Supreme Court quashes appeal judgment for failure to examine evidence regarding false testimony and procedural rights.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the appellate court's judgment and remanded the case for retrial. The defense argued the lower courts failed to properly evaluate evidence of false testimony and did not address the defendant's right to be informed of legal protections before questioning. The court ruled that the appellate court ignored critical procedural defects and evidence gaps concerning the defendant's potential liability in a separate investigation, necessitating a fresh examination of the case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 406 § 2 k.p.k.; Art. 247 § 3 d.k.k.: The appellate court must thoroughly examine all evidence and procedural rights; failure to address significant evidence gaps or procedural defects regarding a suspect's rights constitutes a ground for quashing the judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KKN 404/96
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 maja 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN
- Marek Sokołowski
Sędziowie
- Józef Musioł
SN:
- Feliks Tarnowski (spraw.)
Protokolant: Wanda Ciszewska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej
po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2001 r.
sprawy K. S.
oskarżonego z art. 247 § 1 d.kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 18 października 1996 r., sygn. II Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. II K […]
I. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi
Okręgowemu w R. - Ośrodek Zamiejscowy w P. do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
II. zarządza zwrot na rzecz K. S. kwoty 300 zł wpłaconej tytułem
opłaty od kasacji.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 19 sierpnia 1996 r., sygn. II K […]
skazał oskarżonego K. S. na podstawie art. 247 § 1 d.kk przy zastosowaniu
art. 54 d.kk na karę grzywny w wysokości 400 zł.
Wyrok ten został zaskarżony apelacją przez obrońcę oskarżonego.
W następstwie rozpoznania apelacji Sąd Wojewódzki w P. wyrokiem
z dnia 18 października 1996 r., sygn. II Ka […] utrzymał zaskarżony wyrok
w mocy,.
Wyrok Sądu Wojewódzkiego zaskarżył kasacją obrońca oskarżonego,
z
a r z u c a j ą c:
rażące naruszenie prawa, mające wpływ na treść tego wyroku, a mianowicie art.
406 § 2 kpk przez:
1. „zupełnie nierozważenie zarzutu apelacji, że zeznania złożone w dniu 10
kwietnia 1996 r. k-10, przez K. S. przed Prokuratorem w P., które zgodnie
z czynem przypisanym przez Sąd oskarżonemu, mają być zeznaniami
fałszywymi, nie mają żadnego odniesienia do czynu przypisanego
oskarżonemu,
2. niedokładne rozważenie zarzutu apelacji, że zeznania złożone w dniu 10
kwietnia 1996 r. przez K. S. przed Prokuratorem w P., dotyczyły działalności
oskarżonego jako kierownika sklepu i koniecznym było uprzedzenie go
o uprawnieniach z art. 166 § 1 kpk – czego nie uczyniono,
3. zupełnie nierozważenie zarzutu apelacji, że Sąd Rejonowy w P.
nie przeprowadził z urzędu dowodów wskazanych w ust. II B. apelacji,
które to zarzuty wskazywały na obrazę konkretnych przepisów postępowania,
mającą zdecydowany wpływ na treść wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia
19 sierpnia 1996 r.”
Wskazując
na
powyższe
zarzuty
obrońca
wniósł
o
uchylenie
zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego
w P. z dnia 19 sierpnia 1996 r. i uniewinnienie oskarżonego względnie –
przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w P. wniósł o jej
oddalenie, natomiast na rozprawie kasacyjnej Prokurator wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
w instancji odwoławczej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest słuszna i zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony
wyrok istotnie zapadł z rażącą obrazą przepisów procesowych. Przede
wszystkim Sąd odwoławczy wbrew wymaganiom wynikającym z dyspozycji
art. 406 § 2 d.kpk nie przedstawił rzeczowych argumentów, w oparciu o które
uznał zarzuty i wnioski apelacji za bezzasadne. Sporządzone przezeń motywy
orzeczenia są nader ogólnikowe, pomijają wiele ważnych kwestii podniesionych
przez obrońcę oskarżonego, a co więcej nie odnoszą się w ogóle do licznych
braków postępowania dowodowego, o których obszernie pisał Autor apelacji.
W rezultacie Sąd Wojewódzki nie zajął stanowiska, ani na rozprawie ani nawet
w uzasadnieniu wyroku, co do potrzeby przeprowadzenia dowodu m.in. z akt
sprawy prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w P., sygn. Ds. […].
Właśnie w tej sprawie K. S., przesłuchany w dniu 10 kwietnia 1996 r. (k. 10),
miał złożyć fałszywe zeznania. Wprawdzie postępowanie karne toczyło się
przeciwko W. G., jednak poznanie dalszego toku i sposobu zakończenia
śledztwa było wskazane dla właściwej oceny roli, sytuacji procesowej
oraz zakresu ewentualnej odpowiedzialności K. S..
Pamiętać bowiem trzeba, iż był on pytany wprost o przedstawienie okoliczności,
które mogłyby w rezultacie stanowić podstawę do przedstawienia mu zarzutu
popełnienia występku określonego w art. 30 lub art. 31 ustawy z dnia 25
listopada 1970 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. Nr 29,
poz. 245 z późn. zm.).
Charakterystyczne jest, że zarówno opis zarzutu jak i opis czynu
przypisanego w sprawie niniejszej zawierają okoliczności, które ściśle
korespondują ze znamionami cytowanych występków i za które mógł ponieść
odpowiedzialność karną K. S..
W takiej sytuacji, zwłaszcza z uwagi na treść art. 247 § 3 d.kk, niezwykle ważna
była kwestia prawidłowego pouczenia osoby przesłuchiwanej o przysługującej
jej uprawnieniach. Tym problemem w zasadzie nie zajmował się Sąd meriti,
natomiast Sąd drugiej instancji ograniczył się li tylko do konstatacji, iż
oskarżony został pouczony o treści art. 166 § 1 d.kpk, nie odnosząc się wcale do
wywodów i wątpliwości w tym względzie przytoczonych w sposób rzeczowy w
uzasadnieniu skargi apelacyjnej.
Niewątpliwie w każdej sytuacji, gdy może wchodzić w grę obawa przed
odpowiedzialnością karną grożącą osobie przesłuchiwanej, należy wnikliwie
badać, czy przesłuchanie nastąpiło z zachowaniem obowiązujących przepisów
procesowych. Na ten temat wypowiadał się już Sąd Najwyższy m.in. w wyroku
z dnia 7 czerwca 1989 r. V KRN 119/89 (OSNPG 1990, nr 6, poz. 53) oraz w
uchwale z dnia 20 czerwca 1991 r., IKZP 12/91 (OSNKW 1991, nr 10-12, poz.
46; zob. także glosy; L.K. Paprzycki, Palestra 1992, Nr 1-2, s. 95 i Z.
Kwiatkowski, Przegląd Sądowy 1992, Nr 7-8, s. 134).
W świetle wyżej przytoczonych uchybień zaszła konieczność uchylenia
zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w
instancji odwoławczej.
Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Okręgowy winien w szczególności
rozważyć i ustosunkować się do wszystkich zarzutów oraz wniosków
dowodowych zawartych w apelacji, zaś przy ocenie prawnej czynu
przypisanego
oskarżonemu
powinien
mieć
na
uwadze
przedstawione
zapatrywania prawne, a nadto uwzględnić złożoną sytuację procesową K. S.
w czasie składania zeznań w sprawie Ds. […] i dokonać dokładnej analizy
materiału dowodowego w celu sprawdzenia, czy to przesłuchanie zostało
rzeczywiście poprzedzone prawidłowym pouczeniem o treści obowiązujących
wówczas przepisów procesowych, a w tym o treści art. 166 § 1 d.kpk.
Swoje stanowisko Sąd ten winien oczywiście uzasadnić zgodnie z
wymogami art. 457 § 2 kpk.
Przewodniczący SSN: (Marek Sokołowski)
Sędziowie SN: (Józef Musioł)
aw
f/jw
(Feliks Tarnowski)