Supreme Court dismisses retrial request as the 1984 verdict occurred after martial law ended.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's request to retry a 1984 conviction based on a 2011 Constitutional Court ruling declaring martial law decrees unconstitutional. Although the defendant argued the new constitutional standard required a retrial, the court noted the trial concluded in June 1984, well after martial law was lifted. Consequently, the court determined the special procedural rules of martial law did not apply, rendering the retrial ground inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 540 § 2 k.p.k.; Art. 542 § 1 k.p.k.: A request for retrial based on a Constitutional Court ruling invalidating martial law procedures is inadmissible if the criminal proceedings were completed after the end of martial law and thus followed ordinary procedure.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 100/11
POSTANOWIENIE
Dnia 13 grudnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Przewodniczący: SSN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca)
Sędziowie: SSN Małgorzata Gierszon
SSN Henryk Gradzik
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu
w dniu 13 grudnia 2011 r.,
wniosku obrońcy skazanego Władysława K. (z d. P.)
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Najwyższego z dnia 1 lutego 1985 r. w sprawie [...],
zmieniającego wyrok Sądu Wojewódzkiego
z dnia 25 czerwca 1984 r., w sprawie [...],
p o s t a n o w i ł:
wniosek oddalić
UZASADNIENIE
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia 25
czerwca 1984 r., sygn. Akt [...], (zmienionym wyrokiem Sądu Najwyższego z
dnia 1 lutego 1985 r., sygn. Akt [...]), Władysław K. (uprzednio P.) został
uznany winnym popełnienia czynów określonych w art. 210 § 1 k.k. z 1969 r. i
skazany na karę łączną 14 lat pozbawienia wolności, karę 100.000 zł grzywny i
karę 5 lat pozbawienia praw publicznych.
Obecnie
obrońca
skazanego
złożył
wniosek
o
wznowienie
przedmiotowego postępowania na podstawie art. 542 § 1 k.p.k. w zw. z art. 540
§ 2 k.p.k. tj. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16
marca 2011 r., sygn. K 35/08, w którym to orzeczeniu Trybunał stwierdził, że
dekret Rady Państwa z dnia 12 grudnia 1981 r. o postępowaniach szczególnych
w sprawach o przestępstwa i wykroczenia w czasie obowiązywania stanu
wojennego jest niezgodny z Konstytucją RP. Biorąc to pod uwagę – zdaniem
skarżącego – zgodnie z treścią art. 540 § 2 k.p.k., zachodzi przesłanka do
wznowienia postępowania.
Prokurator Prokuratury Generalnej, ustosunkowując się na piśmie do
powyższego wniosku, wniósł o jego oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek o wznowienie postępowania jest oczywiście bezzasadny.
Poza sporem jest, że na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia
16 marca 2011 r., sygn. K 35/08 (Dz. U. 2011 nr 64 poz. 342) dekret z dnia 12
grudnia 1981 r. o postępowaniach szczególnych w sprawach o przestępstwa i
wykroczenia w czasie obowiązywania stanu wojennego (Dz. U. Nr 29, poz. 156)
został uznany za niezgodny z art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 31 ust. 1
Konstytucji PRL oraz z art. 15 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw
Obywatelskich i Politycznych. Dekret ten w art. 1 wprowadzał doraźny tryb
postępowania „na czas obowiązywania stanu wojennego”. Uszło jednak uwadze
obrońcy, że wyrok Sądu Wojewódzkiego sygn. akt [...] zapadł w dniu 25
czerwca 1984 r., czyli po zniesieniu stanu wojennego. Zgodnie zaś z art. 23
Dekretu z 12 grudnia 1981 r., postępowanie karne prowadzone w trybie
postępowania doraźnego, nie ukończone do dnia zniesienia stanu wojennego
zostało przekazane do postępowania zwyczajnego.
Analiza akt sprawy SW nie pozostawia wątpliwości, że w niniejszej
sprawie postępowanie było prowadzone w trybie zwyczajnym.
W tej sytuacji pozostaje stwierdzić, że wskazana we wniosku przesłanka
wznowienia postępowania, przewidziana w art. 540 § 2 k.p.k., nie została
spełniona, gdyż nie zastosowano w stosunku do skazanego Władysława K. (P.)
przepisów wskazanych w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16
marca 2011 r.
Kierując się powyższym Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.