Supreme Court dismisses request to transfer case under Art. 37 K.P.K. due to lack of objective threat to justice.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The Regional Court argued that transferring the case would ensure objective trial, but the Supreme Court found the arguments insufficient and based on irrelevant facts. Consequently, the court ruled that the statutory prerequisites for delegation were not met, upholding the original court's jurisdiction.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Delegation of jurisdiction under Art. 37 K.P.K. is an exceptional measure requiring concrete proof of a threat to the administration of justice, not merely theoretical concerns or lack of personal connections.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 103/21 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Siwek w sprawie zażalenia Miasta i Gminy M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 października 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w M.zawartego w postanowieniu z dnia 30 lipca 2021 r., sygn. akt II Kp (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Wskazanym postanowieniem Sąd Rejonowy w M. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k., o przekazanie do rozpoznania sprawy z zażalenia pełnomocnika Miasta i Gminy M. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w O. wydane w sprawie PR Ds. (…) Spc o umorzeniu śledztwa na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w sprawie o czyn z art. 231 § 1 k.k., innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek nie jest zasadny. Sąd Rejonowy w M., nie wykazał bowiem, aby w przedmiotowej sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające skorzystanie z art. 37 k.p.k.
Nie budzi oczywiście wątpliwości, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami uzasadniającymi wniosek w omawianym przedmiocie, jednakże wymagają od inicjującego to postępowanie sądu wykazania i uzasadnienia rzeczowymi i skutecznymi argumentami, że faktycznie wystąpiło potencjalne zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości związane z faktem rozpoznania sprawy przez sąd właściwy. Skorzystanie z właściwości delegacyjnej może bowiem nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP).
Wniosek Sądu Rejonowego w M. nie spełnia powyższych wymogów, skoro w jego treści odwołano się w istocie do argumentów niemających znaczenia w kontekście istnienia przesłanek z art. 37 k.p.k. Takich podstaw z pewnością nie może stanowić eksponowany fakt, że Prokurator Rejonowy w O. wniósł do tego Sądu akt oskarżenia przeciwko byłemu Burmistrzowi M. M. O. (sygn. akt II K (…)), którym zarzucono mu popełnienie czynów z art. 231 § 3 i art. 108 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 11 § 2 k.k., jako konsekwencja tego samego postępowania przygotowawczego dotyczącego rozbiórki w 2015 r. obiektu starej szkoły w K..
Równie nieistotny jest powód, iż w tej właśnie sprawie wystąpiono do Sądu Najwyższego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k., skoro wniosek ten postanowieniem z 12 sierpnia 2021 r., IV KO 101/21, nie został uwzględniony. W tym orzeczeniu stwierdzono, że podnoszone przez Sąd Rejonowy argumenty, które są częściowo tożsame z podstawami wniosku złożonego w niniejszej sprawie, nie przedstawiają wartości decydujących o przekazaniu sprawy w oparciu o wspomniany wyżej przepis.Chybione są także zawarte we wniosku Sądu Rejonowego w M. uwagi dotyczące „koneksji personalnych” i „powiązań osobowych”, gdyż przede wszyskim Sąd ten nie wskazał pomiędzy kim a kim one zachodzą i jaka jest ich skala, a to z kolei uniemożliwia realne odniesienie się do tego typu argumentu.
Nie ulega natomiast wątpliwości, że jeżeliby tego rodzaju zjazwiska w jednostkowych wypadkach zachodziły, winny w pierwszej kolejności podlegać ocenie przy użyciu instytucji służących wyłączeniu sędziego, określonych w art. 40 i 41 k.p.k., nie zaś skutkować postępowaniem w trybie art. 37 k.p.k.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.