Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue requiring interpretation under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by the defendant against the lower court's decision to declare a property sale void. The defendant argued that the appeal raised significant legal issues regarding evidence admissibility, the principle of reformationis in peius, and the definition of economic benefit under the Civil Code. The court rejected these claims because they merely restated the merits of the dispute without presenting abstract legal questions or demonstrating conflicting judicial interpretations.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, necessitating the interpretation of laws raising serious doubts or causing divergences in case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 427/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa J. O. i M. C. O.przeciwko Z. M.o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt I ACa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. przyznaje adw. J. D. ze Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego w […]) kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej w postępowaniu kasacyjnym
UZASADNIENIE
Od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 marca 2013 r., wydanego w sprawie o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, pozwana Z. M. wniosła skargą kasacyjną opartą na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania „celem rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy następujących istotnych zagadnień prawnych:1.Czy w świetle prawa do sądu, zagwarantowanego w art. 45 Konstytucji RP oraz zasady bezpośredniości dowodów, dopuszczenie poza rozprawą dowodu z akt karnych - nieprawomocnego wyroku karnego, celem ustalenia i wywiedzenia z tego dowodu istotnych w sprawie okoliczności - nie stanowi naruszenia, skutkującego pozbawieniem strony możliwości obrony prawa do rzetelnego procesu i sprawiedliwości proceduralnej.2.Czy dokonanie przez Sąd Apelacyjny ustaleń ponad ustalenia dokonane przez Sąd I instancji - niekorzystnych dla strony która jako jedyna wniosła apelację, nie stanowi naruszenia zasady reformationis in peius, w sytuacji gdy z tych ustaleń Sąd wywodzi niekorzystne dla skarżącej strony skutki w postaci nieuwzględnienia zarzutów apelacyjnych.3.Czy osoba trzecia uzyskuje „korzyść majątkową” w rozumieniu art. 527 k.c. także wtedy, gdy płaci za rzecz nabytą od dłużnika cenę odpowiadającą wartości rynkowej tej rzeczy. (…)”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwana uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania koniecznością rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych, a zatem powołując się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Wykazanie jej wiąże się z koniecznością precyzyjnego sformułowania konkretnego problemu prawnego, który miał w sprawie wystąpić, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego rozwiązania oraz przedstawienia argumentów przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego problemu oraz o jego uniwersalnym charakterze, a zatem o tym, że jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.).
Uzasadnienie wniosku nie spełnia tych wymagań. Pozwana nie przedstawiła istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Dwa pierwsze pytania stanowią jedynie wyraz wątpliwości skarżącej odnośnie do prawidłowości postępowania Sądu drugiej instancji oraz trafności jego rozstrzygnięcia. W istocie są to pytania o zasadność podniesionych w skardze zarzutów, a odpowiedź na nie byłaby równoznaczna z ich rozpoznaniem. Pytania te zostały pozostawione bez dalszej argumentacji prawnej, która miałaby wskazywać, że w sprawie pojawił się abstrakcyjny, istotny problem prawny, który mógłby budzić poważne wątpliwości bądź wywołał w orzecznictwie rozbieżności.
Co do ostatniego pytania skarżąca również nie wykazała, że kwestia, do której się ono odnosi, stanowi takie zagadnienie. W skardze brak wymaganej argumentacji prawnej, która służyłaby temu celowi. Kilka ogólnych uwag dotyczących potrzeby dokonania wykładni pojęcia „korzyści majątkowe” użytego w art. 527 k.c., poczynionych w ramach uzasadnienie podstaw, nie pozwala na stwierdzenie, że skarżąca uzasadniła skutecznie twierdzenie o wystąpieniu zagadnienia, które miałoby dotyczyć tej kwestii. Należy dodać, że ze względu na ustalony przez Sąd drugiej instancji stan faktyczny sprawy, którym Sąd Najwyższy jest na podstawie art. 39813 § 2 k.p.c. związany, w ogóle nie można mówić o wystąpieniu tego „zagadnienia” w sprawie, a odniesienie się do niego byłoby pozbawione podstaw.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwana na podstawie umowy sprzedaży, której uznania za bezskuteczną domagali się powodowie, nabyła lokal mieszkalny za połowę jego ceny rynkowej. Skarżąca, stawiając pytanie o rozumienie pojęcia „korzyści majątkowej” użytego w art. 527 k.c., odnosiła się natomiast do sytuacji, w której sprzedaż miała nastąpić za cenę rynkową. Skarżąca wadliwie w końcowej części skargi powołała się na tę samą kwestię prawną w celu przekonania o istnieniu potrzeby dokonania wykładni przepisu, na tle którego zagadnienie - jej zdaniem - powstało, mającej stanowić przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania.
Występowanie istotnego zagadnienia prawnego i istnienie potrzeby wykładni przepisu prawa nie stanowią przyczyn tożsamych, na które można się dowolnie zamiennie powołać. Niezależnie jednak od tego, o którą z tych przyczyn skarżącemu ostatecznie mogło chodzić, ograniczenie się do przedstawienia tej kwestii oraz odniesienie się w jej ramach do nieustalonego w sprawie stanu faktycznego w każdym przypadku oznaczało ich niewykazanie. Wobec niestwierdzenia przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 19 i 20 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:
Dz. U. z 2013 r., poz. 461).awes