Legislator Case Law & Legislation
IV KKN 292/97 AI generated

Criminal appeal dismissed because evidence request regarding family witnesses was inadmissible in appeal stage.

Case Number IV KKN 292/97
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that excluding witnesses who could explain family conflicts violated the right to evidence, but the court found the request improper. Since the appeal was filed in the second instance, the court ruled that such evidence requests are inadmissible at that stage and cannot serve as a basis for cassation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3 § 1, 3 d.k.p.k.; Art. 463a d.k.p.k., Art. 523 § 1 k.p.k.: Evidence requests submitted in the appeal stage are inadmissible and cannot constitute grounds for cassation as they do not allow for a new evaluation of facts.

Keywords

AI generated
criminal appeal inadmissible evidence appeal stage cassation grounds family witnesses procedural error costs of appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3 § 1, 3 d.k.p.k.
W kasacji wysunięto zarzut obrazy art. 3 § 1 i 3 d.kpk przez
Art. 463a d.k.p.k.
które ma charakter rażący i może wpłynąć na treść orzeczenia (art. 463a d.kpk,
Art. 523 § 1 k.p.k.
art. 523 § 1 kpk). Za tego typu naruszenie nie może być in concreto uznane

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KKN 292/97

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN – Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. K.

skazanego z art. 184 § 1 i 156 § 2 kk z 1969 r.

po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 20 lutego 1997 r., sygn. akt IX Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.

z dnia 13 maja 1996 r., sygn. akt II K […]

p o s t a n o w i ł:

oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć skazanego

A. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji wysunięto zarzut obrazy art. 3 § 1 i 3 d.kpk przez

nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie dwóch świadków

i przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do przypisania

oskarżonemu zarzuconego mu czynu. Analizując ten zarzut Sąd Najwyższy

zważył co następuje:

Przedmiotowy wniosek dowodowy zgłoszono w apelacji (k. 93),

przy czym, odnośnie jednego ze świadków dotyczył on osoby, co do której

obrona zrzekła się tegoż dowodu w I instancji (k. 82), a teza dowodowa

obu wniosków, od strony podmiotów przesłuchiwanych, sprowadzała się

do twierdzenia, że świadkowie ci „zorientowani są w sytuacji rodzinnej

oskarżonego” i mogą mieć „znaczenie dla ustalenia rzeczywistych przyczyn

i przebiegu

konfliktów

między

oskarżonym

a

jego

żoną”

(k.

93).

Sąd odwoławczy oddalając ten wniosek wskazał, że oba te dowody są

nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy (k. 106v), co podniósł też

w uzasadnieniu

swego

wyroku

(k.

111).

Przedmiotem

procesu

była

odpowiedzialność oskarżonego za czyny z art. 184 § 1 i 156 § 2 d.kk

a nie podłoże konfliktów rodzinnych. Sam oskarżony nie negował, że

związał się z inną kobietą co było powodem owego konfliktu, a jedynie

nie przyznawał by to on inicjował awantury. Żaden z wnioskowanych świadków

nie mieszkał tam gdzie oskarżony, zatem dla przebiegu poszczególnych zdarzeń

był nieprzydatny. Podstawą kasacji może zaś być tylko takie naruszenie prawa,

które ma charakter rażący i może wpłynąć na treść orzeczenia (art. 463a d.kpk,

art. 523 § 1 kpk). Za tego typu naruszenie nie może być in concreto uznane

oddalenie i to zasadne, wniosku dowodowego strony zgłoszonego w

postępowaniu odwoławczym. Kasacja w istocie swej chce doprowadzić do

ponownej oceny dowodów i podważyć ustalenia faktyczne sądów, a tym samym

musi być uznana za oczywiście bezzasadną. Dlatego orzeczono jak na wstępie.

aw

f/es