Supreme Court dismisses appeal for non-exhaustion of legal grounds and factual inconsistencies.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's judgment in a payment dispute. The appellant argued that the second-instance court incorrectly applied civil code provisions regarding contract performance and evidence rules without examining the specific legal basis of the claim. The court rejected this, noting the appeal lacked the required legal reasoning and relied on facts not established by the lower court.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; An appeal is admissible only if it raises a significant legal issue requiring interpretation or reveals procedural invalidity, and the appellant must substantiate these grounds with precise legal arguments rather than mere assertions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 432/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa W. K.przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w R.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt IX Ga […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. oddala wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIEW skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 31 stycznia 2013 r., wydanego w sprawie o zapłatę, powód W.
K., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, twierdził, że jest ona „oczywiście uzasadniona albowiem Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalając stan faktyczny dokonał błędnej wykładni i zarazem niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. zastosował art. 632 § 1 i 2 k.c. badając przesłanki w tym przepisie określone – w sytuacji gdy roszczenie strony powodowej oparte było na innej podstawie prawnej, której przesłanek Sąd nie zbadał - tj. odpowiedzialności za nienależyte wykonanie zobowiązania przez pozwaną (art. 471 k.c.) - Sąd Okręgowy nie rozpoznał więc istoty sprawy”.
Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miało być także występowanie w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych. Jedno z nich miało polegać „na konieczności rozstrzygnięcia kryteriów zastosowania art. 632 § 1 k.c., a w szczególności rozstrzygnięcia, czy niezmienność wynagrodzenia ryczałtowego wyłącza prawo dochodzenia przez Wykonawcę odszkodowania opartego na art. 471 k.c. w przypadku gdy zamawiający nienależycie wykonał swoje zobowiązanie, a konkretnie błędnie opisał przedmiot zamówienia (przedmiot dzieła) i rozmiar prac do wykonania”, drugie natomiast na „konieczności rozstrzygnięcia kryteriów zastosowania przepisu art. 162 k.p.c. a w szczególności rozstrzygnięcia czy art. 162 k.p.c. może mieć zastosowanie w sytuacji, gdy sąd oddala wniosek dowodowy strony uznając okoliczności na jakie został zgłoszony za udowodnione innymi środkami oraz rozstrzygnięcia czy sąd drugiej instancji, uznając jednak iż okoliczność ta nie została udowodniona - może oddalić powództwo na tej podstawie czy winien raczej przekazać sprawę sądowi niższej instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie przeprowadzić wnioskowany dowód”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Skarżący wprawdzie powołał się na takie przyczyny, jednak żadnej z nich nie wykazał.
Powołując się na oczywistą zasadność skargi, powód nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.).
Uzasadnienie tej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania poza jej powołaniem ogranicza się wyłącznie do powtórzenia jednego z zarzutów skargi, całkowicie pomijając aspekt „oczywistej”, kwalifikowanej jej zasadności, która jest kategorią zasadniczo różną od zwykłej zasadności skargi. Jednocześnie skarżący, powtarzając zarzut naruszenie art. 632 § 1 i 2 k.c., opierał się na stanie faktycznym nie odpowiadającym stanowi ustalonemu przez Sąd odwoławczy w sprawie, którym Sąd Najwyższy jest na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. związany, co zarzut ten czyni bezskutecznym.
W sprawie brak ustalenia jakoby przedstawiona przez pozwaną dokumentacja stanowiąca podstawę sporządzenia oferty była wadliwa. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd drugiej instancji odniósł się do kwestii ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej, o czym świadczy uzasadnienie wyroku. W przypadku powołania się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., poza precyzyjnym wskazaniem konkretnego problemu prawnego, który miał w sprawie wystąpić, oraz powołaniem przepisów stanowiących tło jego powstania konieczne było zaprezentowanie różnych możliwych sposobów rozwiązania tego problemu oraz przedstawienie argumentów prawnych przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienie na czym polegają poważne trudności związane z wyborem danego rozwiązania, przekonanie o „istotności” przedstawionego zagadnienia oraz wykazanie, że ma ono charakter uniwersalny, a zatem, iż jego wyjaśnienie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
Nie odpowiada tym wymaganiom uzasadnienie wniosku powoda sprowadzające się do postawienia pytań bez argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania, że w sprawie wystąpiły istotne zagadnienia prawne w przedstawionym rozumieniu. Wyjaśnienie wątpliwości skarżącego powstałych w związku z zajęciem przez Sąd odwoławczy określonego stanowiska w sprawie sprowadzałoby się w istocie do rozstrzygnięcie o zasadności podstaw skargi, nie zaś zagadnienia prawnego, które wymagałoby zajęcia przez Sąd Najwyższy uogólnionego stanowiska.
Skarżący, wprawdzie mówi o konieczności ustalenia kryteriów stosowania przepisów prawa powołanych w ramach tych pytań, lecz z dalszej ich części jednoznacznie wynika, że chodzi o ocenę okoliczności konkretnej sprawy pod kątem możliwości zastosowania tych przepisów, co więcej okoliczności, które - w odniesieniu do pierwszego pytania - nie zostały przez Sąd odwoławczy ustalone w sprawie. Wobec niestwierdzenia żadnej z powołanych przyczyn przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanej oddalono wobec jego powiązania wyłącznie z wnioskiem o oddalenie skargi. awjw