Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite specific laws and demonstrate obvious legal error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal lodged by J. S. against the lower court's refusal to recognize the prescription of a servitude of passage. The appellant argued that the appellate court failed to address the possibility of pursuing the claim in the past and the court's duty to examine prescription ex officio, but provided no specific legal citations or logical argumentation. The court ruled that the appellant's arguments were merely descriptive rather than abstract legal questions and failed to meet the high threshold for obvious legal errors required under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, 2 k.p.c.; Art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation complaint must cite specific legal provisions and demonstrate an obvious error; vague descriptions of facts or lack of judicial reasoning do not constitute grounds for cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 411/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku […] Przedsiębiorstwa […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.przy uczestnictwie J. S.o stwierdzenie zasiedzenia służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 kwietnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Uczestnik postępowania J. S. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 grudnia 2017 r., wydanego w sprawie z wniosku […] Przedsiębiorstwa […] sp. z o.o. z siedzibą w G. o zasiedzenie służebności przesyłu, którym oddalono apelację od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 marca 2017 r.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:W skardze oparto się na przyczynach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występują dwa istotne zagadnienia prawne: - brak odniesienia się Sądu odwoławczego do rzeczywistej możności dochodzenia wydania nieruchomości lub usunięcia bezprawnie postawionych na niej urządzeń w realiach czasów ich powstania;- możliwość stwierdzenia przez Sąd z urzędu zasiedzenia na rzecz innego podmiotu niż wskazanego przez podmiot wnioskujący.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno w zasadzie spełniać wymagania stawiane zapytaniu przedstawianemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości, których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (art. 390 § 1 k.p.c.) - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12, z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 – nie publ.).
Wspomniane wątpliwości muszą pozostawać w związku z rozstrzygnięciem sprawy, przedstawionym w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7, z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne należy bowiem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 – nie publ.).
Kolejnym niezbędnym elementem uzasadnienia tej przesłanki jest wskazanie przepisu prawa, który wzbudził poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13, nie publ.), a także różnych możliwych sposobów jego interpretacji, wynikających z judykatury lub piśmiennictwa, w tym również zajęcia przez samego skarżącego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).
Wymagania tego nie można zastąpić postawieniem samych pytań do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11, nie publ.) Jednocześnie zagadnienie prawne może zostać uznane za istotne tylko wtedy, kiedy Sąd Najwyższy nie wyraził jeszcze stanowiska w związku z przedstawionym problemem, a w przypadku istnienia judykatów wykazania, że zachodzi podstawa do zmiany dotychczasowego stanowiska (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 5).Zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącego nie spełnia powyższych wymagań.
Nie odwołuje się do poglądów wyrażanych w judykaturze, ani w piśmiennictwie prawniczym. Nie formułuje nawet własnego wywodu, który ilustrowałby złożoność zasygnalizowanych problemów oraz różne - dopuszczalne prawnie - sposoby ich rozwiązania za pomocą wykładni. Przede wszystkim skarga nie przytacza wprost przepisów prawa, których zagadnienia mają dotyczyć. Pierwsze zagadnienie jest ponadto zaledwie zarysem opisu sytuacji, a nie precyzyjnie sformułowanym problemem prawnym. Tak skonstruowane problemy nie spełniają wymagań stawianych istotnym zagadnieniom prawnym.Z kolei dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.).
Musi być zatem oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie pub.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).Skarżący uzasadnia oczywistą zasadność skargi w analogiczny sposób, jak uzasadniał istotne zagadnienie prawne.
Nie precyzuje, jakich przepisów prawa dotyczy przedstawiony wywód, ani na czym konkretnie polegało ich naruszenie w sposób tak rażący, że aż prowadzący do wydania oczywiście wadliwego orzeczenia. Ponadto powołanie się na te same okoliczności jako przyczyny zarówno istotnego zagadnienia prawnego, jak i oczywistej zasadności skargi kasacyjnej świadczą o błędzie logicznym. Nie sposób bowiem przyjąć, że te same okoliczności ilustrują naruszenie przepisów prawa widoczne bez głębszego namysłu dla przeciętnego prawnika, a jednocześnie uzasadniają występowanie potrzeby rozwiązania skomplikowanego zagadnienia przez Sąd Najwyższy (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2008 r., III CSK 64/08, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aaj