Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate admissibility request under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the hospital's cassation appeal against the National Health Fund due to a failure to substantiate the admissibility request. Although the plaintiff repeated arguments from the lower court, the court held that merely restating facts is insufficient; the applicant must explicitly argue how the case meets specific statutory criteria for Supreme Court review. Consequently, the appeal was rejected because it lacked the required legal reasoning to establish a significant legal issue or a serious interpretation dispute.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must substantiate the request for admission by explicitly arguing that a significant legal issue exists or that statutory provisions require serious interpretation, rather than merely repeating factual circumstances.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 420/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa Szpitala Miejskiego imienia […] w B.przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w W. Kujawsko-Pomorskiemu Oddziałowi Wojewódzkiemu w B.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańskuz dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt V ACa 319/13 - V ACa 320/13, odrzuca skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Powód Szpital Miejski im. […] Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w B. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 kwietnia 2014 r., opartą na zarzucie naruszenia § 30 ust. 1 pkt 2 lit c) ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Dz. U. z 2008 Nr 81, poz. 484), nie uzasadniając wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Na skutek wezwania przez przewodniczącego w Sądzie odwoławczym do uzupełnienia tego braku powód w piśmie z dnia 11 czerwca 2015 r. powielił w skróconej formie uzasadnienie skargi. Skarga został przedstawiona Sądowi Najwyższemu, który zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać obok wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania także uzasadnienie wniosku. Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga uwzględnienia art. 3989 § 1 k.p.c., według którego Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania bądź skarga jest oczywiście uzasadniona.
Wyraźny związek, jaki zachodzi pomiędzy wymienionym wymaganiem stawianym przez ustawodawcę skardze kasacyjnej, a instytucją tzw. przedsądu, w ramach którego Sąd Najwyższy bada, czy występuje którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., wskazuje na to, że do spełnienia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie jest wystarczające odwołanie się przez skarżącego do jakichkolwiek okoliczności, które jego zdaniem przemawiają za takim rozpoznaniem. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, jedynie odniesienie się do co najmniej jednej z przesłanek, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawienie argumentacji przekonującej, że przesłanka taka w sprawie występuje stanowi zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 3984 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135 i z dnia 25 czerwca 2013 r., IV CSK 127/13, niepubl.).Skarga pozwanego nie spełnia tego wymagania.
Skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił braku, co stanowiło podstawę odrzucenia skargi stosownie do art. 3986 § 2 k.p.c. przez Sąd drugiej instancji, a ponieważ do tego nie doszło - przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. W piśmie złożonym w wykonaniu wezwania Sądu powodowy Szpital nie nawiązał do żadnej z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., uznając za wystarczające powtórzenie argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi. Skarżący błędnie utożsamił wymaganie uzasadnienia wniosku z wymaganiem uzasadnienia zarzutów kasacyjnych, choć jak to zostało wielokrotnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśnione, uzasadnienia te pełnią odmienne funkcje i wymagają przedstawienia odrębnej i właściwej dla każdego z nich argumentacji prawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).Dodatkowo należy stwierdzić, że skarga była dotknięta nieusuwalnym brakiem jednego z jej zasadniczych elementów konstrukcyjnych, przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Jedynym zarzutem, na jakim skarga została oparta, był zarzut naruszenia § 30 ust. 1 pkt 2 lit c) ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r.
Zarzut tego rodzaju może być podnoszony tylko w powiązaniu z zarzutem naruszenia określonego przepisu prawa materialnego - w przypadku kwestionowania wykładni postanowienia umownego, podobnie jak w przypadku zarzutu dotyczącego wykładni każdej umowy, konieczne jest powołanie w ramach podstaw skargi przepisu art. 65 k.c. Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy stosownie do art. 3986 § 3 k.p.c. skargę odrzucił.