Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 453/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit and failure to prove clear legal error.

Case Number IV CSK 453/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal against a lower court's order to issue a declaration of will. The appellant argued the appeal was obviously meritorious due to a clear violation of civil code provisions, but failed to provide specific legal reasoning demonstrating an evident error. The court ruled that the appellant conflated the grounds of the appeal with its justification and ignored the requirement to prove the 'obviousness' of the legal violation without conducting a full substantive review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on obvious merit requires specific legal argumentation proving a qualified and evident violation of substantive law, which must be distinguishable from the grounds of the appeal and cannot be assessed without a substantive analysis of the contested judgment.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious merit clear legal error substantive review declaration of will

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
związany.Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
związany.Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
Ponadto twierdzenie o oczywistej zasadności skargi powód oparł na zarzucie, który sformułował w oparciu o własną wersję stanu faktycznego, różniącą się od podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 898 § 1 k.c
art. 3989 § 1 k.p.c
związany.Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 39813 § 2 k.p.c
Ponadto twierdzenie o oczywistej zasadności skargi powód oparł na zarzucie, który sformułował w oparciu o własną wersję stanu faktycznego, różniącą się od podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
związany.Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 453/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa M. S. ‎przeciwko S. S.‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lutego 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 marca 2014 r., wydanego w sprawie o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, powód M. S. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność, o której miało świadczyć oczywiste naruszenie przez zaskarżone orzeczenie przepisu art. 898 § 1 k.c.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Powołując się na oczywistą zasadność skargi, a zatem na przesłankę określoną w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanego w skardze przepisu prawa materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstawy skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności sprowadza się do powtórzenia w nieco zmodyfikowanej formie uzasadnienia materialnoprawnej podstawy skargi. Jak stwierdzono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, uzasadnienie wniosku oraz podstaw skargi to dwa niezależne i samodzielne elementy konstrukcyjne skargi, które pełnią odmienne funkcje i nie mogą być traktowane zamiennie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 oraz z dnia 3 grudnia 2003 r., I CK 421/03, Prok. i Pr. 2004, nr 2, poz. 38).

Podstawy skargi oraz ich uzasadnienie samodzielnie służą jedynie wykazaniu, że skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, nie zaś, że zasadność ta ma oczywisty, a zatem kwalifikowany charakter. Skarżący całkowicie pominął aspekt „oczywistości” zarzucanego naruszenia prawa mogącego prowadzić do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi. Ocena wniosku wymagałaby w takiej sytuacji niedopuszczalnego na tym etapie postępowania badania zasadności skargi. Ponadto twierdzenie o oczywistej zasadności skargi powód oparł na zarzucie, który sformułował w oparciu o własną wersję stanu faktycznego, różniącą się od podstawy faktycznej zaskarżonego orzeczenia, którą Sąd Najwyższy jest zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. związany.Nie stwierdziwszy przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.