Cassation appeal dismissed for lack of legal issue; appellant failed to prove public law grounds required by law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to admit it for consideration. The appellant argued for a specific interpretation of the Civil Code regarding compensation amounts, but the court found this argument lacked the necessary public law prerequisites. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to demonstrate a serious legal doubt or a divergence in judicial practice.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admitted only if the appellant proves the existence of a significant legal issue, a need for interpretation of laws raising serious doubts, or a divergence in judicial practice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 479/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa J. Z.przeciwko I.R. Towarzystwu Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.o zapłatę i ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzeczenie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.We wniesionej skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie (s. 2 i 7) oparte zostały na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony skarżącej zagadnienie nie odpowiada wymaganiu przewidzianemu w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sprowadza się ono do postawienia pytania o wykładnię art. 445 § 1 k.c., na które sam skarżący udziela jednoznacznej odpowiedzi.
Również Sąd Apelacyjny na s. 5 uzasadnienia wyroku stwierdził, że fakt wypłacenia powodowi renty nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu „odpowiedniej” kwoty zadośćuczynienia. Wskazana we wniosku przesłanka, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie została wykazana. Skarżący nie wskazał bowiem przyczyny dla której zachodzi potrzeba dokonania wykładni przepisu art. 445 § 1 k.c., ani też nie wyjaśnił na czym aktualnie polegać miałaby rozbieżność w orzecznictwie sądów co do wykładni powyższego przepisu, bowiem o takiej rozbieżności nie mogą obecnie świadczyć orzeczenia Sądu Najwyższego sprzed ponad czterdziestu lat.
W tym stanie rzeczy należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490).