Legislator Case Law & Legislation
IV KK 465/16 AI generated

Supreme Court quashes sentence for insult when statutory penalty is fine or restriction, not imprisonment.

Case Number IV KK 465/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's sentence for four counts of insult where the judge imposed imprisonment despite the statute only allowing fines or restriction of liberty. The prosecution argued this material error violated the defendant's rights, while the defense sought to uphold the total sentence. The court ruled that the lower court committed a serious legal error by applying an incorrect penalty type, necessitating the revocation of those specific sentences and the total suspended sentence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 216 § 1 k.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: When a court imposes a penalty type not provided by the statute for a specific offense, it commits a material legal error requiring the quashing of the sentence and the total suspended sentence.

Keywords

AI generated
insult crime imprisonment penalty statutory penalty material legal error total suspended sentence quashing of verdict restriction of liberty

Cited Legislation

AI generated
Art. 216 § 1 k.k.
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 216 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu P.
Art. 523 § 1 k.p.k.
kary pozbawienia wolności, dopuścił się zatem rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego (art. 523 § 1 k.p.k.).
Art. 575 § 2 k.p.k.
216 § 1 k.k.Konsekwencją uchylenia czterech kar jednostkowych była utrata ex lege mocy kary łącznej (art. 575 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k.
z art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k.).
Art. 69 k.k.
SN z 13 marca 2014 r., IV KK 54/14), jest zdania, że praktyka, polegająca na zamieszczaniu przy poszczególnych karach jednostkowych rozstrzygnięć o zastosowaniu do każdej z nich dobrodziejstwa z art. 69 k.k., byłaby przejawem całkowicie zbędnego formalizmu.
Art. 72 § 1 pkt 2 i 5 k.k.
na kary po jednym miesiącu pozbawienia wolności - wymierzył mu karę łączną 6 miesięcy pobawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby, zobowiązał oskarżonego do określonych zachowań (art. 72 § 1 pkt 2 i 5 k.k.) i oddał go pod dozór kuratora sądowego.
Art. 626 § 2 k.p.k. r.g.
W trakcie ponownego rozpoznawania sprawy Sąd właściwy nie powinien utracić z pola widzenia także uwag zgłaszanych w końcowych fragmentach uzasadnienia kasacji, jak i potrzeby skorzystania przy wydawaniu orzeczenia o kosztach z rozwiązania przewidzianego w art. 626 § 2 k.p.k. r.g.
art. 216 § 1 k.k
za popełnienie 9 przestępstw na kary jednostkowe pozbawienia wolności – w tym za 4 przestępstwa określone w art. 216 § 1 k.k.
art. 521 § 1 k.p.k
i o karze łącznej na korzyść skazanego złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
do ponownego rozpoznania.Sad Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna i z tej racji zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).

Cited Case Law

AI generated
post. SN z 13 marca 2014 r., IV KK 54/14
post. SN z 13 marca 2014 r., IV KK 54/14), jest zdania, że praktyka, polegająca na zamieszczaniu przy poszczególnych karach jednostkowych rozstrzygnięć o zastosowaniu do każdej z nich dobrodziejstwa z art.
IV KK 54/14
Supreme Court dismisses appeal regarding conditional suspension of combined prison sentence under Polish Criminal Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 465/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)‎SSN Andrzej RyńskiProtokolant Anna Kowal w sprawie P. R.‎skazanego z art. 216 § 1 kk i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 10 lutego 2017 r.,‎kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego‎od wyroku Sądu Rejonowego w P.‎z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczeń o karach za przestępstwa zakwalifikowane z art. 216 § 1 kk (pkt I. 2,4,6,8) i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w P., wyrokiem z 6 września 2016 r., skazał P. R. za popełnienie 9 przestępstw na kary jednostkowe pozbawienia wolności – w tym za 4 przestępstwa określone w art. 216 § 1 k.k. na kary po jednym miesiącu pozbawienia wolności - wymierzył mu karę łączną 6 miesięcy pobawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 3 lat próby, zobowiązał oskarżonego do określonych zachowań (art. 72 § 1 pkt 2 i 5 k.k.) i oddał go pod dozór kuratora sądowego. Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się z dniem 14 września 2016 r.Kasację od wskazanego wyroku w części dotyczącej orzeczeń o karach za przestępstwa z art. 216 § 1 k.k. i o karze łącznej na korzyść skazanego złożył w trybie art. 521 § 1 k.p.k.

Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny. Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 216 § 1 k.k., polegające na wymierzeniu P. R. za 4 przestępstwa określone w tym przepisie kar pozbawienia wolności, mimo że w jego sankcji taki rodzaj kary nie był przewidziany, wniósł o uchylenie tego wyroku w zaskarżonej części, w tym również dotyczącej kary łącznej, której wykonanie zostało warunkowo zwieszone, i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.Sad Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna i z tej racji zasługiwała na uwzględnienie w całości na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).

Niewątpliwe pozostawało, że zarówno w dacie popełnienia czynów, jak i w dacie procedowania przez Sąd właściwy przestępstwo znieważenia w typie podstawowym z art. 216 § 1 k.k. było występkiem zagrożonym alternatywnie oznaczoną sankcją karną w postaci grzywny i kary ograniczenia wolności. Sąd Rejonowy w P., wymierzając za czyny z art. 216 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności, dopuścił się zatem rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa materialnego (art. 523 § 1 k.p.k.). Stąd też niezbędne stało się uchylenie orzeczeń o karach jednostkowych za przestępstwa zakwalifikowane z art. 216 § 1 k.k.Konsekwencją uchylenia czterech kar jednostkowych była utrata ex lege mocy kary łącznej (art. 575 § 2 k.p.k. w zw. z art. 568a § 1 pkt 1 k.p.k.).

Trzeba wyraźnie stwierdzić, że zawarte w zaskarżonym wyroku orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary odnosi się również do każdej kary jednostkowej. Sąd Najwyższy, aprobując ugruntowaną w tej mierze linię orzeczniczą (zob. post. SN z 13 marca 2014 r., IV KK 54/14), jest zdania, że praktyka, polegająca na zamieszczaniu przy poszczególnych karach jednostkowych rozstrzygnięć o zastosowaniu do każdej z nich dobrodziejstwa z art. 69 k.k., byłaby przejawem całkowicie zbędnego formalizmu. Oznacza to, że in concreto pozostałym pięciu jednostkowym karom pozbawienia wolności towarzyszą orzeczenia o warunkowym zawieszeniu ich wykonania; siłą rzeczy pozostają w mocy również zawarte w zaskarżonym wyroku orzeczenia o dozorze kuratora sądowego i o środkach probacyjnych z art. 72 § 1 pkt2 i 5 k.k.W tym stanie rzeczy orzeczono jak w dyspozytywnej części wyroku (art. 537 § 2 k.p.k.).

W trakcie ponownego rozpoznawania sprawy Sąd właściwy nie powinien utracić z pola widzenia także uwag zgłaszanych w końcowych fragmentach uzasadnienia kasacji, jak i potrzeby skorzystania przy wydawaniu orzeczenia o kosztach z rozwiązania przewidzianego w art. 626 § 2 k.p.k. r.g.