Private prosecution dismissed for non-private crimes; transfer request rejected due to lack of rational grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a private prosecution case to another court. The plaintiff accused public officials and judges of crimes that are not prosecuted privately and did not cite immunity. The court found the transfer request unreasonable because the crimes fall outside the scope of private prosecution and no rational grounds existed for changing the competent court.
Legislator headnote
AI generatedArt. 59 § 1 k.p.k.; Art. 37 k.p.k.: A private prosecution for crimes not prosecuted privately cannot be transferred to another court based on perceived lack of objectivity, as no rational grounds exist for such a decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 109/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik w sprawie z oskarżenia prywatnego M.G. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 grudnia 2017 r., wniosku Sądu Rejonowego w B. z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt IX K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEW dniu 12 lipca 2017 r. M.G. złożył w Sądzie Rejonowym w B. „akt oskarżenia oskarżyciela prywatnego”.
Oskarżył w nim funkcjonariuszy publicznych, sędziów Sądu Okręgowego w B., sędziego Sądu Rejonowego w C., sędziego Sądu Rejonowego w Ż., funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w C. i „jakiegoś prokuratora” o popełnienie przestępstw z art. 271 § 1 k.k., art. 231 § 1 k.k., art. 233 k.k., art. 284 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k.We wymienionym na wstępie wniosku Sąd Rejonowy w B. wystąpił o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadnił swój wniosek tym przede wszystkim, że „rozpatrzenie ewentualnej sprawy odwoławczej będzie stać w sprzeczności z dobrem wymiaru sprawiedliwości, tj. będzie rodzić z perspektywy oskarżyciela prywatnego podejrzenia braku obiektywizmu ze strony tut.
Sądu”. W ocenie Sądu Najwyższego złożenie powyższego wniosku jest rażąco nietrafne, wręcz niezrozumiałe. Wszak zgodnie z art. 59 § 1 k.p.k. pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego. Tymczasem żadne z przestępstw wymienionych w akcie oskarżenia sporządzonym przez M.G. nie należy do kategorii ściganych z oskarżenia prywatnego. W akcie oskarżenia nie wskazano też na zezwolenie na ściganie osób, którym przysługuje immunitet procesowy. Nie wiadomo z jakich to powodów dobro wymiaru sprawiedliwości miałoby przemawiać za tym, by pożądana w tej sytuacji decyzja procesowa zapadła w sądzie innym, niż miejscowo i rzeczowo właściwy, tym bardziej, że w/w nie oskarża żadnego z sędziów tego Sądu.Przy braku jakichkolwiek racjonalnych przesłanek do złożenia wniosku w trybie art. 37 k.p.k., należało orzec o jego nieuwzględnieniu. as