Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal interest and insufficient argumentation on asset division.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially rejected the cassation appeal, dismissing the admissible portion due to insufficient legal argumentation and rejecting the inadmissible portion because the appellant lacked a legal interest. The appellant argued for specific asset valuation metrics but failed to provide the required deep legal reasoning for the 'obviousness' of the claim. Consequently, the court refused to examine the merits of the appeal and assigned costs to both parties.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant lacks a legal interest in the challenged decision or fails to provide sufficient legal argumentation demonstrating the importance of the legal issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 419/09
POSTANOWIENIE
Dnia 10 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie z wniosku Z.P.
przy uczestnictwie M.P.
o podział majątku wspólnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania
od postanowienia Sądu Okręgowego w O.
z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt [...],
1)
odrzuca skargę kasacyjną w części zaskarżającej
postanowienie w pkt. II (drugim) sentencji w zakresie
oddalającym apelację wnioskodawcy, a w pozostałej
części
odmawia
przyjęcia
skargi
kasacyjnej
do
rozpoznania;
2)
orzeka, że wnioskodawca i uczestniczka postępowania
ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane
ze swym udziałem w sprawie.
Uzasadnienie
Przysługująca
od
prawomocnych
orzeczeń
skarga
kasacyjna,
jako
nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym ujednolicanie
orzecznictwa
sądów
powszechnych,
rozstrzyganie
spraw
precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju
prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego
rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.,
i właściwego ich uzasadnienia.
Chociaż skarżąca powołała się na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1
i 4 k.p.c., to nie przedstawiła przekonywającej argumentacji jurydycznej mogącej
przesądzać o „istotności" sformułowanych zagadnień, ani o oczywistej zasadności
skargi.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie
przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach
uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Łatwo przy tym dostrzec, że wszystkie te
kwestie występują na tle określonych, konkretnych okoliczności faktycznych i nie
mają charakteru uniwersalnego. Dowodzi tego choćby sformułowanie przez
skarżącą zagadnienia prawnego w postaci dwóch pytań: czy w okolicznościach tej
sprawy sąd zastosował właściwy miernik waloryzacji oraz jaki miernik waloryzacji
należałoby zastosować (str. 3 skargi kasacyjnej).
W wypadku, gdy skarżąca twierdzi, że jej skarga jest także oczywiście
uzasadniona, powinna przedstawić pogłębioną argumentację prawną, wyjaśniającą
w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy
uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa,
możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).
Skarga kasacyjna uczestniczki nie przedstawia tak rozumianego uzasadnienia
„oczywistości" skargi. Na tle jej uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena
zarzutów - a tym bardziej „oczywistości" zarzuconych uchybień, mających
prowadzić do oceny o „oczywistej" zasadności skargi opartej na takich zarzutach —
wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności
faktycznych pod kątem ich właściwej kwalifikacji prawnej. Skarżąca nie przekonała
zatem o spełnieniu wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania w części, w której była ona dopuszczalna (art. 398 9 § 2 k.p.c. w zw.
z art. 13 § 2 k.p.c.).
Natomiast Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną w części, w której
okazała się ona niedopuszczalna, a mianowicie w części zaskarżającej także
oddalenie w pozostałym zakresie apelacji wnioskodawcy (pkt II sentencji
zaskarżonego w całości postanowienia), ponieważ w tym zakresie uczestniczka nie
miała interesu prawnego (gravamen) w zaskarżeniu orzeczenia (art. 398 6 § 3 k.p.c.
w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1
k.p.c..