Supreme Court dismisses complaint on delay in proceedings for delay of delay proceedings as closed list excludes it.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's complaint regarding the delay of a delay proceeding without holding a session with the parties. The plaintiff argued for compensation and fee waiver, but the court noted that the statute's closed list of proceedings does not include delay proceedings themselves. Consequently, the court ruled that such a complaint is inadmissible and the case was left without consideration.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3 of the Act on Complaints on the Right of a Party to Have a Case Heard Without Unjustified Delay; the catalogue of proceedings in which a complaint on delay is admissible has a closed character and does not include proceedings on delay.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE Z DNIA 6 GRUDNIA 2011 R. KSP 11/11 1. Katalog postępowań, w których stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania (art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.) ma charakter zamknięty.
2. Niedopuszczalna jest skarga na przewlekłość postępowania o naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przewodniczący: sędzia SN A. Siuchniński (sprawozdawca). Sędziowie SN: M. Gierszon, E. Wildowicz. Sąd Najwyższy w sprawie skargi Krzysztofa O. na przewlekłość postępowania przed Sądem Apelacyjnym w G., w związku ze złożoną przez niego skargą na przewlekłość postępowania przed Sądem Okręgowym w T., po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 6 grudnia 2011 r. postanowił skargę Krzysztofa O. oraz jego wniosek o zwolnienie od opłaty p o z o s t a w i ć bez rozpoznania.
U Z A S A D N I E N I E 2 Krzysztof O. pismem z dnia 19 października 2010 r. skierował do Sądu Najwyższego pismo zatytułowane: „Skarga na przewlekłość postępowania”, w którym wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Sądem Apelacyjnym z G., w związku z rozpoznaniem skargi na przewlekłość postępowania przed Sądem Okręgowym w T., w okresie od daty wniesienia skargi, tj. dnia 17 sierpnia 2011 r. oraz zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa sumy pieniężnej, o jakiej mowa w art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.
U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.), jednak bez wskazania jej konkretnej wysokości. Ponadto skarżący złożył wniosek o zwolnienie od obowiązku wniesienia opłaty od skargi na przewlekłość. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 3 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki określa rodzaje postępowań, w których stronom przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na przewlekłość postępowania. W tym katalogu, stanowiącym numerus clausus, nie zostało jednak wymienione postępowanie o naruszeniu prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.
Implikuje to stwierdzenie, że w takim postępowaniu skarga tego rodzaju nie służy (por. postanowienie SN z dnia 16 czerwca 2005 r. KSP 5/05, OSNKW 2005, z. 9, poz. 88; postanowienie SN z dnia 29 września 2005 r. KSP 8/05 OSNwSD 2005, poz. 132). Trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, że postępowanie w przedmiocie rozpoznania skargi na przewlekłość ma tryb jednoinstancyjny (zob. postanowienie SN z dnia 1 kwietnia 2005 r., SPK 19/05, OSNKW 2005/7-8/67). 3 Na marginesie trzeba też zaznaczyć, że skargę, o której pisze skarżący rozpoznał Sąd Okręgowy w T., wydając postanowienie z dnia 7 października 2011 r., co w związku z brzmieniem art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania stanowi dodatkową przeszkodę dla rozpoznania skargi.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, który kwestionował właściwość Sądu Okręgowego w T. do rozpoznania jego skargi stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny w G. zasadnie przekazał sprawę temu Sądowi jako właściwemu, co znajduje potwierdzenie w przepisie art. 4 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania, stanowiącego wyjątek (lex specialis) od ogólnej zasady wyrażonej w art. 4 ust. 1 wspomnianej ustawy. W związku z tym skargę Krzysztofa O. należało pozostawić bez rozpoznania, co jednocześnie przesądza o bezprzedmiotowości wniosku o zwolnienie od opłaty stałej od skargi, określonej w art. 17 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.