Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for failing to prove gross procedural or substantive law violations.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the defense failed to demonstrate a gross violation of law affecting the verdict. The defendant argued that the lower court incorrectly applied criminal law regarding organized groups and failed to address specific evidence presented during the appeal. The court rejected these claims because the cassation procedure is not a third instance for re-evaluating facts and requires a specific charge of procedural violation regarding the appeal process, which was absent.
Legislator headnote
AI generatedArt. 523 § 1 k.p.k.; Kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie jest trzecią instancją i nie służy do ponownej kontroli ustaleń faktycznych, lecz ma na celu eliminację błędów wynikających z wadliwego w stopniu rażącym zastosowania przepisów prawa materialnego lub procesowego.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 537/20 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 stycznia 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.sprawy P. G.skazanego z art. 258 § 3 k.k. i in.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II AKa (…),zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w T.z dnia 8 czerwca 2018 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n a w i a 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;
3) zasądzić od P. G. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. S.A kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za sporządzenie odpowiedzi na kasację.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 8 czerwca 2018 r. (sygn. akt II K (…)) P. G. został uznany winnym czynów z art. 258 § 3 k.k., 12a ust. 2 w zw. z art. 14 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych w zw. z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 305 ust. 3 i w zw. z art. 305 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. prawo własności przemysłowej i w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zb. z art. 8 § 1 k.k.s., przestępstwo skarbowe z art. 65 § 1 k.k.s. i art. 69 § 1 kk w zw. z art. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k.s.Wymierzono oskarżonemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności oraz ściągnięcie równowartości korzyści majątkowej jaką P. G. osiągnął z popełnienia przestępstwa skarbowego w kwocie 29 023 501,50 zł, nawiązkę na rzecz P. S.A. w kwocie 100 000 zł i przepadek równowartości korzyści majątkowych uzyskanych z przestępstwa w kwocie 213 000 zł.Wyrok powyższy został w zakresie przypisania sprawstwa i kar utrzymany w mocy Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 listopada 2019 r. (sygn. akt II AKa (…)).
Zmniejszono jedynie wysokość równowartości korzyści majątkowego, której ściągnięcie pierwotnie orzeczono.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi:„a)rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść tego Wyroku, a to art. 258 § 3 k.k. poprzez wyrażenie błędnego poglądu w zakresie popełnienia przez Skazanego przestępstwa założenia i kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, w sytuacji gdy materiał dowodowy w sprawie nie pozwala na przyjęcie, że Skazany założył, a następnie kierował zorganizowaną grupą przestępczą, a pozwala jedynie na konkretne ustalenie, że Skazany wynajmował odpłatnie magazyn w miejscowości W. osobie o imieniu A.;b)rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść tego wyroku, a to art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, tj. przez brak odniesienia się do dowodów zgłoszonych przez Skazanego w piśmie z dnia 2 sierpnia 2019 r. które zostały przeprowadzone przez Sąd Apelacyjny oraz uzupełniających wyjaśnień Skazanego złożonych w toku postępowania odwoławczego, co powoduje, że nie można uznać, iż podstawą Wyroku, o którym mowa w pkt I, jest całokształt okoliczności sprawy ujawnionych na rozprawie głównej.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi.Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Istotą skutecznej kasacji jest wykazanie i uargumentowanie zaistnienia w sprawie rażącego naruszenia prawa (procesowego lub materialnego), które dodatkowo miało istotny wpływ na treść finalnego rozstrzygnięcia (arg. ex. art. 523 § 1 k.p.k. oraz chociażby postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2016 r., III KK 291/16, www.sn.pl). Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia prawa materialnego, nie został powiązany z mankamentami postępowania odwoławczego (brak stosownego zarzutu naruszenia art. 433 k.p.k. i art. 457 k.p.k.), a pamiętać wypada, że Sąd odwoławczy nie stosował wskazanych przepisów prawa materialnego utrzymując wyrok Sądu I instancji.
Obrona, jeżeli zmierzała do skutecznego zdezawuowania przyjętej wykładni prawa materialnego (art. 258 § 3 k.k.), powinna w istocie zarzucić Sądowi odwoławczemu rażące naruszenie standardu kontroli odwoławczej, przez błędne odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wykazując, dlaczego kontrola odwoławcza nie była prawidłowa a orzeczenie prawomocne nie może się ostać. Jednak w sprawie niniejszej takiego zarzutu nie postawiono w apelacjach obrońców oskarżonego. Kwestionowano jedynie poprawność poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych.
Zatem nie może on zostać tym bardziej podniesiony na etapie kasacyjnym. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 424 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. to uzasadnienie kasacji nie zawiera żadnych merytorycznych argumentów w tym przedmiocie, jedynie lakonicznie wskazuje na zastrzeżenia obrony w przedostatnim i ostatnim akapicie. Trudno zatem odnieść się do tak sformułowanego zarzutu i jego uzasadnienia. W tym miejscu warto jeszcze raz przypomnieć, że kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie jest tzw. trzecią instancją, nie służy zatem do inicjowania powtórnej kontroli w zakresie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ani ponownej kontroli poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, lecz ma na celu eliminację błędów wynikających z wadliwego w stopniu rażącym zastosowania przepisów prawa materialnego lub procesowego albo związanych z wystąpieniem przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. tj. tzw. bezwzględnych podstaw odwoławczych.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.