Supreme Court allows appeal against family law judgment due to distortion of evidence document content.

Απόφαση 995 / 2019 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 995/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη, Αλτάνα Κοκκοβού, Αγγελική Τζαβάρα και Γεώργιο Χριστοδούλου - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 21 Ιανουαρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Δ. του Ε., κατοίκου ..., ως ασκούσας τη γονική μέριμνα και επιμέλεια της ανήλικης θυγατέρας της Ε. Σ.-Δ., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χαράλαμπο Χαραλάμπους και κατέθεσε προτάσεις. Του αναιρεσιβλήτου: Χ. Σ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Καραγκούνη και κατέθεσε προτάσεις. Στο σημείο αυτό, ο πληρεξούσιος του ως άνω αναιρεσιβλήτου, αφού έλαβε το λόγο από τον Πρόεδρο, ζήτησε την αναβολή της συζήτησης της κρινόμενης αίτησης σε μεταγενέστερη δικάσιμο, για τους λόγους που ανέπτυξε. Το Δικαστήριο, αφού διασκέφθηκε με την παρουσία και του Γραμματέα του, απέρριψε το αίτημα αναβολής και διέταξε την πρόοδο της δίκης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21/12/2015 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5512/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 3170/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8/2/2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Με την κρινόμενη από 8-2-2018 αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών που αφορούν τη διατροφή και επιμέλεια τέκνων (άρθρ. 681Β ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν την εφαρμογή του ν. 4335/2015) εκδοθείσα υπ' αριθ. 3170/2017 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, το οποίο συνεδικάζοντας τις αντίθετες εφέσεις των διαδίκων κατά της υπ' αριθ. 5512/2016 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, όπως η απόφαση αυτή διορθώθηκε με την υπ" αριθ. 1787/2017 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, που είχε κάνει εν μέρει δεκτή την από 21-12-2015 αγωγή της αναιρεσείουσας περί διατροφής του εκπροσωπούμενου απ' αυτήν ανηλίκου τέκνου της, απέρριψε την έφεση της αναιρεσείουσας και, αφού έκανε δεκτή την έφεση του αναιρεσίβλητου, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση και έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή για μικρότερο ποσό διατροφής. Η αίτηση αυτή αναίρεσης ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς τους λόγους της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

II. Από τις διατάξεις των άρθρων 1485, 1486, 1489, 1493 ΑΚ προκύπτει ότι οι γονείς έχουν κοινή και ανάλογη με τις δυνάμεις τους υποχρέωση να διατρέφουν το ανήλικο τέκνο τους, ακόμη και εάν αυτό έχει περιουσία, της οποίας όμως τα εισοδήματα ή το προϊόν της εργασίας του ή άλλα τυχόν εισοδήματά του, δεν αρκούν για τη διατροφή του.

Το μέτρο της διατροφής προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες του δικαιούχου, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες ζωής του και περιλαμβάνει τα αναγκαία για τη συντήρηση και εν γένει εκπαίδευσή του έξοδα. Ως συνθήκες ζωής νοούνται οι συγκεκριμένοι όροι διαβίωσης, που ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία, τον τόπο κατοικίας, την ανάγκη επιτήρησης και εκπαίδευσης και την κατάσταση της υγείας του δικαιούχου, σε συνδυασμό με την περιουσιακή κατάσταση του υποχρέου.

Για να καθοριστεί το ποσό της δικαιούμενης διατροφής αξιολογούνται κατ' αρχήν τα εισοδήματα των γονέων από οποιαδήποτε πηγή και στη συνέχεια προσδιορίζονται οι ανάγκες του τέκνου, καθοριστικό δε στοιχείο είναι οι συνθήκες της ζωής του, δηλαδή οι όροι διαβίωσής του, χωρίς όμως να ικανοποιούνται οι παράλογες αξιώσεις.

Εξάλλου, η κατά τα ως άνω υποχρέωση των γονέων προς διατροφή του τέκνου τους βαρύνει αυτούς, κατά το άρθρο 1489 παρ. 2 ΑΚ, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Επομένως, ο εναγόμενος γονέας προς καταβολή ολόκληρου του ποσού της διατροφής, μπορεί να επικαλεστεί κατ' ένσταση, κατ' άρθρο 1489 § 2 ΑΚ και 262 ΚΠολΔ, ότι και ο άλλος γονέας έχει την οικονομική δυνατότητα, σε σχέση με τη δική του και σε συνδυασμό με τις λοιπές υποχρεώσεις του, να καλύψει μέρος της ανάλογης διατροφής του ανηλίκου, οπότε, με την απόδειξη της ένστασης αυτής, περιορίζεται η υποχρέωση του εναγομένου γονέα κατά το ποσό που αντιστοιχεί στην οικονομική δυνατότητα και στη βάση αυτής υποχρέωση συνεισφοράς του άλλου γονέα.

Η δαπάνη για την εξυπηρέτηση στεγαστικών ή καταναλωτικών δανείων δεν προαφαιρείται από τα εισοδήματα του υποχρέου, όπως π.χ. από τον μισθό του, αλλά λαμβάνεται υπόψη, ως στοιχείο προσδιοριστικό της αξίας της περιουσίας του, η οποία πρέπει να εκληφθεί ότι μειώνεται κατά το ποσό του δανείου, καθώς και ως στοιχείο προσδιοριστικό των συνθηκών διαβίωσής του (ΑΠ 1156/2017, ΑΠ 541/2015, ΑΠ 120/2013).

Περαιτέρω, παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, που ιδρύει τον αναιρετικό λόγο από τον αριθ. 20 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας από εσφαλμένη ανάγνωση αποδεικτικού κατά την έννοια των άρθρ. 339 και 432-449 ΚΠολΔ εγγράφου δέχθηκε ως περιεχόμενο του κάτι διαφορετικό από το πραγματικό, δηλαδή ότι περιέχει περιστατικά προφανώς διάφορα από εκείνα, που πράγματι περιλαμβάνει, όχι δε και όταν από το περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο το δικαστήριο ορθώς ανέγνωσε, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο, που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό, αφού στην περίπτωση αυτή πρόκειται για παράπονο αναγόμενο στην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, που εκφεύγει από τον αναιρετικό έλεγχο.

Παραμόρφωση εγγράφου συνιστά και η παράλειψη του δικαστηρίου να αναγνώσει μέρος του εγγράφου, όταν το μέρος αυτό είναι κρίσιμο για την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή για να θεμελιώνεται ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 20 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ,θα πρέπει το δικαστήριο της ουσίας να έχει στηρίξει το αποδεικτικό του πόρισμα αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο ,που φέρεται ότι παραβιάσθηκε κατά το περιεχόμενο του.

Δεν αρκεί έτσι ότι το συνεκτίμησε απλώς με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξάρει το περιεχόμενο του σε σχέση με το αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε και το οποίο, εξ άλλου, θα πρέπει να είναι επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αναφορικά με πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης (ΟλΑΠ 1/1999, 1434/2017, 1288/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, όπως από αυτήν προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα: "Η ενάγουσα την 12-2-2001 απέκτησε ένα θήλυ τέκνο, την Ε., ηλικίας 15,5 ετών περίπου κατά το χρόνο συζήτησης της αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, το οποίο αναγνωρίστηκε ως φυσικό τέκνο του εναγομένου δυνάμει της υπ' αριθμ. 7/2014, ήδη αμετάκλητης απόφασης του δικαστηρίου τούτου...

Το ανήλικο αυτό, που διαμένει με την έχουσα τη γονική του μέριμνα ενάγουσα, στερείται περιουσιακών στοιχείων και εισοδημάτων, ώστε να αυτοδιατραφεί, λόγω δε της ηλικίας του αδυνατεί να εργαστεί και να ποριστεί τα αναγκαία για τη διατροφή του. Ως εκ τούτου, έχει αξίωση διατροφής και από τους δύο γονείς του και δη ανάλογα με τις οικονομικές δυνατότητές τους...Η ενάγουσα μητέρα, εργαζόταν στην τράπεζα ...

ως υψηλόβαθμο στέλεχος μέχρι το έτος 2009, λαμβάνοντας και υψηλές αποδοχές (που ανήλθαν σε 48.000 ευρώ περίπου συνολικά κατά το τελευταίο έτος), λόγω της θέσης της. Κατά το ως άνω έτος, έκανε χρήση του δικαιώματος εθελούσιας εξόδου και έλαβε τη νόμιμη σχετική αποζημίωση ύψους 88.000 ευρώ, έκτοτε δε, είναι συνταξιούχος με καθαρά εισοδήματα ποσού 1.100 ευρώ περίπου μηνιαίως.

Άλλα εισοδήματα δεν έχει από οποιαδήποτε επαγγελματική της δραστηριότητα. Ειδικότερα, η ενάγουσα μετά την αποχώρηση της από την τράπεζα, εργάστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα (4μηνο) στην εταιρεία "... ΑΕ" με μηνιαίες αποδοχές 1.250 ευρώ, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να απασχοληθεί ως ασφαλιστική σύμβουλος, χωρίς ωστόσο να αποδειχθεί τι ύψους έσοδα αποκόμισε και για ποια περίοδο, ούτε εάν συνέχιζε, κατά τον επίδικο χρόνο, να απασχολείται με την ως άνω ιδιότητα, πολλώ δε μάλλον εάν αποκόμισε οποιοδήποτε εισόδημα από την ενασχόληση της αυτή κατά τον ως άνω χρόνο.

Ούτε όμως, κάποια άλλη σταθερή επαγγελματική δραστηριότητα αποδείχθηκε ότι άσκησε η ενάγουσα ή είχε τη δυνατότητα να ασκήσει, καθόσον, παρά την εμπειρία της στα τραπεζικά και χρηματοοικονομικά θέματα, ενόψει της γενικότερης οικονομικής κρίσης, αλλά και της ηλικίας της, δεν κατόρθωσε να εξεύρει σχετική εργασία.

Η ένταξή της, εξάλλου, στο επιχορηγούμενο από το Ευρωπαϊκό Κοινό Ταμείο με το ποσό των 24.000 ευρώ πρόγραμμα "Επιχειρηματικότητα Ανέργων Γυναικών ηλικίας 22-64 ετών", διακόπηκε την 31-12-2000 και η ενάγουσα έλαβε μόνον το ποσό των 6.000 ευρώ, τμήμα του οποίου ύψους 4.674 ευρώ, κλήθηκε ήδη από τον ΟΑΕΔ, κατά τον Οκτώβριο του 2011, να επιστρέψει, και ακολούθως ρύθμισε την επιστροφή του σε δόσεις μέσω της Δ.Ο.Υ..

Τμήμα όμως της ληφθείσης εκ μέρους της αποζημίωσης των 88.000 ευρώ, και τουλάχιστον ποσό 40.000 ευρώ, παρά την κάλυψη μ' αυτή μέρους των δαπανών διατροφής της ανήλικης θυγατέρας της και τις δαπανηρές δικαστικές διαμάχες για την αναγνώριση της πατρότητας της, κρίνεται ότι αποταμίευσε η ενάγουσα και σώζεται ως στοιχείο της περιουσίας της.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα έχει στην κυριότητα της, μια ημιτελή μη ηλεκτροδοτούμενη εξοχική κατοικία στην …, αποτελούμενη από μονοκατοικία επιφανείας 104 τ.μ. κτισμένη σε οικόπεδο 600 τ.μ., καθώς και ένα συνεχόμενο με το προηγούμενο οικόπεδο επιφανείας 407 τ.μ., την ψιλή κυριότητα δύο οριζοντίων ιδιοκτησιών (καταστήματος και διαμερίσματος, αντίστοιχα), επιφανείας 24,85 και 71,55 τ.μ., αντίστοιχα, στην ...

επί της οδού ..., ως και ένα διαμέρισμα 3ου ορόφου στη ..., επιφάνειας 112,50 τ.μ., στο οποίο κατοικεί μετά της ανήλικης θυγατέρας της. Των ανωτέρω ακινήτων της, πλην του τελευταίου, διατάχθηκε η εκποίηση δια πλειστηριασμού δυνάμει της υπ' αριθμ. 195/2015 απόφασης του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας, λόγω υπαγωγής της ενάγουσας στις ρυθμίσεις του ν. 3869/2010, πλην αυτά εξακολουθούν να παραμένουν στην κυριότητά της ως περιουσιακά της στοιχεία, όπως ορθά δέχθηκε η εκκαλουμένη, απορριπτόμενου ως αβασίμου του δευτέρου λόγου της έφεσης της ενάγουσας.

Εξάλλου, με την ως άνω απόφαση του Ειρηνοδικείου Αθηνών η ενάγουσα υποχρεώθηκε να καταβάλλει στις πιστώτριες τράπεζες μηνιαίως το συνολικό ποσό των 418 ευρώ περίπου, αρχής γενομένης, όμως, από τον Αύγουστο του 2019, ενώ η ίδια έχει ρυθμίσει και τις οφειλές της προς το Δημόσιο και καταβάλλει για την παραπάνω αιτία μηνιαίως το ποσό των 70 ευρώ περίπου, ποσό που λαμβάνεται υπόψη ως επιπλέον βιοτική της ανάγκη.

Τέλος, η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια κατά ποσοστό 100% ενός οχήματος τζιπ μάρκας HONDA 2.000 κ.ε., έτους πρώτης κυκλοφορίας 2005. Κατοικεί, όπως ήδη αναφέρθηκε, στην ως άνω ιδιόκτητη οικία της, βαρυνόμενη με την αναλογία της στις δαπάνες λειτουργίας της, οι οποίες καλύπτονται με 200 ευρώ μηνιαίως κατά μέσον όρο. Δεν βαρύνεται με τη διατροφή άλλων προσώπων, πλην της υποχρεώσεώς της για συνεισφορά στην διατροφή της ως άνω ανήλικης...Με βάση τα ανωτέρω εισοδήματα και περιουσία των διαδίκων, καθώς και τις ανάγκες του ανηλίκου τέκνου τους, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες της ζωής του, η διατροφή αυτού κατά τον επίδικο χρόνο, για την αντιμετώπιση των αναγκαίων για τη συντήρηση και τη διατροφή του, ανέρχεται μηνιαίως στο συνολικό ποσό των 1.600 ευρώ, στο οποίο ποσό περιλαμβάνεται και η αποτιμητή σε χρήμα προσφορά των φροντίδων και περιποιήσεων της ενάγουσας, αλλά και η παροχή στέγης προς αυτό.

Από το ποσό αυτό ο εναγόμενος πατέρας του δύναται να καταβάλλει το ποσό των 1.200 ευρώ μηνιαίως, χωρίς να κινδυνεύει η δική του διατροφή ή άλλου προσώπου που είναι υπόχρεα)μένος να διατρέφει, ενώ κατά το υπόλοιπο ποσό που απαιτείται για τη διατροφή του ανηλίκου συμμετέχει και η ενάγουσα με τα εισοδήματα της, την περιουσία της και με την αποτιμητή σε χρήμα προσφορά της προσωπικής της εργασίας και απασχόλησης για την περιποίηση και φροντίδα του, αλλά και την παροχή στέγης προς αυτό, όπως βάσιμα ισχυρίζεται ο εναγόμενος με την ένστασή του περί συνεισφοράς, η οποία θα πρέπει να γίνει δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσίαν, απορριπτόμενης δε κατ' ουσίαν της ένστασης περί διακινδύνευσης ιδίας διατροφής που προέβαλε η ενάγουσα....

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, έσφαλε η εκκαλουμένη απόφαση, η οποία προσδιόρισε την ανάλογη διατροφή της ανηλίκου στο ποσό των 2.000 ευρώ μηνιαίως και ακολούθως τη συμμετοχή του εναγομένου πατέρα σ' αυτή στο ποσό των 1.500 ευρώ, ενώ θα έπρεπε να προσδιορίσει αυτή σε 1.600 ευρώ και ακολούθως να επιδικάσει διατροφή ποσού 1.200 ευρώ μηνιαίως".

Ακολούθως, το Εφετείο, αφού απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την έφεση της αναιρεσείουσας, έκανε δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσιβλήτου, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση και κρατώντας και δικάζοντας στην ουσία της την αγωγή, έκανε εν μέρει δεκτή αυτήν και υποχρέωσε τον αναιρεσίβλητο να προκαταβάλλει στην ενάγουσα το παραπάνω ποσό, αναδρομικά από την επίδοση της από 23-6-2015 αίτησης ασφαλιστικών μέτρων, αφαιρουμένων δε των ποσών που ο τελευταίος έχει ήδη καταβάλει σε εκτέλεση της υπ' αριθμ. 9496/2015 απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων.

Έτσι που έκρινε στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του . δέχθηκε ότι δυνάμει της υπ' αριθμ. 195/2015 απόφασης του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας, λόγω υπαγωγής της αναιρεσείουσας στις ρυθμίσεις του ν. 3869/2010, υποχρεώθηκε αυτή να καταβάλλει στις πιστώτριες τράπεζες μηνιαίως το συνολικό ποσό των 418 ευρώ περίπου, αρχής γενομένης, όμως, από τον Αύγουστο του 2019.

Η κρίση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας έγινε μετά την πρόταση από τον αναιρεσίβλητο της ένστασης από το άρθρο 1489 παρ. 2 ΑΚ περί συμμετοχής και των δύο γονέων στη διατροφή του τέκνου τους ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του και προκειμένου να συνεκτιμηθούν και η περιουσία, οι βιοτικές ανάγκες και οι συνθήκες διαβίωσης και της αναιρεσείουσας.

Πλην όμως στην εν λόγω υπ' αριθ. 195/2015 απόφαση του Ειρηνοδικείου Καλλιθέας περιλαμβάνεται τόσο στο αιτιολογικό όσο και στο διατακτικό αυτής διάταξη, σύμφωνα με την οποία η αναιρεσείουσα είναι υποχρεωμένη να καταβάλει ως προς τη ρύθμιση του άρθρου 8 παρ. 2 του ν. 3869/2010 στις πιστώτριες τράπεζες, πέραν του ως άνω ποσού των 418 ευρώ από τον Αύγουστο του 2019, και το ποσό των 300 ευρώ μηνιαίως επί τετραετία από τον Αύγουστο του 2015, ήτοι καθ' όλο το επίδικο στην παρούσα αγωγή χρονικό διάστημα.

Το ζήτημα δε αυτό ήταν κρίσιμο ως στοιχείο προσδιοριστικό των συνθηκών διαβίωσης της αναιρεσείουσας, η οποία, ενόψει της κατ' άρθρ. 1489 παρ. 2 ΑΚ ένστασης του αναιρεσιβλήτου περί συνεισφοράς και αυτής, βαρύνεται κατά ένα μέρος ανάλογα με την οικονομική της δυνατότητα για την κάλυψη της σχετικής υποχρέωσης διατροφής του ανηλίκου τέκνου τους.

Με τα δεδομένα αυτά το Εφετείο υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα με τη μη αναφορά και την παράλειψη ανάγνωσης του ως άνω κρίσιμου για τα αποδεικτέα γεγονότα μέρους του εν λόγω εγγράφου (απόφασης), δηλαδή φράσεων που μπορούν να οδηγήσουν σε διαφορετικό αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου παραμόρφωσε το περιεχόμενο αυτού (εγγράφου).

Επομένως, ο τρίτος λόγος της αίτησης αναίρεσης με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ και ειδικότερα ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο του παραπάνω εγγράφου είναι βάσιμος. Περαιτέρω, η αναιρετική εμβέλεια του λόγου αυτού στο σύνολο της προσβαλλόμενης με την αναίρεση απόφασης (ΑΠ 146/2018, ΑΠ 204/2017) , καθιστά αλυσιτελή την εξέταση των υπολοίπων λόγων της αναίρεσης, που επιχειρείται να θεμελιωθούν στους αριθ. 1, 19, 11γ', 8 και 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η παραδοχή των οποίων οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα.

Κατόπιν αυτών η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλο δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την παραπάνω απόφαση (άρθρ. 580 παρ. 23 ΚΠολΔ), ενώ πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα (άρθ. 495 παρ. 3 εδ.

ε' του ΚΠολΔ). Τέλος, πρέπει να καταδικαστεί ο αναιρεσίβλητος, που νικήθηκε στη δίκη, να καταβάλει τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά της (άρθρ. 176, 183, 189 παρ. 1 και 191 παρ. 2), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΕΧΕΤΑΙ την από 8-2-2018 αίτηση της Μ. Δ. με την ιδιότητα της ασκούσας την επιμέλεια του προσώπου του ανηλίκου τέκνου της Ε. Σ.-Δ. για αναίρεση της υπ' αριθ. 3170/2017 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΑΝΑΙΡΕΙ υπ' αριθ. 3170/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Μονομελές Εφετείο Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, πλην αυτού που εξέδωσε την παραπάνω απόφαση.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή στην αναιρεσείουσα του παραβόλου που έχει καταθέσει. Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. Και

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 6 Μαΐου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 6 Αυγούστου 2019.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ