Legislator Case Law & Legislation
IV KO 103/21 AI generated

Supreme Court dismisses request to transfer case under Art. 37 K.P.K. due to lack of objective threat to justice.

Case Number IV KO 103/21
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that transferring the case would ensure objective trial, but the Supreme Court found the arguments insufficient and based on irrelevant facts. Consequently, the court ruled that the statutory prerequisites for delegation were not met, upholding the original court's jurisdiction.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Delegation of jurisdiction under Art. 37 K.P.K. is an exceptional measure requiring concrete proof of a threat to the administration of justice, not merely theoretical concerns or lack of personal connections.

Keywords

AI generated
delegation of jurisdiction administration of justice objective trial personal connections Code of Criminal Procedure exceptional measure court competence

Cited Legislation

AI generated
art. 37 k.p.k.
akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
Skorzystanie z właściwości delegacyjnej może bowiem nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
art. 40 k.p.k.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeliby tego rodzaju zjazwiska w jednostkowych wypadkach zachodziły, winny w pierwszej kolejności podlegać ocenie przy użyciu instytucji służących wyłączeniu sędziego, określonych w art. 40 i 41 k.p.k., nie zaś skutkować postępowaniem w trybie art.
art. 41 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
(…) Spc o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w sprawie o czyn z art.
art. 231 § 1 k.k.
w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
art. 231 § 3 k.k.
w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
231 § 3 i art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw.
art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k., jako konsekwencja tego samego postępowania przygotowawczego dotyczącego rozbiórki w 2015 r.
art. 37 k.p.k
akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KO 103/21 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie zażalenia Miasta i Gminy M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 października 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w M.zawartego w postanowieniu z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Wskazanym postanowieniem Sąd Rejonowy w M. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k., o przekazanie do rozpoznania sprawy z zażalenia pełnomocnika Miasta i Gminy M. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w O. wydane w sprawie PR Ds. (…) Spc o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek nie jest zasadny. Sąd Rejonowy w M., nie wykazał bowiem, aby w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające skorzystanie z art. 37 k.p.k.

Nie budzi oczywiście wątpliwości, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami uzasadniającymi wniosek w omawianym przedmiocie, jednakże wymagają od inicjującego to postępowanie sądu wykazania i uzasadnienia rzeczowymi i skutecznymi argumentami, że faktycznie wystąpiło potencjalne zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości związane z faktem rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Skorzystanie z właściwości delegacyjnej może bowiem nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).

Wniosek Sądu Rejonowego w M. nie spełnia powyższych wymogów, skoro w jego treści odwołano się w istocie do argumentów niemających znaczenia w kontekście istnienia przesłanek z art. 37 k.p.k. Takich podstaw z pewnością nie może stanowić eksponowany fakt, że Prokurator Rejonowy w O. wniósł do tego Sądu akt oskarżenia przeciwko byłemu Burmistrzowi M. M. O. (sygn. akt II K (…)), którym zarzucono mu popełnienie czynów z art. 231 § 3 i art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 11 § 2 k.k., jako konsekwencja tego samego postępowania przygotowawczego dotyczącego rozbiórki w 2015 r. obiektu starej szkoły w K..

Równie nieistotny jest powód, iż w tej właśnie sprawie wystąpiono do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k., skoro wniosek ten postanowieniem z 12 sierpnia 2021 r., IV KO 101/21, nie został uwzględniony. W tym orzeczeniu stwierdzono, że podnoszone przez Sąd Rejonowy argumenty, które są częściowo tożsame z podstawami wniosku złożonego w niniejszej sprawie, nie przedstawiają wartości decydujących o przekazaniu sprawy w oparciu o wspomniany wyżej przepis.Chybione są także zawarte we wniosku Sądu Rejonowego w M. uwagi dotyczące „koneksji personalnych” i „powiązań osobowych”, gdyż przede wszyskim Sąd ten nie wskazał pomiędzy kim a kim one zachodzą i jaka jest ich skala, a to z kolei uniemożliwia realne odniesienie się do tego typu argumentu.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeliby tego rodzaju zjazwiska w jednostkowych wypadkach zachodziły, winny w pierwszej kolejności podlegać ocenie przy użyciu instytucji służących wyłączeniu sędziego, określonych w art. 40 i 41 k.p.k., nie zaś skutkować postępowaniem w trybie art. 37 k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.