rozpoznania
Art. 55 § 1 k.p.k.
Termin miesiąca, wskazany w art. 55 § 1 k.p.k., kończył swój bieg w dniu 10 listopada 2014 r.
Art. 120 § 2 k.p.k.
Takie pismo spowoduje wówczas zachowanie terminu prekluzyjnego, a ewentualne uchybienia formalne winny być wówczas przedmiotem postępowania w trybie art. 120 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
Rzeczą właściwego sądu będzie zatem podjęciem właściwej decyzji kończącej ten etap postępowania karnego (art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.), chyba że poza aktami sprawy znajduje się pismo procesowe uprawnionej osoby dowodzące zachowania terminu z art.
art. 231 § 1 k.k
oskarżonych z art. 231 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
w sprawie IX K [...]w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 55 § 1 k.p.k
Termin miesiąca, wskazany w art. 55 § 1 k.p.k., kończył swój bieg w dniu 10 listopada 2014 r.
art. 120 § 2 k.p.k
Takie pismo spowoduje wówczas zachowanie terminu prekluzyjnego, a ewentualne uchybienia formalne winny być wówczas przedmiotem postępowania w trybie art. 120 § 2 k.p.k.
art. 323 § 1 k.p.k
332 i art. 323 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k
Rzeczą właściwego sądu będzie zatem podjęciem właściwej decyzji kończącej ten etap postępowania karnego (art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.), chyba że poza aktami sprawy znajduje się pismo procesowe uprawnionej osoby dowodzące zachowania terminu z art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KO 18/15 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Jarosław Matras (sprawozdawca) w sprawie D. K., J. Ś., R. B. i A. W. oskarżonych z art. 231 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 9 kwietnia 2015 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego w B. w sprawie IX K [...]w przedmiocie przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosek pozostawić bez rozpoznania

UZASADNIENIE

Wniosek o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. jest niezasadny, a w zasadzie bezprzedmiotowy. Faktem jest, iż w tej samej sprawie, choć na etapie wcześniejszym, tj. kontroli pierwszego zażalenia A.K. na postanowienie o umorzeniu śledztwa, Sąd Najwyższy zdecydował w trybie art. 37 k.p.k. o przekazanie sprawy wszczętej zażaleniem do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W. (postanowienie z dnia 13 marca 2014 r., IV KO 13/14). Kierując się wywodami zawartymi w tym postanowieniu Sądu Najwyższego, obecnie właściwy miejscowo i rzeczowo Sąd Rejonowy w B. zwrócił się o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy wszczętej subsydiarnym aktem oskarżenia wyznaczonemu wtedy sądowi, tj.

Sądowi Rejonowemu w W.Nie kwestionując zawartej w postanowieniu argumentacji mającej przekonywać co do konieczności przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k., stwierdzić na wstępie należy, że w trybie tym może zostać przekazana sprawa, a więc postępowanie karne wszczęte przez uprawniony podmiot i we właściwej – wymaganej prawem – formie. Tymczasem akta sprawy nie dają na obecnym etapie prawa do stwierdzenia, iż takie postępowanie zostało skutecznie wszczęte, a to oznacza, że nie ma przesłanek do stwierdzenia, iż od strony procesowej w ogóle istnieje „sprawa”.

Otóż zawiadomienie o treści postanowienia o powtórnym umorzeniu postępowania karnego zostało doręczone A.K. w dniu 10 października 2014 r. (k. 260 akt prokuratorskich 1 Ds. […]). Termin miesiąca, wskazany w art. 55 § 1 k.p.k., kończył swój bieg w dniu 10 listopada 2014 r. (termin prekluzyjny), co oznacza, iż przed jego upływem do właściwego sądu winno zostać złożone przez osobę uprawnioną – co najmniej, jeśli nie ma ona środków na ustanowienie pełnomocnika – pismo wskazujące na wolę oskarżenia określonych osób, co do których prokurator nie wniósł aktu oskarżenia publicznego.

Takie pismo spowoduje wówczas zachowanie terminu prekluzyjnego, a ewentualne uchybienia formalne winny być wówczas przedmiotem postępowania w trybie art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 55 § 2 i w zw. z art. 332 i art. 323 § 1 k.p.k. (por. np. wyrok SN z dnia 15 maja 2014 r., IV KK 2/14, OSNKW 2014, z. 12, poz. 89). Akta sprawy nie zawierają natomiast żadnego dowodu, iż takie pismo w terminie wpłynęło. Pełnomocnik wyznaczony z urzędu (pismo Dziekana ORA w B. z dnia 22 grudnia 2014 r. – nadesłane faksem do Sądu Najwyższego) sporządził i wniósł subsydiarny akt oskarżenia w dniu 21 stycznia 2015 r., a więc już po terminie wskazanym w art. 55 § 1 k.p.k.

Skoro w aktach sprawy nie ma dowodu na zachowanie terminu wskazanego w art. 55 § 1 k.p.k., to oznacza to w obecnym układzie, iż nie wniesiono skutecznie tego aktu oskarżenia, a zatem, nie wszczęto także postępowania karnego w przedmiocie odpowiedzialności osób, które zostały wskazane w „akcie oskarżenia” jako oskarżeni. Rzeczą właściwego sądu będzie zatem podjęciem właściwej decyzji kończącej ten etap postępowania karnego (art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.), chyba że poza aktami sprawy znajduje się pismo procesowe uprawnionej osoby dowodzące zachowania terminu z art. 55 § 1 k.p.k. (czego Sąd Najwyższy jednak nie może domniemywać, uznając, iż akta sprawy są prowadzone z należytą starannością i zawierają wszystkie pisma procesowe, zwłaszcza wówczas, gdy są przekazywane najwyższej instancji sądowej).

Skoro zatem obecnie nie ma dowodu na skuteczne procesowo wszczęcie postępowania karnego, a zatem nie ma sprawy, która miałaby być merytorycznie procedowana w trybie art. 37 k.p.k. , to właściwą formułą rozstrzygnięcia jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jako bezprzedmiotowego.Z tych powodów orzeczono jak w postanowieniu. [l.n]