Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious merit under Art. 3989 § 1 k.p.c.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the appellant's cassation appeal, ruling it was not obviously meritorious. The appellant argued the lower court's interpretation of Article 898 § 1 of the Civil Code was superficial and schematic. The court found no basis for dismissal because the appellate court had thoroughly analyzed the evidence and applied the law correctly to the established facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is only admissible if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious, requiring the appellant to explicitly justify why the appeal meets these statutory criteria.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 436/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa A. O. przeciwko S. O. i A. O.o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lubliniez dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt I ACa 836/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).
W takiej sytuacji skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien był wskazać, z czego wynika ta „oczywistość" wniesionego środka zaskarżenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.). W ramach przedsądu Sąd Najwyższy nie jest bowiem uprawniony do badania zarzutów podniesionych podstawach skargi kasacyjnej, ograniczając się do oceny okoliczności przytoczonych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i do ich skonfrontowania z zaskarżonym orzeczeniem i jego motywami (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nie publ.).Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala stwierdzić, żeby skarga kasacyjna powoda była oczywiście uzasadniona, a więc już na pierwszy rzut oka i bez potrzeby przeprowadzania bardziej złożonych rozumowań (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 24 stycznia 2011 r., IV CSK 485/10, nie publ. oraz z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Powód zarzucił Sądowi drugiej instancji wyłącznie to, że ten przeprowadził wykładnię art. 898 § 1 k.c. w sposób powierzchowny i schematyczny, ograniczony do dwuzdaniowej wypowiedzi. Jednakże analiza motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd Apelacyjny w Lublinie wnioski płynące z wykładni art. 898 § 1 k.c. odniósł do stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie, szeroko skomentował przy tym wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sąd Okręgowy (k. 364), jak własnego postępowania dowodowego (k. 365-366).Wobec tego stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania skargi kasacyjnej za oczywiście zasadną, a zatem, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.