Legislator Case Law & Legislation
IV CZ 44/07 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds as second-instance cost rulings are not appealable.

Case Number IV CZ 44/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against a lower court's decision to deny reimbursement of legal costs. The appellant argued that a recent Constitutional Court ruling extended the deadline for filing such appeals, but the Court found this argument legally unfounded. The decision rests on the statutory rule that rulings on procedural costs in the second instance do not conclude the proceedings and are therefore inadmissible for appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 394 § 2 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Rulings on procedural costs in the second instance do not conclude proceedings and are not appealable via zażalenie to the Supreme Court.

Keywords

AI generated
second instance cost ruling procedural appeal inadmissibility Supreme Court jurisdiction legal costs reimbursement Constitutional Court precedent

Cited Legislation

AI generated
Art. 394 § 2 k.p.c.
obowiązującego, i mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, art. 394 1 § 2 k.p.c.
Art. 397 § 2 k.p.c.
3941 § 2 w związku z art. 397 § 2 i 373 k.p.c.
Art. 373 k.p.c.
art. 39818 § 2 k.p.c
Przede wszystkim, wyrok ten dotyczy innego przepisu – art. 39818 § 2 k.p.c.,

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 44/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Lech Walentynowicz

SSN Tadeusz Wiśniewski

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w G.

przeciwko Gminie Miasta G.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 października 2007 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego w T.

z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 marca 2007 r. Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację

pozwanej i zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 1200 zł z tytułu zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą.

Powódka wniosła zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte

w tym wyroku, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów w wyższej kwocie.

Sąd Okręgowy w T. postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2007 r. odrzucił

zażalenie, jako wniesione po upływie 7 dni od doręczenia wyroku z uzasadnieniem.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca powołała się na wyrok Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05 i twierdziła, że termin do

wniesienia zażalenia winien być liczony od daty ogłoszenia wyroku Trybunału

Konstytucyjnego, czyli od dnia 6 kwietnia 2007 r., bowiem dopiero ten wyrok

„otworzył bieg terminu do zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Podstawą oceny dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego jest art.

394 § 2 k.p.c., w świetle którego postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające

zażalenie na orzeczenie tego sądu o kosztach procesu, jako niekończące

postępowania w sprawie, nie jest zaskarżalne zażaleniem do Sądu Najwyższego.

Całkowicie chybione jest powoływanie się przez skarżącą na wskazany

wyrok Trybunału Konstytucyjnego.

Przede wszystkim, wyrok ten dotyczy innego przepisu – art. 39818 § 2 k.p.c.,

który został uchylony z dniem 6 lutego 2005 r. przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia

22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98).

Bez zagłębiania się w tę materię konstytucyjną, należy odwołać się do stanowiska

samego Trybunału, że merytoryczne rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny

problemu zgodności z Konstytucją zaskarżonej treści normatywnej jest zawsze

orzeczeniem o zgodności z Konstytucja tego przepisu, nie odnosi się natomiast

i nie wywiera skutku w stosunku do innych przepisów, nawet zbieżnych lub

tożsamych z normą objętą sentencją wyroku (por. uzasadnienia wyroków z dnia

19 października 1998 r., SK 3/98, OTK 1998, nr 5, poz. 69 i z dnia 9 listopada

2005 r., P 11/05, OTK-A 2005, nr 10, poz. 113). Podzielając to stanowisko i jego

argumentację prawną, należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/07, nie wywiera skutku w stosunku do

obowiązującego, i mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, art. 394 1 § 2 k.p.c.

Co więcej, ten wyrok Trybunału dotyczy innej kategorii orzeczeń –

zawierających rozstrzygnięcie o kosztach procesu, i nie obejmuje orzeczeń

formalnych sądu drugiej instancji, nie kończących postępowania w sprawie. Takim

orzeczeniem jest natomiast postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia

13 kwietnia 2007 r.

W tym stanie rzeczy zbędne jest podejmowanie w niniejszej sprawie

ogólniejszych rozważań na temat charakteru drugoinstancyjnych orzeczeń

w przedmiocie

kosztów

procesu,

które

zostały

zawarte

w

uzasadnieniu

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07.

Bezprzedmiotowe jest także odnoszenie się wywodów skarżącej na temat

„otwarcia

terminu

do

zażalenia

z

dniem

ogłoszenia

wyroku

Trybunału

Konstytucyjnego”.

Z omówionych względów zażalenie skarżącej zostało odrzucone jako

niedopuszczalne, stosownie do art. 3941 § 2 w związku z art. 397 § 2 i 373 k.p.c.