Legislator Case Law & Legislation
IV KK 231/22 AI generated

Supreme Court quashes traffic court verdict for failing to impose mandatory vehicle ban and under-minimum fine.

Case Number IV KK 231/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's verdict regarding the sentencing and mandatory penalty for a traffic violation. The defendant was found guilty of driving without a license and not wearing a seatbelt, but the regional court failed to impose the legally required vehicle ban and set a fine below the statutory minimum. The court ruled that these material law errors significantly affected the verdict's content, necessitating a remand for a corrected judgment.

Legislator headnote

AI generated

Art. 94 § 1, § 3 k.k.; In cases of driving without a license, the court must impose a vehicle ban and a fine of at least 1500 PLN; failure to do so constitutes a material law violation requiring quashing.

Keywords

AI generated
traffic violation unlicensed driving mandatory vehicle ban minimum fine material law violation quashing of verdict remand for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 94 § 1 k.k.
Prawo o ruchu drogowym, art. 94 § 1 k.w.
Art. 94 § 3 k.k.
Prawo o ruchu drogowym, art. 94 § 1 k.w.
Art. 29 § 1, 2 k.k.
z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegające na nieorzeczeniu wobec obwinionego Ł.
Art. 9 § 2 k.k.
P.ukaranego z art. 92a k.w.
Art. 2 § 1 k.k.
przy zastasowaniu art. 2 § 1 k.w.
art. 535 § 5 k.p.k
1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 11 lipca 2022 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w R.z dnia 28 lutego 2022 r., sygn.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 231/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lipca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie Ł. P.ukaranego z art. 92a k.w. w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. ‎o kierujących pojazdami, art. 97 k.w. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 11 lipca 2022 r., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w R.z dnia 28 lutego 2022 r., sygn. akt III W […], 1. uchyla wyrok nakazowy w zaskarżonej części, tj. dotyczącej orzeczenia o karze i środku karnym oraz przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania;

2. obciąża Skarb Państwa wydatkami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEŁ. P. został obwiniony o to, że„w dniu 4 stycznia 2022 roku około godziny 08:32 w R. na ul. P. jako kierujący pojazdem marki C. o nr rej. […] przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o 25 km/h, jadąc z prędkością 75 km/h w miejscu, gdzie dopuszczalna prędkość ograniczona jest administracyjnie do 50 km/h, tj. w obszarze zabudowanym, nie posiadał wymaganego przepisami uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi oraz pomimo obowiązku nie korzystał podczas jazdy z pasów bezpieczeństwa,tj. o wykroczenie z art. 92 a k.w. w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. ze zm., art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 3 ustawy‎o kierujących pojazdami z dnia 5 stycznia 2011 r., art. 97 k.w. w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. ze zm.”Sąd Rejonowy w R. wyrokiem nakazowym z dnia 28 lutego 2022 r., sygn. akt III W […], uznał obwinionego Ł.

P. za winnego popełnienia cytowanego czynu i za to na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. przy zastasowaniu art. 2 § 1 k.w. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 800 (ośmiuset) zł.Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz w zakresie braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, na niekorzyść obwinionego Ł. P.. Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:- art. 94 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1 i 2 k.w., polegające na nieorzeczeniu wobec obwinionego Ł.

P. obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, do czego zgodnie z treścią przywołanych przepisów, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., Sąd był zobowiązany w sytuacji uznania obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w.;- art. 94 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu, za wykroczenie popełnione w dniu 4 stycznia 2022 r., na podstawie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. przy zastosowaniu art. 2 § 1 k.w., łącznie kary grzywny w wysokości‎800 (ośmiuset) zł, podczas gdy zgodnie z treścią art. 94 § 1 k.w., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., kara grzywny mogła być wymierzona‎w wysokości nie niższej niż 1 500 (tysiąc pięćset) zł”.W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylnie wyroku w zaskarżonej części‎i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowa Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna.Zgodnie z art. 94 § 3 k.w.

„W razie popełnienia wykroczenia, o którym mowa‎w § 1, orzeka się zakaz prowadzenia pojazdów”. Przepis ten w przywołanym brzmieniu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r., w związku z wejściem w życie art. 3 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328). Tym samym, od tego momentu, istnieje obowiązek orzekania zakazu prowadzenia pojazdów w wypadku prowadzenia pojazdu mechanicznego na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie mając do tego uprawnienia.

Tego jednak – na co słusznie wskazał autor kasacji - Sąd Rejonowy w R. nie uczynił.Na aprobatę zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 94 § 1 k.w.‎W myśl tej regulacji, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r. (art. 3 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 2328), „Kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu prowadzi pojazd mechaniczny, nie mając do tego uprawnienia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 1500 złotych”.

W zaskarżonym wyroku nakazowym, wymiar kary grzywny wynosił jedynie 800 zł. Wobec treści art. 94 § 1 k.w., skarżący zasadnie podniósł, że brak było normatywnych podstaw do wymierzenia takiej kary.W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 94 § 1 i 3 k.w., które w oczywisty sposób miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i braku obligatoryjnego rozstrzygnięcia o środku karnym.W postępowaniu ponownym Sąd rozpoznający sprawę w uchylonej części dążył będzie do zapoznania się z obowiązującymi przepisami prawa i uniknie tak rażących błędów. [as]