Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 478/14 AI generated

Criminal appeal dismissed for lack of legal reasoning proving obvious merit under Polish Code of Civil Procedure.

Case Number IV CSK 478/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a criminal judgment, ruling that the submission failed to meet statutory requirements. The appellant argued the lower court erred, but the court found the appeal lacked the specific legal reasoning required to demonstrate the error was obvious. Consequently, the appeal was rejected for not satisfying the procedural threshold for admissibility under the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must contain distinct legal reasoning proving the error is obvious; failure to provide such reasoning renders the appeal inadmissible.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility obvious merit requirement legal reasoning standard procedural dismissal Polish Code of Civil Procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił w punkcie 1 przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 2 na podstawie art.
Art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 2 na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., § 11 ust.
§ 11 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
98 § 1 i 3 k.p.c., § 11 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.
art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa
oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz.
§ 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
3 wniosku pełnomocnika procesowego z urzędu przyznania kosztów postępowania kasacyjnego przesądził brak w skardze kasacyjnej niezbędnego oświadczenia wymaganego z mocy § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.
art. 3984 § 2 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 3989 § 2 k.p.c
przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił w punkcie 1 przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 2 na podstawie art.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 478/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa A. N.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w K., Aresztowi Śledczemu w S. i Zakładowi Karnemu w C.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt V ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego;

3) oddala wniosek radcy prawnego T. Ł. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie to nie może poprzestawać na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, lecz musi obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną przekonującą, że powołana przez skarżącego przesłanka w sprawie zachodzi. W wypadku, gdy skarżący twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Skarga kasacyjna powoda nie przedstawia na s. 2 w pkt. IV tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle przedstawionego na s. 2 uzasadnienia wniosku jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów – a tym bardziej „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach, wymagałaby to szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie bliżej nie wskazanych innych okoliczności faktycznych.Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił w punkcie 1 przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w punkcie 2 na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., § 11 ust. 1 pkt 25 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.

U. 2013, poz. 461) oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U, 2013, poz. 1150).O oddaleniu w pkt. 3 wniosku pełnomocnika procesowego z urzędu przyznania kosztów postępowania kasacyjnego przesądził brak w skardze kasacyjnej niezbędnego oświadczenia wymaganego z mocy § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz. U. 2013, poz. 490).