Supreme Court dismisses cassation appeal as obviously unfounded, refusing to review civil compensation case merits.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the plaintiff's cassation appeal against a hospital's dismissal of a civil compensation claim. The plaintiff argued the lower court violated procedural rules and substantive law without examining the case merits, but failed to demonstrate obvious justification. The court determined that the appeal lacked the required obviousness of merit and thus dismissed it without further review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is not accepted for consideration if it is not obviously justified, requiring a qualified violation of law evident without deep analysis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 438/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa Z. K. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Szpitalowi Klinicznemu Nr (...) w L.o zadośćuczynienie, odszkodowanie i rentę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego, 3. przyznaje radcy prawnemu A. J. od Skarbu Państwa (Sąd Apelacyjny w (…)) kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych), powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 21 listopada 2013 r. oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 27 czerwca 2013 r., którym zostało oddalone powództwo o zasądzenie od pozwanego Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr (…) w L. kwoty 17 900 zł z tytułu odszkodowania, kwoty 272 955,74 zł z tytułu zsumowanej renty za czas od listopada 2006 r. do kwietnia 2012 r., kwoty 150 000 zł z tytułu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz kwoty po 4 374,89 zł miesięcznie z tytułu dalszej renty płatnej do dnia 10 – go każdego miesiąca. Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny naruszył art. 231 k.p.c. oraz art. 4421 § 1 i art. 5 k.c. bez rozpoznania istoty sprawy.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Tak rozumianej oczywistości skarżący nie wykazał, nie świadczy o niej bowiem powtórzenie przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.) i ze względu na trudną sytuację życiową i materialną skarżącego nie obciążył go kosztami postępowania kasacyjnego poniesionymi przez stronę pozwaną (art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). Na podstawie § 15 w związku z § 2 ust. 3, § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490) Sąd Najwyższy przyznał radcy prawnemu A. J. od Skarbu Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu kasacyjnym.