Legislator Case Law & Legislation
IV KO 130/20 AI generated

Supreme Court transfers appeal case to another district court due to public perception of bias involving a judge as appellant.

Case Number IV KO 130/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Regional Court requested the Supreme Court to transfer a criminal appeal case to another district court to ensure the proper administration of justice. The applicant, a judge of a higher court in the same locality, argued that local proceedings might be perceived as biased by the public. The Supreme Court granted the transfer request, noting the unique circumstances where the appellant's identity could negatively impact public trust, despite the absence of actual bias.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 41-43 k.p.k.: The Supreme Court may transfer a case to another court of equal jurisdiction when specific circumstances, such as the identity of the appellant being a judge in the same locality, could lead to a negative public perception of impartiality, even if no actual bias exists.

Keywords

AI generated
transfer of jurisdiction proper administration of justice public perception of bias delegatory jurisdiction impartiality of judges criminal appeal proceedings social reception of judgment

Cited Legislation

AI generated
art. 37 k.p.k.
akt III Kp (…), o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu […] w K..
art. 41-43 k.p.k.
W takich bowiem sytuacjach wystarczającą gwarancją obiektywizmu sądu, zabezpieczającą dobro wymiaru sprawiedliwości są unormowania przewidziane w art. 41 - 43 k.p.k.
art. 37 k.p.k
akt III Kp (…), o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu […] w K..

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2013 r., III KO 123/12
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r., III KO 116/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2011 r., II KO 65/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2010 r., IV KO 139/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r., IV KO 117/20
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2020 r., IV KO 178/19
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KO 130/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie zażalenia R. F.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu,‎w dniu 16 grudnia 2020 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego w R. ‎z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt III Kp (…), o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k., p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu […] w K.. UZASADNIENIESąd Rejonowy w R., postanowieniem z dnia 13 listopada 2020 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, sprawy z zażalenia R.

F. na postanowienie prokuratora z dnia 14 października 2020 r. o zastosowaniu środków zapobiegawczych. Uzasadniając swój wniosek, Sąd Rejonowy wskazał w szczególności, że orzekanie przez Sąd miejscowo właściwy w sprawie dotyczącej sędziego Sądu Okręgowego w R. , który to Sąd jest jednocześnie dla Sądu miejscowo właściwego sądem odwoławczym, może w odczuciu społecznym rodzić – nawet mylne - przekonanie, że sprawa nie zostanie rozpoznana w sposób obiektywny. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Inicjatywa Sądu Rejonowego w R. zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja unormowana w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątku od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy i z tego względu jej zastosowanie powinno mieć miejsce jedynie wówczas, jeżeli przemawiają za tym istotne względy, związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości. Jednym z nich jest autorytet wymiaru sprawiedliwości, dla kształtowania którego należy unikać sytuacji, w których rozpoznanie danej sprawy przez sąd wiązałoby się z ograniczeniem swobody orzekania lub mogłoby, w odczuciu społecznym, prowadzić do przekonania (zapewne mylnego) o braku warunków do bezstronnego rozpoznania sprawy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego niejednokrotnie wyrażano pogląd, że sam fakt, iż uczestnikiem postępowania (w tym jego stroną), jest osoba, która ma kontakty zawodowe z sędziami orzekającymi w sądzie właściwym do rozpoznania danej sprawy, nie uzasadnia skorzystania przez Sąd Najwyższy z uprawnienia wynikającego z treści art. 37 k.p.k. W takich bowiem sytuacjach wystarczającą gwarancją obiektywizmu sądu, zabezpieczającą dobro wymiaru sprawiedliwości są unormowania przewidziane w art. 41 - 43 k.p.k. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lutego 2013 r., III KO 123/12, LEX nr 1277765; z dnia 23 lutego 2012 r., III KO 116/11, LEX nr 1119538; z dnia 26 września 2011 r., II KO 65/11, LEX nr 960534; z dnia 16 grudnia 2010 r., IV KO 139/10, OSNwSK 2010/1/660).

Zapadały też jednak orzeczenia odmiennej treści (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2020 r., IV KO 117/20, LEX nr 3075152), co nie wskazuje na rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego, lecz wynika z akcentowanej w judykaturze potrzeby uwzględniania każdorazowo szczególnych okoliczności sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2020 r., IV KO 178/19, LEX nr 3040324).Sąd Najwyższy, jakkolwiek nie dopuszcza nawet myśli, aby w Sądzie Rejonowym w R. brak było warunków do obiektywnego rozpoznania przedmiotowej sprawy, to jednak dostrzega wyjątkowe okoliczności, które przemawiają za skorzystaniem z tzw. właściwości delegacyjnej.

Chodzi bowiem w tym wypadku jedynie o możliwy negatywny odbiór społeczny rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy, a to ze względu na osobę wnoszącą zażalenie, która jest jednocześnie sędziego sądu wyższej instancji w tej samej miejscowości. Nie sposób bowiem nawet sobie wyobrazić, aby sam fakt rozpoznawania zażalenia sędziego sądu wyższej instancji mógł podważyć w jakikolwiek sposób bezstronność sędziów Sądu Rejonowego w R. . Gdyby tak było, to przecież byłoby to zaprzeczeniem istoty sprawiedliwości i niezawisłości sędziów.

Z tych względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.