Legislator Case Law & Legislation
IV KO 130/17 AI generated

Supreme Court allows transfer of corruption case against former judge to another court to ensure public perception of impartiality.

Case Number IV KO 130/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court granted the Regional Court's request to transfer a corruption case involving a former judge to a different Regional Court. The prosecution argued that trying the case before the original court would create an unexplainable public perception of bias due to the defendant's long tenure and potential recusal grounds. The Court ruled that while transfers under Article 37 of the Code of Criminal Procedure are exceptional, the specific circumstances here justified the move to prevent public doubts about the objectivity of the proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 43 k.p.k.: The transfer of a criminal case to another court of equal jurisdiction is permissible when strong considerations related to the good of the administration of justice, such as preventing public doubts about the objectivity of the proceedings, outweigh the principle of local jurisdiction.

Keywords

AI generated
transfer of jurisdiction administration of justice public perception impartiality corruption case code of criminal procedure exceptional circumstances

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
i inne‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej ‎w dniu 30 stycznia 2018 r.,‎na posiedzeniu w przedmiocie wniosku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 29 listopada 2017 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: wniosek Sądu Rejonowego w B.
Art. 43 k.p.k.
niemożliwe stało się sformowanie w tym Sądzie należytego składu orzekającego, podstawą przekazania sprawy do innego sądu byłby przepis art. 43 k.p.k., o czym orzekać winien sąd wyższego rzędu, a nie Sąd Najwyższy.
art. 228 § 2 k.k
i innym oskarżonym o czyn z art. 228 § 2 k.k.
art. 37 k.p.k
i inne‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej ‎w dniu 30 stycznia 2018 r.,‎na posiedzeniu w przedmiocie wniosku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 29 listopada 2017 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 41 k.p.k
we wnioskującym Sądzie, w stosunku do większości sędziów w nim orzekających zachodzą zapewne przesłanki wyłączenia z art. 41 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
art. 43 k.p.k
niemożliwe stało się sformowanie w tym Sądzie należytego składu orzekającego, podstawą przekazania sprawy do innego sądu byłby przepis art. 43 k.p.k., o czym orzekać winien sąd wyższego rzędu, a nie Sąd Najwyższy.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt III KO 20/03
postanowienie SN z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt III KO 20/03, LEX nr 78821).
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KO 130/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie przeciwko M. Z. i innym oskarżonym o czyn z art. 228 § 2 k.k. i inne‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej ‎w dniu 30 stycznia 2018 r.,‎na posiedzeniu w przedmiocie wniosku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 29 listopada 2017 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: wniosek Sądu Rejonowego w B. uwzględnić i sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w T.

UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r., Sąd Rejonowy w B. zwrócił się o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu sprawy z aktu oskarżenia przeciwko ośmiu osobom, którym postawiono zarzuty popełnienia czynów związanych z uzyskiwaniem korzyści majątkowych przy organizacji zamówień publicznych. Jedną z tych osób jest M.Z., były kierownik sekcji informatycznej Sądu Rejonowego w B., któremu zarzucono m.in. przestępstwa popełnione w związku z wykonywaniem zleconych mu czynności związanych z pełnioną funkcją, jako pracownikowi tegoż Sądu i na jego szkodę.

W ocenie wnioskującego Sądu, w razie rozpoznawania przedmiotowej sprawy przez Sąd Rejonowy w B. może powstać trudna do wytłumaczenia opinii publicznej sytuacja, w której o odpowiedzialności za czyny popełnione w trakcie wykonywania czynności związanych z pracą w Sądzie i na szkodę Sądu, będzie decydował sędzia tego Sądu. Zwrócono nadto uwagę, że ze względu na wieloletnią pracę oskarżonego M. Z. we wnioskującym Sądzie, w stosunku do większości sędziów w nim orzekających zachodzą zapewne przesłanki wyłączenia z art. 41 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek Sądu Rejonowego jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem przemawiają. Na początek trzeba zastrzec, że podstawą zastosowania art. 37 k.p.k. nie jest sytuacja spodziewanego zaistnienia przyczyny wyłączenia sędziego, nawet gdyby zaszła w stosunku do wszystkich sędziów wydziału karnego.

Złożenie ewentualnych wniosków o wyłączenie ma przecież charakter czysto hipotetyczny, a nawet w razie gdyby na skutek wyłączenia od orzekania znacznej liczby sędziów SR w B. niemożliwe stało się sformowanie w tym Sądzie należytego składu orzekającego, podstawą przekazania sprawy do innego sądu byłby przepis art. 43 k.p.k., o czym orzekać winien sąd wyższego rzędu, a nie Sąd Najwyższy. Niemniej w ocenie Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie dobro wymiaru sprawiedliwości uzasadnia przekazanie sprawy do innego sądu rejonowego na podstawie art. 37 k.p.k.

Wynika to z okoliczności sprawy, mianowicie z tego, że jeden z oskarżonych, M. Z. odpowiadać będzie za czyny popełnione w ramach wykonywania obowiązków pracownika Sądu Rejonowego w B. i na szkodę tego Sądu. W przedstawionych realiach sprawy w odbiorze społecznym może zaś powstać przekonanie (zapewne nieuzasadnione), że sprawa zostanie rozstrzygnięta w sposób nieobiektywny. Tymczasem w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się zasadnie, że dobrem wymiaru sprawiedliwości, stanowiącym przesłankę skorzystania z instytucji określonej w art. 37 k.p.k. jest również, a może nawet przede wszystkim, potrzeba uniknięcia jakichkolwiek sugestii, że proces w danej sprawie mógłby być prowadzony w sposób nieobiektywny (por. postanowienie SN z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt III KO 20/03, LEX nr 78821).

Przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie jest zatem wyrazem braku zaufania przez Sąd Najwyższy do bezstronności sędziów, ale ma na celu wykluczenie mogących powstać w opinii publicznej nieuzasadnionych wątpliwości w tej materii.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji. kc