Supreme Court allows appeal on evidence review but dismisses statute of limitations objection as inadmissible in retrial.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appellant's appeal regarding the failure to consider specific traffic accident evidence, ordering a retrial before a different panel. The court rejected the insurance company's statute of limitations objection as inadmissible because such defenses cannot be raised in appellate proceedings. Consequently, the lower court's decision was annulled and the case remitted for further examination.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559(11)(c) of the Code of Civil Procedure; Art. 224(1)(a), 269, 300, 553, 565, 577 of the Code of Civil Procedure: An appeal is admissible if the court failed to consider evidence properly invoked, while a statute of limitations objection is inadmissible in appellate proceedings as it does not revive the original claim's pendency.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 994 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 994/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Απριλίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Σ. Α. του Σ., κατοίκου …, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καραγεώργο, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Χ. Φ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Σαρακηνό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.. και 2. ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ - ΓΕΝΙΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" και ήδη με την επωνυμία "ΦΟΙΝΙΞ - METROLIFE - ΕΜΠΟΡΙΚΗ Α.Ε.Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Τακτικό, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ..
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 14-4-1998 και 7-9-1998 αγωγές του ήδη αναιρείοντος και 2ης αναιρεσιβλήτου, αντίστοιχα, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1104/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2224/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26 Ιανουαρίου 2005 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 22 Μαρτίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την εν μέρει παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ι. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του τα νομίμως προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο.
Είναι δε σαφής και ορισμένη η επίκληση εγγράφου όταν είναι ειδική και από αυτή προκύπτει η ταυτότητά του. Η εν λόγω επίκληση μπορεί να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης, μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση είτε και με αναφορά σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζόμενων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου.
Με το πρώτο λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων αποδίδει στο Εφετείο την εκ του αριθμού 11 περ. γ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση, ότι κατά το σχηματισμό της δικανικής κρίσης του περί απόρριψης κατ' ουσίαν της γενόμενης δεκτής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο αγωγής αποζημίωσής του εκ τροχαίου αυτοκινητικού ατυχήματος λόγω αποκλειστικής υπαιτιότητάς του, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικό μέσο που επικαλέστηκε με τις προτάσεις του στο Εφετείο και προσκόμισε προς απόδειξη της αποκλειστικής υπαιτιότητας του πρώτου αναιρεσιβλήτου οδηγού του ζημιογόνου Ι.Χ.Φ.
αυτοκινήτου και συγκεκριμένα το από 16.4.1996 σχεδιάγραμμα της Διεύθυνσης Τροχαίας Αττικής. Ο λόγος αυτός αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος, γιατί το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, βεβαιώνει μεν ότι έλαβε υπόψη εκτός των άλλων αποδεικτικών μέσων και "όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που με επίκληση προσκομίζονται".
Όμως δεν καθίσταται αναμφίβολα βέβαιο ότι έλαβε υπόψη σχετικά με το επί του οδοστρώματος σημείο σύγκρουσης των οχημάτων, το προαναφερόμενο σχεδιάγραμμα, όπου η μετωπική σύγκρουση των οχημάτων αποτυπώνεται ότι έλαβε χώρα στο ρεύμα πορείας του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος οδηγού της δίκυκλης μοτοσυκλέττας, αφού σε αντίθεση και χωρίς κάποια αξιολόγηση του εγγράφου αυτού, κατέληξε στην κρίση του περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του αναιρεσείοντος, δεχόμενο διαφορετικό και μη πλήρως αποσαφηνιζόμενο σημείο σύγκρουσης των οχημάτων, όπως τούτο προκύπτει έμμεσα από τις εξής περικοπές στο 5ο φύλλο της προσβαλλόμενης απόφασης "Η κατάθεση του γιου του ενάγοντος...
Κατά την εξέτασή του ενώπιον του Πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου... "ότι είναι πιθανό το φορτηγό να είχε εισέλθει στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας"... δεν αληθεύει σύμφωνα με τα παραπάνω" και "το Πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλούμενη απόφασή του δέχθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος της συγκρούσεως των οχημάτων ήταν ο εναγόμενος οδηγός του φορτηγού αυτοκινήτου...
επειδή τάχα οδηγώντας το αυτοκίνητο αυτό στον παραπάνω τόπο και χρόνο, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και παρεμβλήθηκε στην πορεία της μοτοσυκλέττας που οδηγούσε ο ενάγων... . Η κρίση όμως αυτή του Πρωτοβάθμιου δικαστηρίου είναι εσφαλμένη ως προς τις συνθήκες της συγκρούσεως των οχημάτων... ".
ΙI. Από τις διατάξεις των άρθρων 224 παρ. 1 περ. α, 269, 300, 553, 565 και 577 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι στην αναιρετική διαδικασία είναι απαράδεκτη η ένσταση παραγραφής της αξίωσης, γιατί η προβολή της προϋποθέτει την εκκρεμοδικία της αγωγής, η οποία περατώνεται με την έκδοση οριστικής απόφασης. Η άσκηση της αίτησης αναίρεσης, καθώς και η επ' αυτής δίκη δεν αναβιώνει την εκκρεμοδικία, αφού με το ένδικο αυτό μέσο δεν ανοίγεται νέος βαθμός δικαιοδοσίας, ούτε κρίνεται η ουσία της διαφοράς, αλλά ερευνάται το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αναίρεσης.
Συνεπώς η ένσταση παραγραφής, όπως και κάθε άλλη καταλυτική του αγωγικού δικαιώματος, δεν έχει θέση στην αναιρετική δίκη, ούτε με τη δικαιολογία ότι κατόπιν αυτής εκλείπει το έννομο συμφέρον του αναιρεσείοντος, καθόσον το αντίθετο θα μετέβαλε τον 'Αρειο Πάγο σε δικαστήριο ουσίας τρίτου βαθμού. Συνακόλουθα, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη η υποβαλλόμενη με τις προτάσεις από τη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρεία ένσταση διετούς παραγραφής του άρθρου 10 παρ. 2 του ν. 489/1976 της κατ' αυτής αξίωσης αποζημίωσης του αναιρεσείοντος. Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.). Τέλος οι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικαστούν στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 2224/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε εννιακόσια εβδομήντα (970) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Μαϊου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαϊου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ