Supreme Court dismisses appeal due to inadmissible appeal petition and insufficient appellate reasoning.

Απόφαση 992 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 992/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 8 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ... και 2. ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευθύμιο Καυκόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Μάρκου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-7-1996 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 23394/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 1386/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-8-2008 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου ανέγνωσε την από 28-1-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ η αγωγή, εκτός από τα στοιχεία που ορίζονται στα άρθρα 118 ή 117, πρέπει να περιέχει (1) σαφή έκθεση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, (2) ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και (3) ορισμένο αίτημα.

Αν λείπουν τα στοιχεία αυτά, το δικόγραφο της αγωγής είναι αόριστο. Η νομική αοριστία της αγωγής, η οποία συνδέεται με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται αναιρετικά μέσω του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, όταν το δικαστήριο αξίωσε για το ορισμένο της αγωγής στοιχεία περισσότερα από τα κατά νόμο αναγκαία για τη θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ η ποιοτική ή ποσοτική αοριστία, η οποία υπάρχει όταν γίνεται απλή επίκληση των στοιχείων του νόμου (ποιοτική) και δεν εξειδικεύονται με πληρότητα τα στοιχεία που αποτελούν προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα δικαίου (ποσοτική), ελέγχεται αναιρετικά μέσω των αριθ. 8 και 14 του ίδιου άρθρου.

Εξάλλου, κατά τους ορισμούς του άρθρου 806 ΑΚ, για τη σύναψη δανείου απαιτείται να υπάρχει καταρτισμένη σύμβαση κατά τους όρους των άρθρων 185-195 ΑΚ και μεταβίβαση της κυριότητας των πραγμάτων. Τα στοιχεία αυτά και μόνο είναι αναγκαία για τη στήριξη της αγωγής προς απόδοση του δανείου. Στην προκειμένη περίπτωση, όσον αφορά το δάνειο των 39.000 γ.μ.

για το οποίο με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτή η αγωγή ως βάσιμη κατ' ουσίαν, από την επισκόπηση της αγωγής προκύπτει ότι σ' αυτή εκτίθεται ότι στις 10-8-1991 ο ενάγων μεταβίβασε κατά κυριότητα στους εναγομένους το ποσό των 39.000 γερμανικών μάρκων με τη συμφωνία να του αποδώσουν τα χρήματα αυτά, ατόκως, σε πρώτη ζήτησή του και ότι αν και στις 30-4-1993 κατήγγειλε τη σύμβαση δανείου και ζήτησε την επιστροφή των χρημάτων, οι εναγόμενοι αρνήθηκαν να τα αποδώσουν.

Με το ανωτέρω περιεχόμενο, αγωγή είναι πλήρως ορισμένη, αφού αναφέρονται σ' αυτή όλα τα αναγκαία για τη γέννηση του δικαιώματος απόδοσης δανείου στοιχεία. Επομένως, ο περί του αντιθέτου πρώτος από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 14 ΚΠολΔ λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο αρκέστηκε για το ορισμένο της αγωγής σε στοιχεία λιγότερα από τα απαιτούμενα από τις διατάξεις ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 806 και 807 του Α.Κ.

και ότι παρά τον νόμο δεν κήρυξε την αγωγή ως απαράδεκτη, λόγω της ποσοτικής αοριστίας της, είναι αβάσιμος. Ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος που οι ανωτέρω αιτιάσεις περί αοριστίας της αγωγής αναφέρονται στα υπόλοιπα επί μέρους δάνεια, τα οποία το Εφετείο έκρινε ότι δεν αποδείχθηκαν και απέρριψε κατά, τούτο την αγωγή, προβάλλεται χωρίς έννομο συμφέρον και είναι απαράδεκτος.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά τον νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος καθώς και οι κύριοι ή πρόσθετοι λόγοι εφέσεως που αφορούν σε αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς.

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τον δεύτερο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγο της αίτησης αναίρεσης προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί, μετά από εκτίμηση των αποδείξεων, ότι οι αναιρεσείοντες έλαβαν από τον αναιρεσίβλητο, τμηματικά, από τον Φεβρουάριο του έτους 2001 έως τον Αύγουστο του ίδιου έτους, δάνειο 39.000 γ.μ., έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν με την αγωγή και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεδομένου ότι κατά την αγωγή το δάνειο των 39.000 γ.μ.

έλαβαν οι αναιρεσείοντες εφάπαξ την 10-8-1991, πράγμα που δεν αποδείχθηκε. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι το Εφετείο με την ανωτέρω παραδοχή δεν δέχθηκε πράγματα ουσιωδώς διάφορα εκείνων που θεμελιώνουν την αγωγή και τα οποία μεταβάλλουν τη βάση της. Το κρίσιμο περιστατικό, είναι η συνομολόγηση, ή όχι δανείου 39.000 γ.μ.

Αν το ποσό αυτό αποτέλεσε αντικείμενο όχι μίας σύμβασης που αναφέρεται στην αγωγή, αλλά περισσότερων συμβάσεων δανείου, όπως προέκυψε από τις αποδείξεις, δεν ασκεί έννομη επιρροή και δεν μεταβάλλει τη βάση της αγωγής.

Ο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης ιδρύεται όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που είναι αναγκαία για να κριθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχουν ή όχι οι προϋποθέσεις εφαρμογής, του κατάλληλου κανόνα ουσιαστικού δικαίου ή αν έγινε ή όχι ορθός νομικός χαρακτηρισμός των κρίσιμων πραγματικών γεγονότων.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο τρίτος από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος, της αίτησης αναίρεσης αναπτύσσεται στις σελ. 15-18, του αναιρετηρίου, χωρίς να προκύπτει το περιεχόμενο της 17ης σελίδας, αφού από την σελίδα 16 γίνεται μεταπήδηση στη σελ. 18. Έτσι, δεν υπάρχει συνέχεια στο κείμενο και δεν μπορεί να εκτιμηθεί το συνολικό περιεχόμενο του αναιρετικού λόγου, ο οποίος, ως εκ τούτου, είναι απαράδεκτος.

Αλλά και αν ακόμη, υπό το εκτιθέμενο περιεχόμενο του αναιρετικού λόγου, ήθελε εκτιμηθεί ότι προβάλλεται η αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες που καθιστούν αδύνατο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή της διάτάξης του άρθρου 806 του Α,Κ., για τον λόγο ότι δεν αναφέρεται την απόφαση:

α) πόσες επί μέρους δανειακές, συμβάσεις καταρτίστηκαν μεταξύ του ενάγοντος και των εναγομένων, β) ποια τα επί μέρους ποσά εκάστης δανειακής σύμβασης, τα οποία συμποσούμενα ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 39.000γ.μ. και γ) βάση ποίας σύμβασης οι εναγόμενοι είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν στον ενάγοντα το ποσό των 39.000 γ.μ., ενώ αντίθετα από την παραδοχή, ότι στα πλαίσια συμβάσεων δανείων ο ενάγων δάνεισε στους εναγόμενους διάφορα ποσά συνολικού ύψους 39.000 γ.μ.

και ότι οι τελευταίοι αναγνώρισαν την οφειλή τους με την υπογραφή ιδιωτικού εγγράφου που αναφέρεται στην απόφαση, δεν καθίσταται σαφές αν το Εφετείο εφάρμοσε τη διάταξη του άρθρου 806 ΑΚ ή τη διάταξη του άρθρου 873 ΑΚ, ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος. Η αναφορά του Εφετείου, ότι οι εναγόμενοι: "με το από 10-8-1991 σημείωμα δανείου" που συνέταξε η σύζυγος του ενάγοντος στο ...της Γερμανίας, και υπέγραψαν οι εναγόμενοι, οι οποίοι δεν αμφισβητούν τη γνησιότητα του περιεχομένου του και της υπογραφής των, αναγνώρισαν ότι έλαβαν από τον ενάγοντα ως δάνειο το ποσό των 39.000 γ.μ.", ενέχει προδήλως την παραδοχή εξώδικης ομολογίας των εναγομένων περί της λήψεως του ως άνω δανείου, το οποίο το Εφετείο υποχρέωσε τους εναγόμενους να αποδώσουν με βάση τη διάταξη του άρθρου 806 του Α.Κ.

και, όχι με βάση τη διάταξη του άρθρου 873 του Α.Κ. Ο μη προσδιορισμός των επί μέρους κατά χρόνο και ποσό συμβάσεων δανείων δεν καθιστά ανεπαρκή την αιτιολογία του Εφετείου, διότι αυτή στηρίζεται επαρκώς στην παραδοχή εξώδικης ομολογίας των εναγομένων, ότι έλαβαν το δάνειο των 39.000 γ.μ., την οποία το Εφετείο την εκτίμησε ελεύθερα (άρθρα 352 αριθ. 2 ΚΠολΔ).

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας των (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-8-2008 αίτηση των ... και ..., για αναίρεση της υπ' αριθ. 1386/2008 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 31 Μαίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ