Legislator Case Law & Legislation
IV CZ 45/11 AI generated

Supreme Court allows partial appeal on appeal costs but dismisses challenge to first-instance costs as inadmissible.

Case Number IV CZ 45/11
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court partially allowed the appellant's challenge, increasing the awarded costs from 15,400 zł to 105,400 zł by correcting the court of appeal's failure to include the full 100,000 zł appeal fee. The appellant argued the lower court ignored their substantial litigation expenses, while the opposing party contended the appeal fee was the primary cost component. The court ruled that the appeal fee constitutes a valid cost element under the Civil Procedure Code, necessitating the adjustment, but rejected the separate challenge regarding first-instance costs as procedurally inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 98 k.p.c.; Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.: The appeal fee paid by the losing party constitutes a valid component of appellate proceedings costs, requiring its inclusion in the final award; however, a challenge to the second instance court's decision regarding first instance costs is inadmissible as the first instance court already adjudicated those specific expenses.

Keywords

AI generated
costs of proceedings appeal fee inadmissible appeal civil procedure code litigation expenses second instance court first instance costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 98 k.p.c.
z art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, kwoty 105.400 zł zamiast
Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.
Zgodnie bowiem z art. 394 1 §1 pkt 2
Art. 386 § 1 k.p.c.
Art. 370 k.p.c.
Art. 398 § 21 k.p.c.
370 w związku z art. 39821 oraz w zw.
art. 98 k.p.c
z art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, kwoty 105.400 zł zamiast
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
postanowienia SN z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 45/10
postanowienia SN z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ 7/10
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa AV H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w W. (poprzednio w G.)

przeciwko R. S.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 września 2011 r.,

zażalenia pozwanego

na postanowienia o kosztach procesu zawarte w punkcie pierwszym podpunkt drugi

oraz w punkcie drugim wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 listopada 2010 r.,

zmienia

postanowienie

o

kosztach

postępowania

apelacyjnego zawarte w punkcie drugim powołanego wyżej

wyroku w ten sposób, że zamiast kwoty 15.400 zł zasądza od

powódki na rzecz pozwanego kwotę 105.400 (sto pięć tysięcy

czterysta) zł, a w pozostałej części zażalenie odrzuca.

Uzasadnienie

Rozstrzygając o apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia

26 marca 2010 r., Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 4 listopada 2010 r.,

I. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że

1) uchylił w całości nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy z dnia 9 stycznia

2009 r. i oddalił powództwo,

2) zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 82.217 zł tytułem zwrotu

kosztów procesu,

II. zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 15.400 zł tytułem zwrotu

kosztów w postępowaniu apelacyjnym.

Zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach procesu wniósł pozwany. Z treści

zażalenia wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego tak

w zakresie orzeczonych przez ten Sąd kosztów za pierwszą jak i za drugą

instancję. Skarżący dowodzi bowiem, że w toku postępowania przez Sądem I

instancji wydatkował tytułem opłaty od zarzutów od nakazu zapłaty kwotę 75.000 zł,

zaś wnosząc apelację uiścił należną od niej opłatę w wysokości 100.000 zł, czego

sąd II instancji nie uwzględnił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie budzi wątpliwości, że opłata od apelacji, uiszczona przez pozwanego

w kwocie 100.000 zł stanowi składnik poniesionych przez niego kosztów

postępowania

apelacyjnego.

O

kosztach

postępowania

apelacyjnego

Sąd

odwoławczy orzekł w punkcie II wyroku, stąd, uwzględniając treść zarzutu,

wskazanie w zażaleniu jako zaskarżonego wyłącznie punktu I. 2) wyroku, można

potraktować jako nieistotną omyłkę.

Sąd odwoławczy, zasądzając na rzecz pozwanego poniesione przez niego

koszty postępowania apelacyjnego, w zasądzonej kwocie 15.400 zł uwzględnił

wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego – 5.400 zł i opłatę od apelacji – 10.000 zł

zamiast 100.000 zł, co zresztą przyznał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Ta wadliwość orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadniała jego

zmianę, przez zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego, zgodnie z wynikającą

z art. 98 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu, kwoty 105.400 zł zamiast

kwoty 15.400 zł.

W

pozostałej

części

zażalenie

pozwanego,

skierowane

przeciwko

rozstrzygnięciu obejmującemu koszty postępowania przed Sądem I instancji,

podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 394 1 §1 pkt 2

k.p.c., zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej

instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji. Zażalenie pozwanego, w części dotyczącej rozstrzygnięcia

o kosztach procesu należnych mu w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, nie

dotyczy kosztów objętych hipotezą tego przepisu. Przepis dotyczy kosztów

postępowania

apelacyjnego

oraz

kosztów

postępowania

kasacyjnego

w przypadkach, w których Sąd Najwyższy, przekazując sprawę do ponownego

rozpoznania sądowi drugiej instancji, pozostawił mu rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania kasacyjnego. O kosztach tych sąd drugiej instancji orzeka, jak to ujął

Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05

(OTK-A 2007, nr 3, poz. 32) „po raz pierwszy”. Przepis nie dotyczy więc kosztów

postępowania

przed

sądem

pierwszej

instancji

będących

przedmiotem

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji. O kosztach tych orzekał już sąd I instancji

i nie ma tu znaczenia, że rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji w tym przedmiocie

różni się od rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Możliwość odmiennych

rozstrzygnięć w toku instancji jest oczywistym założeniem kontroli instancyjnej

orzeczeń. W konsekwencji niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego

na zawarte w wyroku sądu II instancji postanowienie dotyczące kosztów procesu

poniesionych przed sądem I instancji (por. postanowienia SN z dnia 23 czerwca

2010 r., II CZ 45/10, OSNC 2010, nr 12, poz. 171 i z dnia 23 czerwca 2010 r., II CZ

7/10, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art.386 §1 i art.

370 w związku z art. 39821 oraz w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.