Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 468/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and factual review outside cassation scope.

Case Number IV CSK 468/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for adjudication, ruling it lacked the requisite obvious merit under the Civil Procedure Code. The appellant argued the lower court failed its duty of control and made factual errors regarding contract penalties and costs, but these arguments were deemed too general without specific legal analysis. The court further held that factual findings made by the appellate court fall outside the scope of cassation review, preventing the appeal from succeeding on any ground.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is only admissible if it possesses obvious merit, requiring evident and obvious violations of legal order verifiable without complex reasoning, while factual determinations by lower courts cannot serve as the basis for such an appeal.

Keywords

AI generated
obvious merit cassation factual review scope appellate court findings civil procedure code cassation admissibility

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
W konsekwencji, kwestie te nie mogą stanowić nie tylko źródła oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, lecz także jej zasadności w jakimkolwiek stopniu.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
W konsekwencji, kwestie te nie mogą stanowić nie tylko źródła oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, lecz także jej zasadności w jakimkolwiek stopniu.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
39813 § 2 k.p.c.), a tym samym podstawy skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.).
art. 3989 § 2 k.p.c.
W konsekwencji, kwestie te nie mogą stanowić nie tylko źródła oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, lecz także jej zasadności w jakimkolwiek stopniu.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art.
art. 98 § 1 k.p.c.
orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. l.n
art. 385 k.p.c
art. 382 k.p.c
328 § 2 i art. 382 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 468/15 POSTANOWIENIE Dnia 13 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa "E." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.‎przeciwko K. S.‎o zapłatę oraz z powództwa wzajemnego K. S. przeciwko "E." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w R. o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 stycznia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej (pozwanej wzajemnej) od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] ‎z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I Aca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej "E." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R. na rzecz pozwanego K. S. kwotę 3600,- (trzy tysiące sześćset) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. Sąd Okręgowy w B., w sprawie z powództwa „E.” Spółki z o.o. w R. przeciwko K. S. o zapłatę 464 106,90 złotych umorzył postępowanie co do kwoty 57 762,02 złotych, oddalił powództwo w pozostałym zakresie i orzekł o kosztach procesu, a w sprawie z powództwa wzajemnego K. S. przeciwko „E.” Spółce z o.o. w R. o zapłatę 242 767,48 złotych zasądził od pozwanego wzajemnego „E.” Spółki z o.o. w R. na rzecz powoda wzajemnego K. S. kwotę 55 780,02 złotych z odsetkami, oddalił powództwo wzajemne w pozostałym zakresie i zasądził koszty postępowania.

W wyniku rozpoznania apelacji obu stron Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej powództwa wzajemnego w ten sposób, że zasądził od pozwanego wzajemnego „E.” Spółki z o.o. w R. na rzecz powoda wzajemnego K. S. kwotę 128 824,67 złotych z wyliczonymi szczegółowo ustawowymi odsetkami, oddalił apelację powoda wzajemnego pozostałej części, a apelację pozwanego wzajemnego (powoda głównego) w całości oraz orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygając we wskazany sposób, Sąd drugiej instancji dokonał weryfikacji ustalonego stanu faktycznego i poczynił w nim częściowo własne ustalenia, które następnie skonfrontował z postanowieniami umowy łączącej strony i dokonał własnych ocen prawnych oraz obliczeń należności stron wobec siebie, a także nowego stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania (art. 100 zdanie pierwsze k.p.c.), mając na uwadze wygraną powoda wzajemnego w około 53%.

W skardze kasacyjnej strona powodowa „E.” Spółka z o.o. w R. zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie - wyrokiem zaskarżonym w części, w której Sąd odmówił zasądzenia na rzecz powoda od pozwanego kwoty 301 125 złotych tytułem kar umownych za całkowite niewywiązanie się przez pozwanego z umownego obowiązku dostarczenia biomasy w grudniu 2012 r., a ponadto w części dotyczącej kosztów procesu - przepisów postępowania, tj. art. 385 k.p.c. przez jego niezastosowanie i oddalenie apelacji w całości; art. 233 § 1 w związku z art. 328 § 2 i art. 382 k.p.c. przez pominięcie części materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o jej nieprzyjmowanie do rozpoznania, ewentualnie o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący powołał się na jej oczywistą zasadność w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa pod pojęciem tym należy rozumieć sytuację, w której skarga kasacyjna jest uzasadniona w sposób ewidentny, możliwy do stwierdzenia już na pierwszy rzut oka, bez konieczności prowadzenia złożonych rozumowań.

W sytuacjach tych istnieć musi zatem rażąca wadliwość zaskarżonego orzeczenia, możliwa do weryfikacji na podstawie wniesionej skargi (tak m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 kwietnia 2015 r., II CSK 550/14, nie publ. oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15, nie publ.). Jedynie w takiej sytuacji dojść może do spełnienia publicznego celu skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, który na gruncie przesłanki oczywistej zasadności wyraża się w możliwości uchylenia orzeczeń w ewidentny sposób naruszających porządek prawny.Argumentacja skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przekonuje, by sytuacja taka mogła mieć miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Powołując się na tę przesłankę skarżący sformułował bardzo ogólne twierdzenia, powołując się na brak zrealizowania przez Sąd drugiej instancji funkcji rozpoznawczej i kontrolnej oraz na oczywisty charakter popełnionych przez niego naruszeń. Dodatkowo, powołał się także na dokonanie przez Sąd nieprawidłowych ustaleń w odniesieniu do dwóch okoliczności faktycznych sprawy. Uwagi te są jednak zbyt ogólne i nieskonkretyzowane, by można było na ich podstawie stwierdzić oczywistą zasadność wniesionej skargi. Wymagałoby to w istocie odniesienia się do zarzutów sformułowanych w ramach podstaw kasacyjnych i oceny, czy są one uzasadnione.

Taki sposób rozumowania pozwalałby jednak wyłącznie na przyjęcie zwykłej zasadności wniesionej skargi - nie zaś jej zasadności oczywistej, wymagającej przedstawienia konkretnych argumentów za ewidentnym i kwalifikowanym charakterem naruszeń zarzucanych zaskarżonemu orzeczeniu. Niezależnie od tego, wskazywane przez skarżącego błędy w ustaleniach faktycznych nie mogą stanowić przedmiotu weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym, z uwagi na związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.), a tym samym podstawy skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.).

W konsekwencji, kwestie te nie mogą stanowić nie tylko źródła oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, lecz także jej zasadności w jakimkolwiek stopniu.Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. l.n