Union request dismissed because it lacks national representativeness for most workplaces under labor law.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the union's request for a binding interpretation of labor regulations. The union argued for a shortened workday rule but failed to meet the statutory requirement of representing workers in the majority of workplaces nationwide. The court ruled that only unions meeting this specific national representativeness threshold possess the standing to file such requests.
Legislator headnote
AI generatedArt. 22 ust. 2 of the Trade Unions Act; Art. 20 ust. 1 of the Supreme Court Act: A trade union may request a binding interpretation of labor law only if it represents workers in the majority of workplaces nationwide.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego
z dnia 14 kwietnia 1994 r.
I PZP 12/94
Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Teresa
Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Józef Iwulski, Maria Mańkowska, Maria Tyszel,
Andrzej Wróbel, Sędzia SA: Kazimierz Jaśkowski,
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 1994 r. wniosku Związku
Zawodowego Dyżurnych Ruchu PKP skierowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu
Najwyższego do rozpoznania przez skład siedmiu sędziów Izby Administracyjnej,
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące zagadnienie prawne:
"Których to pracowników jednostek organizacyjnych P.K.P. i na jakiej
podstawie, obowiązuje skrócony czas pracy zawarty w § 45 do Rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. ogłoszonym w Obwieszczeniu Ministra
Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 1993 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 98,
poz. 449)"?
postanowił:
o d m ó w i ć podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Związek Zawodowy Dyżurnych Ruchu PKP złożył wniosek o wyjaśnienie przez
Sąd Najwyższy następującego zagadnienia:
"Których to pracowników jednostek organizacyjnych PKP i na jakiej podstawie,
obowiązuje skrócony czas pracy zawarty w § 45 do Rozporządzenia Rady Ministrów
z dnia 27 grudnia 1974 r. ogłoszonym w Obwieszczeniu Ministra Transportu i
-2Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 1993 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 98, poz. 449) ?"
Wnioskodawca powołał się na art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r.
(Dz. U. Nr 55, poz. 234).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Powołany przepis ustawy o związkach zawodowych stanowi, iż organizacjom
wymienionym w ust. 1 tegoż (czyli ogólnokrajowej organizacji międzyzwiązkowej, a
także ogólnokrajowemu związkowi zawodowemu reprezentatywnemu dla pracowników większości zakładów pracy) przysługuje prawo występowania do Sądu Najwyższego z wnioskami o wyjaśnienie przepisów prawa pracy i ubezpieczeń społecznych
budzących wątpliwości lub których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie.
Z treści tego uregulowania wynika, że uprawnienie w nim przewidziane
przysługuje tylko niektórym związkom zawodowym, tym mianowicie, które spełniają
kryterium reprezentatywności dla pracowników większości zakładów pracy. Chodzi
przy tym o większość zakładów pracy w skali kraju (takie zapatrywanie wyraził Sąd
Najwyższy w uchwale z dnia 14 kwietnia 1993 r. I PZP 7/93 OSNCP 1993 r. z. 10
poz. 175). Zdaniem Sądu Najwyższego wnioskodawca będący związkiem zawodowym zrzeszającym pracowników jednej grupy zawodowej nie spełnia omawianego
kryterium. Sąd Najwyższy podziela zatem pogląd wyrażony już uprzednio w postanowieniach z dnia 29 kwietnia 1993 r. (I PZP 18/93) i z dnia 27 lipca 1993 r. (I PZP
33/93).
Z tych przyczyn należało postanowić jak w sentencji na podstawie art. 20 ust.
1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz. U. z
1994 r., Nr 13, poz. 48).