Supreme Court dismisses cassation appeal as legal interpretation already established by prior precedent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by A.O. against the lower court's ruling on adverse possession. The applicant argued for a new interpretation of civil code provisions regarding the acquisition of property through possession of multiple plots, but the court found no need for fresh legal interpretation. The court determined that a binding precedent from 2013 had already clarified that possession based on contractual relationships does not constitute independent possession required for adverse possession, thereby rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may reject a cassation appeal if the legal issue is already settled by established case law, as the function of cassation is to ensure uniform interpretation rather than to re-examine facts or apply new legal theories.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I CSK 33/18 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z wniosku A.O.przy uczestnictwie A.O. i Miasta W.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt V Ca […]/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną wnioskodawcy A.O. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt V Ca […]/17 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).
Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione.Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).Skarżący pomimo powołania art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nie sformułował zagadnienia prawnego, natomiast treść wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie wskazują na podstawę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z dnia 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ., z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).Według skarżącego zachodzi potrzeba wykładni art. 172 k.c. w zw. z art. 336 k.c. i art. 339 k.c. w celu ujednolicenia w orzecznictwie zastosowania tych przepisów, w szczególności w odniesieniu do charakteru posiadania i możliwości zasiedzenia nieruchomości odpowiadających pięciu odrębnym działkom z obrębu […] przy ul.[…] , przekazanych pięciu odrębnym osobom fizycznym (rzemieślnikom) w dniu 16 października 1979 r. dla celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy udziale […] Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu Usług […] w W., w odniesieniu do których toczyły się postępowania sądowe, skutkujące orzeczeniami rozbieżnej treści przy identycznym stanie faktycznym.W niniejszej sprawie wykładni wyżej powołanych przepisów dokonał Sąd Najwyższy w kasatoryjnym postanowieniu z dnia 11 października 2013 r. (I CSK […]/13) i wyjaśnił, że wejście w posiadanie gruntu przez rzemieślników - członków Spółdzielni, w tym przez ojca wnioskodawczyni, wynikało z umowy.
Dysponowanie nieruchomością na podstawie stosunków prawnych oddających nieruchomość w posiadanie zależne podważa domniemanie samoistności posiadania. W takim wypadku zmiana charakteru posiadania, jakkolwiek możliwa, wymaga wykazania przez posiadacza, że jego władztwo nad rzeczą oderwało się od zakresu przekazanych mu uprawnień i stało się samoistnym, właścicielskim, niezależnym od istniejących stosunków umownych, a zmiana była dostrzegalna dla innych, także właściciela nieruchomości. Ocena charakteru posiadania musi być przeprowadzona w realiach faktycznych, do których należy nie tylko treść stosunków prawnych dotyczących nieruchomości, ale także fakt powiązań organizacyjnych rzemieślników ze Spółdzielnią i powzięcia przez walne zgromadzenie tej Spółdzielni w 1996 r. uchwały wyrażającej zgodę na przekazanie rzemieślnikom zajmowanych działek.
Stosownie do art. 39820 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw ał