Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 468/10 AI generated

Cassation appeal dismissed in property division case where disputed value fell below 150,000 PLN threshold. Appeal rejected due to insufficient value of contested property. Court upheld lower court ruling on joint property division. Dismissed appeal for lack of admissibility. Value below statutory limit. Appeal inadmissible. Property division threshold. Joint property. Cassation appeal. Disputed value. Statutory limit.

Case Number IV CSK 468/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a participant in a property division case between spouses. The appellant argued that the value of the disputed property, specifically a conversion of a rental right, exceeded the statutory threshold, but the court found the actual value sought was under 150,000 PLN. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible because the law permits cassation in such matters only when the value of the subject matter is at least 150,000 PLN.

Legislator headnote

AI generated

Art. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: In property division cases between spouses, a cassation appeal against a second-instance ruling is admissible only if the value of the subject matter is at least 150,000 PLN; otherwise, the appeal is inadmissible.

Keywords

AI generated
property division between spouses cassation appeal admissibility value of subject matter threshold joint property division statutory limit 150000 PLN inadmissible cassation appeal spousal property rights

Cited Legislation

AI generated
Art. 5191 § 2 k.p.c.
Stosownie art. 5191 § 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku wspólnego po
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Art. 39816 k.p.c.
Skarżący wniósł o „zmianę zaskarżonego postanowienia” (art. 39816 w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c.) respektującego zasadę
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
wniosku kasacyjnego (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) i uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Art. 108 § 1 k.p.c.
podstawie art. 108 § 1 zd.
Art. 520 § 2 k.p.c.
13 § 2 i art. 520 § 2 k.p.c. w zw.
art. 5191 § 2 k.p.c
Stosownie art. 5191 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
wniosku kasacyjnego (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) i uzasadnienia skargi kasacyjnej.
art. 13 § 2 k.p.c
z art. 13 § 2 k.p.c.) respektującego zasadę

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 468/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z wniosku J. P.

przy uczestnictwie W. P.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 25 marca 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną;

zasądza

od

uczestnika

postępowania

na

rzecz

wnioskodawczyni kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych

tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Stosownie art. 5191 § 2 k.p.c. w sprawach o podział majątku wspólnego po

ustaniu wspólności majątkowej miedzy małżonkami skarga kasacyjna od wydanego

przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy przysługuje tylko

wówczas, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż 150.000 zł.

Wartością przedmiotu zaskarżenia w tych sprawach jest wartość przedmiotu

majątkowego lub prawa a także wysokość spłaty, dopłaty lub innej należności,

których przyznanie (nieprzyznanie) albo zasądzenie (niezasądzenie) kwestionuje

skarżący.

W skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego z

dnia 25 marca 2010 r. uczestnik postępowania W. P. wskazał wprawdzie, że

zaskarża to orzeczenie w całości i oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą

162.200 zł, ale nie jest to rzeczywista wartość zaskarżenia. Wartość ta wynika z

wniosku kasacyjnego (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) i uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Skarżący wniósł o „zmianę zaskarżonego postanowienia” (art. 39816 w zw. z art. 13

§ 2 k.p.c.) przez „dokonanie zamiany mieszkania lokatorskiego na dwa mniejsze,

bądź zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika spłaty w kwocie połowy

wartości mieszkania, tj. 92.512 zł”. Zarzucił, że w sprawie wadliwie przyjęto, iż

spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, którego wartość została ustalona na

185.900,00 zł, jest w znacznej części wynikiem nakładu pochodzącego z majątku

osobistego wnioskodawczyni, co zaważyło na przyznaniu na jej wyłączną własność

tego prawa z zasądzeniem na jego rzecz spłaty w kwocie 5.439,73 zł. W tych

okolicznościach wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość prawa do lokalu,

które w wyniku zamiany dotychczasowego mieszkania na dwa mniejsze chciałby

otrzymać skarżący, a nie ulega wątpliwości, że nie mogła by ona sięgać wartości

150.000 zł, gdy połowa wartości prawa do dotychczasowego lokalu wynosi

niespełna 93.000 zł. Wartością przedmiotu zaskarżenia mogłaby być też kwota

spłaty żądanej przez skarżącego, ale i ona nie sięga kwoty 150.000 zł. Okoliczność,

że ewentualnym wnioskiem skargi kasacyjnej jest uchylenie zaskarżonego

postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w B. do ponownego

rozpoznania, nie jest miarodajna dla oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Wniosek ten nie określa bowiem zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną

zaskarżonego nią postanowienia, lecz zmierzał do uzyskania rozstrzygnięcia (art.

39815 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) respektującego zasadę

wzajemnego związku rozstrzygnięć zamieszczonych w postanowieniu działowym.

Skoro wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną wniesioną przez

uczestnika postępowania jest niższa od wartości, która czyni skargę kasacyjną

dopuszczalną (art. 5191 § 2 k.p.c.), skargę tę należało odrzucić (art. 398 6 § 2 i 3

w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy postanowił na

podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 13 § 2 i art. 520 § 2 k.p.c. w zw.

z § 13 ust. 4 pkt 2 oraz § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U.

Nr 163, poz. 1348 ze zm.).