Legislator Case Law & Legislation
I CZ 47/15 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on unjust enrichment claim where adverse possession of easement bars compensation.

Case Number I CZ 47/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's decision to overturn the Regional Court's judgment. The Regional Court rejected the plaintiff's claim for payment based on the defendant's successful adverse possession of an easement, ruling that this barred any compensation for prior use. The Supreme Court agreed, holding that the lower court correctly applied the law without violating procedural requirements regarding the essence of the case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 382 k.p.c.; The failure to examine the material basis of a claim does not constitute a violation of the essence of the case if the first-instance court properly addressed the substantive defenses raised, such as adverse possession extinguishing the right to compensation.

Keywords

AI generated
unjust enrichment claim adverse possession easement compensation essence of case procedural violation first instance court substantive defense

Cited Legislation

AI generated
Art. 386 § 4 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżyła pozwana zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i art.
Art. 382 k.p.c.
i art. 382 k.p.c. Pozwana wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Art. 398 § 1 k.p.c.
za uzasadniony Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art.
Art. 394 § 3 k.p.c.
39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
art. 386 § 4 k.p.c
Orzeczenie zaskarżyła pozwana zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c.
art. 382 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 47/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z.L. przeciwko P. D. S.A. w L. Oddział w W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 czerwca 2015 r., zażalenia strony pozwanej na wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 4 listopada 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok. 2

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w W. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 września 2013 r. w sprawie z powództwa Z. L. przeciwko P. D. SA w L. Oddział w W. Powódka domagała się zapłaty z tytułu bezumownego korzystanie z nieruchomości przez pozwaną. Orzeczenie zaskarżyła pozwana zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. i art. 382 k.p.c. Pozwana wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. występuje wtedy, gdy sąd pierwszej instancji w zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania pozwu lub zarzutów merytorycznych przeciwstawionych zgłoszonemu roszczeniu. W rozważanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Sąd Rejonowy bowiem oddalił powództwo o zapłatę z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości z uwagi na skuteczne podniesienie przez pozwaną zarzutu zasiedzenia służebności odpowiadającej w swojej treści służebności przesyłu.

Zdaniem Sądu Rejonowego zasiedzenie służebności wykluczyło możliwość domagania się wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy również w okresie poprzedzającym zasiedzenie. Powołał się przy tym na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2011 r., III CZP 7/11 (OSP 2012, nr 10, poz. 93). Odmienny pogląd Sądu Okręgowego nie uzasadnia uchylenia wyroku Sądu I instancji na podstawie art. 386§4 k.p.c. Należy podkreślić, że samo niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie jest równoznaczne z nierozpoznaniem jej istoty (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999 r., II UKN 589/98, OSNP 2000, nr 12, poz. 483), zaś sąd odwoławczy, kontynuując postępowanie przed sądem pierwszej instancji, rozpoznaje sprawę na nowo w sposób w zasadzie nieograniczony. 3 Uznając zarzut naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. za uzasadniony Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok.