# 997/2014 — 997/2014 — Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

**Case Number:** 997/2014
**Court / Authority:** Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece) (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)
**Decision Date:** 2014-05-07
**Canonical Legislator URL:** https://legislator.ch/en/case/el/AP_997_2014/997-2014-997-2014-supreme-civil-and-criminal-court-of-greece
**Official Source URL:** https://www.areiospagos.gr/nomologia/apofaseis_DISPLAY.asp?cd=T2RY9HF9GWJ3V3US2T4XZH6XQ23AJ9&apof=997_2014

## Decision Summary (Facts, Holding & Outcome)

Απόφαση 997 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 997/2014 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Δ' Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετρο�...

## Headnote / Official Regeste

Απόφαση 997 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 997/2014 ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ Δ' Πολιτικό Τμήμα ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετρο�...

## Full Text of the Judgment

Απόφαση 997 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 997/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2013 με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Ε. Μ. του Κ., κατοίκου Αθηνών και 2. Χ. Σ., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλειο Γεωργίου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Μ. Μ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λάζαρο Χατζηθέμελη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις, 2. Ι. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ιωάννη Καλογιάννη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 3. Της Ανώνυμης Ασφαλιστικής και Αντασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε" που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Λάζαρου Χατζηθέμελη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις, 4. Της Ανώνυμης Ελληνικής Αντασφαλιστικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.Α.Ε.-NP INSURANCE", που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου της Μαρίας Λαγού, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-12-2006 αγωγή του 2ου ήδη αναιρεσίβλητου, την από 15-5-2007 παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη 4ης αναιρεσίβλητης, την 8-10-2007 αγωγή των αναιρεσειόντων καθώς και την παρεμπίπτουσα αγωγή της 3ης ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Αφού συνεκδικάσθηκαν οι ανωτέρω, εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4150/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4961/2009 μη οριστική και 4322/2012 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 17-2-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης, ανέγνωσε την από 10-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη όλων των λόγων της από 17-2-2013 αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την κατ' άρθρο 561§2 Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 4322/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο (άρθρ. 681 Α Κ.Πολ.Δ.), αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ο δεύτερος των ήδη αναιρεσιβλήτων Ι. Κ. είχε ασκήσει ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 29.12.2006 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 66/2007 αγωγή, με την οποία ιστορούσε ότι ο πρώτος εναγόμενος και ήδη πρώτος αναιρεσείων Ε. Μ., οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του δεύτερου εξ αυτών και ήδη δεύτερου των αναιρεσειόντων Χ. Σ., που ήταν ασφαλισμένο για τις ζημίες σε τρίτους από τη λειτουργία του στην τρίτη εναγόμενη και ήδη τέταρτη των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ", προκάλεσε από υπαιτιότητά του τον σοβαρό τραυματισμό του κατά την περιγραφόμενη στην αγωγή σύγκρουση του παραπάνω αυτοκινήτου με την οδηγούμενη από τον Μ. Μ. υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα, στην οποία επέβαινε και αυτός. Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησε όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, ευθυνόμενοι εις ολόκληρον έκαστος, να του καταβάλουν ως αποζημίωση για την θετική και αποθετική ζημία την οποία υπέστη και ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης το συνολικό ποσό των 711.284,95 ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση. Περαιτέρω, οι πρώτος και δεύτερος των εναγομένων της ως άνω από 29.12.2006 αγωγής και ήδη αναιρεσείοντες Ε. Μ. και Χ. Σ., αντίστοιχα, άσκησαν ενώπιον του ιδίου ως άνω δικαστηρίου την από 8.10.2007 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 9146/2007 αγωγή, με την οποία ιστορούσαν ότι το ένδικο τροχαίο ατύχημα, κατά το οποίο τραυματίσθηκε ελαφρά ο πρώτος από αυτούς, που οδηγούσε το ως άνω υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο υπέστη φθορές και βλάβες, ιδιοκτησίας του δεύτερου τούτων, οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγόμενου και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου Μ. Μ., οδηγού της υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλης μοτοσυκλέτας, ιδιοκτησίας του δεύτερου εναγόμενου και ήδη δεύτερου αναιρεσίβλητου Ι. Κ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην τρίτη εναγόμενη και ήδη τρίτη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Ε.". Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησαν όπως υποχρεωθούν οι δύο πρώτοι εναγόμενοι, ευθυνόμενοι έκαστος εις ολόκληρον, να καταβάλουν στον πρώτο των εν λόγω εναγόντων Ε. Μ. το ποσό των 15.000 ευρώ, ως χρηματική του ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, και στον δεύτερο τούτων Χ. Σ., το ποσό των 4.956 ευρώ ως αποζημίωση, νομιμοτόκως, ενώ, παράλληλα, στρεφόμενοι πλαγιαστικώς κατά της τρίτης εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας, ζήτησαν όπως υποχρεωθεί αυτή να καταβάλει στους δύο πρώτους εναγόμενους, που αδρανούσαν να ασκήσουν τα δικαιώματά τους, τα προαναφερόμενα ποσά των 15.000 ευρώ στον πρώτο και 4.956 ευρώ στον δεύτερο, με τον νόμιμο τόκο, κατά τα ειδικότερον στην αγωγή αυτή εκτιθέμενα. Τέλος, η τρίτη εναγόμενη της προαναφερόμενης από 29.12.2006 πρώτης αγωγής, ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑΕ", άσκησε κατά των δύο εναγομένων της πρώτης αυτής αγωγής και εναγόντων της δεύτερης τούτων Ε. Μ. και Χ. Σ., την από 15.5.2007 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 4808/2007 παρεμπίπτουσα αγωγή, με την οποία ιστορούσε ότι δυνάμει σύμβασης ασφάλισης, η οποία καταρτίσθηκε μεταξύ αυτής και του δευτέρου των παρεμπιπτόντως εναγομένων Χ. Σ., ιδιοκτήτη του φερομένου ως ζημιογόνου αυτοκινήτου της πρώτης αγωγής, είχε ασφαλίσει αυτό για τις προς τρίτους ζημίες κατά τη λειτουργία του, ότι με την εν λόγω σύμβαση είχαν εξαιρεθεί από την ασφάλιση οι ζημιές που προκαλούνται όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου αυτοκινήτου βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος και ότι ο πρώτος των παρεμπιπτόντως εναγομένων Ε. Μ., οδηγός του παραπάνω αυτοκινήτου κατά τον χρόνο του ενδίκου ατυχήματος, τελούσε κατά τον χρόνο αυτό υπό την επίδραση οινοπνεύματος. Με βάση δε αυτό το ιστορικό ζήτησε όπως υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, ευθυνόμενοι έκαστος εις ολόκληρον, να της καταβάλουν κάθε ποσό που αυτή θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον ενάγοντα της πρώτης αγωγής Ι. Κ., νομιμοτόκως, κατά τα ειδικότερον στην αγωγή εκτιθέμενα. Επί των αγωγών αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4150/2008 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία αφού κρίθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ενδίκου αυτοκινητικού ατυχήματος ήταν ο πρώτος των εναγομένων της πρώτης των ως άνω αγωγών και πρώτος των εναγόντων της δεύτερης τούτων και ήδη πρώτος των αναιρεσειόντων Ε. Μ., απορρίφθηκε η δεύτερη των αγωγών αυτών (από 8.10.2007), έγινε εν μέρει δεκτή η πρώτη τούτων (από 29.12.2006) και έγινε εν μέρει δεκτή και η τρίτη από αυτές (από 15.5.2007) ως προς τον πρώτο των παρεμπιπτόντως εναγομένων Ε. Μ. ενώ απορρίφθηκε ως προς τον δεύτερο τούτων Χ. Σ.. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν έφεση α) οι δύο πρώτοι των εναγομένων της πρώτης αγωγής και ενάγοντες της δεύτερης Ε. Μ. και Χ. Σ. (από 10.12.2008 και με αριθμό κατάθεσης 11634/2008) και β) η τρίτη εναγόμενη της πρώτης αγωγής και παρεμπιπτόντως ενάγουσα της τρίτης, ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑΕ" και τον διακριτικό τίτλο "NP Insurance" (από 24.10.2008 και με αριθμό κατάθεσης 10030/2008). Περαιτέρω, ο πρώτος των εφεσιβλήτων της πρώτης των προαναφερομένων εφέσεων Ι. Κ. άσκησε αντέφεση με τις από 8.4.2009 προτάσεις του. Επί των ως άνω εφέσεων και αντέφεσης, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε αρχικά από το Εφετείο Αθηνών η υπ' αριθμ. 4961/2009 απόφαση, με την οποία, αφού έγιναν αυτές τυπικά δεκτές, διατάχθηκε η διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης προκειμένου να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας του τραυματισθέντος κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα ενάγοντος - εφεσιβλήτου Ι. Κ.. Στη συνέχεια δε και μετά την διενέργεια της διαταχθείσας πραγματογνωμοσύνης, εκδόθηκε από το Εφετείο Αθηνών η υπ' αριθμ. 4322/2012 απόφαση, με την οποία, αφού κρίθηκε ότι συνυπαίτιοι στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος ήσαν τόσο ο οδηγός του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου Ε. Μ. (πρώτος εναγόμενος της πρώτης αγωγής και πρώτος ενάγων της δεύτερης), όσο και ο οδηγός της υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... δίκυκλης μοτοσυκλέτας Μ. Μ. (πρώτος εναγόμενος της δεύτερης αγωγής) και ειδικότερα κατά ποσοστό 40% και 60%, αντίστοιχα, στη συνέχεια και αφού έγιναν δεκτές οι προαναφερόμενες εφέσεις και η αντέφεση, εξαφανίστηκε η εκκαλουμένη ως άνω απόφαση, κρατήθηκε και δικάστηκε κατ' ουσία η υπόθεση και έγιναν δεκτές α) η από 29.12. 2006 πρώτη των προαναφερομένων αγωγών, β) η από 8.10.2007 δεύτερη τούτων ως προς τον δεύτερο των εναγόντων Χ. Σ., ενώ απορρίφθηκε αυτή ως προς τον πρώτο τούτων Ε. Μ. και γ) η από 15.5.2007 παρεμπίπτουσα αγωγή ως προς τον πρώτο των παρεμπιπτόντως εναγομένων Ε. Μ. ενώ απορρίφθηκε αυτή ως προς τον δεύτερο εξ αυτών Χ. Σ.. Κατά της απόφασης αυτής εναντιώνονται οι ηττηθέντες δύο πρώτοι εναγόμενοι της πρώτης αγωγής, παρεμπιπτόντως εναγόμενοι της τρίτης τούτων και ενάγοντες της δεύτερης εξ αυτών Ε. Μ. και Χ. Σ., με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους διατυπούμενους δι' αυτής λόγους, οι οποίοι και ερευνώνται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω για ένα έκαστο τούτων ειδικότερον εκτιθέμενα.-

ΙΙ.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 189, 192 ΕμπΝ και 2 § 1 της Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε, που εκδόθηκε βάσει του άρθρου 6 § 7 του Ν. 489/1976, προκύπτει, ότι η ασφαλιστική σύμβαση, που καλύπτει την αστική ευθύνη των ενεχομένων κατά νόμο για ατύχημα προσώπων, καταρτίζεται εγγράφως. Το έγγραφο δεν έχει συστατικό χαρακτήρα, αλλά είναι αποδεικτικό. Αν δεν συνταγεί έγγραφο, η σύμβαση μεταξύ των μερών αποδεικνύεται με όρκο ή ομολογία. Για τη συντέλεση της σύμβασης ασφάλισης απαιτείται πρόταση και αποδοχή της (άρθρ. 185 επ. ΑΚ.) που να καλύπτει τα ουσιώδη στοιχεία της (και άρθ. 3§1 της Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε.). Η ολοκλήρωση της σύμβασης ασφάλισης επέρχεται συνήθως με την υπογραφή των συμβαλλομένων μερών. Περαιτέρω, ορίζεται μεν από το προοίμιο της Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε., ότι η ασφάλιση αυτοκινήτου διέπεται από τους γενικούς όρους, που ορίζονται από την άνω Υπουργική Απόφαση. Όμως για να επέλθει τούτο πρέπει οι όροι αυτοί να αποτελέσουν περιεχόμενο της σύμβασης ασφάλισης ή τουλάχιστον να γίνει παραπομπή σ' αυτούς, αφού αρκεί προς τούτο η αναφορά μόνο του αριθμού της άνω Α.Υ.Ε και του Φ.Ε.Κ. (αριθ. 795 τ. ΑΕ και ΕΠΕ), στο οποίο αυτή έχει δημοσιευθεί. Μεταξύ των όρων αυτών περιλαμβάνεται και η ρύθμιση του άρθρου 25 αριθ. 8 της Κ4/585/1978, σύμφωνα με την οποία αποκλείονται από την ασφάλιση ζημίες προξενούμενες "καθ' ον χρόνο ο οδηγός του αυτοκινήτου οχήματος ετέλει υπό την επίδρασιν οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, κατά την έννοιαν και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του Κ.Ο.Κ.". Το περιεχόμενο των γενικών όρων, των διαλαμβανομένων στην Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε., είναι δεσμευτικό για τα συμβαλλόμενα μέρη, εφόσον αυτά τους αποδέχθηκαν, έστω και αν λείπει τυπικά η υπογραφή του αντισυμβαλλόμενου στο ασφαλιστήριο. Πράξεις συνιστώσες αποδοχή των γενικών όρων του ασφαλιστηρίου, το οποίο είτε τους περιλαμβάνει αναλυτικά είτε παραπέμπει στο Φ.Ε.Κ., στο οποίο έχουν καταχωρηθεί, μπορούν ν' αποτελέσουν η παραλαβή του ασφαλιστηρίου συμβολαίου από τον ασφαλισμένο, η παραλαβή του ειδικού σήματος και της βεβαιώσεως ασφάλισης του αυτοκινήτου, που επικολλώνται συνήθως στο "παρ-μπρίζ" του αυτοκινήτου, η καταβολή των ασφαλίστρων και η δήλωση του ατυχήματος στον ασφαλιστή. Εφόσον δημιουργείται κατά τον ανωτέρω τρόπο δέσμευση του ασφαλισμένου από τους παραπάνω γενικούς όρους, και ειδικότερα τον διαλαμβανόμενο στο άρθρο 25 αριθ. 8, τότε δύναται ο ασφαλιστής, εφόσον κατά νόμο δεν μπορεί να αντιτάξει τέτοιο αποκλεισμό της ευθύνης του κατά του παθόντος τρίτου, γιατί η Κ4/585/1978 Α.Υ.Ε. κατά το σκέλος τούτο είναι εκτός νομοθετικής εξουσιοδότησης του Ν. 489/1976, ν' αξιώσει από τον ασφαλισμένο του να του καταβάλει κάθε ποσό, το οποίο θα καταβάλει στον τρίτο λόγω αποζημίωσης από το ατύχημα (ΑΠ 76/2005, ΑΠ 1650/2001, ΑΠ 1488/2001). Το τελευταίο τούτο τελεί υπό την προϋπόθεση ότι η παράβαση του ασφαλιστικού αυτού όρου από τον ασφαλισμένο συνέχεται αιτιωδώς με την επέλευση του ζημιογόνου ατυχήματος (ΑΠ 323/2011), χωρίς όμως να είναι απαραίτητο να οφείλεται το ατύχημα σε αποκλειστική υπαιτιότητα του ασφαλισμένου, αρκούσης προς τούτο και της συνυπαιτιότητας αυτού, του αντιθέτου μη συναγομένου από το περιεχόμενο της προαναφερόμενης διάταξης του άρθρου 25 αριθμ. 8 της ως άνω Α.Υ.Ε. Στη συνέχεια, κρίσιμος χρόνος για τον χαρακτηρισμό του οδηγού ως τελούντος υπό την επίδραση οινοπνεύματος είναι ο χρόνος του ατυχήματος. Εξάλλου, ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 4/2005), η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 8/2006).Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση γιατί δεν έχει καθόλου ή έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ο από αυτήν λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν, από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, δεν προκύπτουν σαφώς και επαρκώς, τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι, κατά το νόμο, αναγκαία για την εφαρμογή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να μην είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή όχι εφαρμογής του κανόνα αυτού του ουσιαστικού δικαίου. Αντίθετα, δεν ιδρύεται λόγος αναίρεσης, κατά τη διάταξη αυτή, όταν οι ελλείψεις της απόφασης ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση και στάθμισή τους και στην αιτιολόγηση του εξαγομένου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως κατά το άρθρο 561 § 1 Κ.Πολ.Δ., εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος (Ολ.ΑΠ 1/1999, Ολ.ΑΠ 24/1992, ΑΠ 1702/2011, ΑΠ 1208/2011).- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά περί πραγμάτων κρίση του και κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου της (άρθρ. 561§2 Κ.Πολ.Δ.), τα ακόλουθα ως προς το ζήτημα των συνθηκών υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ένδικο τροχαίο ατύχημα και ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των εμπλακέντων σ' αυτό οχημάτων: "Την 15.1.2005 και περί ώρα 05.00 ο ενάγων Ι. Κ. επέβαινε επί της με αριθμό κυκλοφορίας ... δίκυκλης μοτοσικλέτας, ιδιοκτησίας του, την οποία οδηγούσε ο Μ. Μ., κινούμενος στην οδό Θαρύπου με κατεύθυνση από Νέο Κόσμο προς Καλλιθέα και η οποία ήταν ασφαλισμένη για ζημιές που θα προκαλούσε σε τρίτους στην τρίτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΕ και ΑΑ". Όταν ο οδηγός της μοτοσικλέτας έφθασε στη συμβολή των οδών Θαρύπου και Αμβροσίου Φραντζή εισήλθε στην τελευταία, με κατεύθυνση προς Καλλιρόης. Την ίδια στιγμή επί της οδού Αμβροσίου Φραντζή στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας εκινείτο το με αριθμό κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε ο εναγόμενος - ενάγων Ε. Μ., ιδιοκτησίας του δευτέρου εναγομένου Χ. Σ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο για ζημιές που θα προκαλούσε σε τρίτους στην τρίτη εναγομένη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑΕ", το οποίο επέπεσε επί της δίκυκλης μοτοσικλέτας, με αποτέλεσμα να συγκρουσθούν με σφοδρότητα τα δύο οχήματα και να τραυματισθεί σοβαρά ο οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας. Η οδός Αμβροσίου Φραντζή είναι διπλής κατεύθυνσης με δύο (2) λωρίδες ανά κατεύθυνση, με πλάτος οδοστρώματος του εν λόγω ρεύματος 7,00 μ., ενώ η οδός Θαρύπου είναι μονόδρομος, με πλάτος οδοστρώματος 6,7 μ., η κυκλοφορία των οχημάτων ήταν κανονική, η ορατότητα δεν περιορίζεται, οι συνθήκες φωτισμού νύχτα με επαρκή φωτισμό και οι καιρικές συνθήκες παγωνιά. Σύμφωνα με την υπ' αριθμ. 1977 απόφαση του 4ου τμήματος της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών η οδός Αμβροσίου Φραντζή (Ν. Κόσμος) χαρακτηρίζεται οδός προτεραιότητας έναντι των παρόδων της, αν και επί της οδού Θαρύπου δεν υπάρχει απαγορευτική πινακίδα (STOP). Πρέπει δε να σημειωθεί ότι μετά το ατύχημα έγινε πρόταση από το Τ.Τ. Καλλιθέας προς τη Δ/νση οδοποιίας του Δήμου Αθηναίων για άμεση τοποθέτηση ρυθμιστικής πινακίδας Ρ - 2 (STOP) επί της οδού Θαρύπου. Η ανωτέρω σύγκρουση οφείλεται σε συγκλίνουσα υπαιτιότητα των οδηγών του αυτοκινήτου και της δίκυκλης μοτοσικλέτας, οι οποίοι με την αμελή συμπεριφορά τους συνετέλεσαν από κοινού στην πρόκληση του εν λόγω ατυχήματος. Ειδικότερα ο οδηγός του αυτοκινήτου Ε. Μ. εκινείτο με μεγάλη ταχύτητα, άνω του επιτρεπομένου ορίου των 50χ/ω λόγω κατοικημένης περιοχής. Σύμφωνα με τα ίχνη τροχοπεδήσεως των 20 μ. του αυτοκινήτου, τα οποία αποτυπώνονται στο σχεδιάγραμμα της τροχαίας και τον παράγοντα τριβής, τα οποία λαμβάνει υπόψη η τροχαία για τον υπολογισμό της ταχύτητας του οχήματος, η ταχύτητα αυτού ανερχόταν σε 57 χ/ω. Ο ίδιος ο οδηγός Ε. Μ. στην προανακριτική του κατάθεση αναφέρει ότι έτρεχε με 60χ/ω. ...Κατά την κρίση όμως του Δικαστηρίου η ταχύτητά του εκτιμάται ότι υπερέβαινε τα 60 χ/ω, χωρίς να είναι δυνατόν να προσδιορισθεί επακριβώς. Το ότι η ταχύτητα ήταν 60 χ/ω προκύπτει επιπλέον από τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, τις αποξέσεις μήκους 10 μ. από το σύρσιμο της μοτοσικλέτας...αλλά και από το μέγεθος των σωματικών βλαβών, που υπέστη ο συνεπιβάτης της μοτοσικλέτας Ι. Κ.. Κατά συνέπεια ο οδηγός του αυτοκινήτου εκινείτο με μεγάλη ταχύτητα, δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του περί την οδήγηση, ούτε κατέβαλε την προσοχή που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει ως μέσος συνετός οδηγός, προκειμένου να αποφύγει το ατύχημα. Ειδικότερα έπρεπε να μετριάσει την υπερβολική ταχύτητά του λόγω των συνθηκών του ατυχήματος, ιδιαίτερα λόγω του ότι ήταν νύκτα και έκανε παγωνιά. Την παραπάνω συμπεριφορά του επηρέασε και το γεγονός ότι τελούσε υπό την επήρεια οινοπνεύματος. Μάλιστα δε σε σχετική μέτρηση για ανίχνευση οινοπνεύματος στο αίμα του με τη μέθοδο της αιμοληψίας, διαπιστώθηκε ότι η περιεκτικότητα σε οινόπνευμα ήταν 1,07 gr/lit. αίματος, ήτοι κατά πολύ ανώτερω του επιτρεπομένου ορίου των 0,80 gr/lit. (άρθρο 42 του ΚΟΚ, όπως ίσχυε πριν την τροποποίησή του, με την τροποποίηση του ΚΟΚ σήμερα το όριο αυτό ανέρχεται σε 0,50 gr/lit.). Το εν λόγω αποτέλεσμα της εξέτασης αυτής κοινοποιήθηκε στον οδηγό του αυτοκινήτου Ε. Μ. από την τροχαία Αττικής..., χωρίς να αμφισβητηθεί από αυτόν. Συνεπεία της συμπεριφοράς του αυτής δεν ασκούσε τον πλήρη έλεγχο του αυτοκινήτου, ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς. Κατά συνέπεια ο οδηγός του αυτοκινήτου κινήθηκε κατά παράβαση των άρθρων 12§1, 19§1, 20 και 42§1 του ΚΟΚ, που τελούν σε αιτιώδη συνάφεια προς το επελθόν αποτέλεσμα. Η συνυπαιτιότητα αυτού, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ανέρχεται σε ποσοστό 40%. Περαιτέρω, μεγαλύτερο ποσοστό συνυπαιτιότητας βαρύνει τον οδηγό της δίκυκλης μοτοσικλέτας Μ. Μ. (ήτοι 60%), ο οποίος δεν οδηγούσε με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του περί την οδήγηση, ούτε κατέβαλε και αυτός την προσοχή που όφειλε και μπορούσε να καταβάλει ως μέσος συνετός οδηγός, προκειμένου να αποφύγει το ατύχημα. Και ναι μεν εισήλθε από την οδό Θαρύπου (που θεωρείται πάροδος) στην οδό Αμβροσίου Φραντζή με μικρή ταχύτητα, χωρίς όμως να διακόψει την πορεία του και να ελέγξει την κίνηση των οχημάτων που εκινούντο στην τελευταία οδό και χωρίς να παραχωρήσει προτεραιότητα στον οδηγό του αυτοκινήτου ο οποίος εκινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας της οδού Αμβροσίου Φραντζή. Επίσης, ενώ ήθελε να κινηθεί προς τα δεξιά στην οδό Αμβροσίου Φραντζή, δεν κινήθηκε έγκαιρα προς το δεξιό άκρο του οδοστρώματος, προκειμένου να πραγματοποιήσει την στροφή κατά το δυνατόν κλειστή. Αντίθετα εισήλθε στην ανωτέρω οδό, αφού πήρε ανοικτή στροφή, με αποτέλεσμα να μην εισέλθει προοδευτικά στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας, αλλά κατευθείαν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, όπου εκινείτο το αυτοκίνητο. Το ότι εισήλθε κατευθείαν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας προκύπτει και από το γεγονός ότι η σύγκρουση έγινε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, όπως φαίνεται και από τα σχετικά ευρήματα στη λωρίδα αυτή, όπως λίμνες αίματος, αποξέσεις μήκους 10 μ. από το σύρσιμο της μοτοσικλέτας στο οδόστρωμα και τα διασκορπισμένα γυαλιά. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι, κατά τη στιγμή της σύγκρουσης η δίκυκλη μοτοσικλέτα βρισκόταν σε διαγώνια θέση σε σχέση με την οδό Αμβροσίου Φραντζή και δεν είχε ευθυγραμμισθεί, γεγονός που σημαίνει ότι η σύγκρουση έγινε κατά την είσοδο αυτής στην εν λόγω οδό. Εάν η μοτοσικλέτα είχε ευθυγραμμισθεί και πήγαινε κανονικά στην πορεία της τότε οι συγκρουσθείσες επιφάνειες των οχημάτων θα ήταν η εμπρόσθια του αυτοκινήτου και η οπίσθια της μοτοσικλέτας. Όμως, όπως προκύπτει από την έκθεση αυτοψίας και τις προσκομιζόμενες φωτογραφίες του ατυχήματος, οι συγκρουσθείσες επιφάνειες των οχημάτων είναι η εμπρόσθια δεξιά γωνία και η δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου και το πίσω μέρος και η αριστερή πλευρά της μοτοσικλέτας. Επίσης το ότι η σύγκρουση έγινε κατά την είσοδο της μοτοσικλέτας προκύπτει και από το γεγονός ότι ο συνεπιβάτης της μοτοσυκλέτας και παθών Ι. Κ. υπέστη συντριπτικό κάταγμα στο αριστερό του πόδι, τραυματισμός που, όπως θα εκτεθεί στη συνέχεια, ήταν πολύ σοβαρός, διότι η δεξιά γωνία του αυτοκινήτου ήλθε σε επαφή στο σημείο της μοτοσικλέτας, όπου βρισκόταν το αριστερό πόδι του συνεπιβάτη. Από τα παραπάνω αποδεικνύεται πλήρως ότι η δίκυκλη μοτοσικλέτα ήταν σε διαγώνια θέση όταν εισήλθε στην παραπάνω οδό και δεν είχε ακόμη ευθυγραμμισθεί. Σχετικά με την ευθύνη του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας Μ. Μ., αποδείχθηκε επίσης ότι αυτός είδε το αυτοκίνητο, αλλά δεν ανέκοψε ταχύτητα, όπως όφειλε και μπορούσε να πράξει, παραχωρώντας προτεραιότητα στο αυτοκίνητο, διότι πίστευε ότι θα αποφευχθεί η σύγκρουση....Επίσης και ο συνεπιβάτης (παθών) Ι. Κ. σχετικά με τον τρόπο που συγκρούσθηκαν τα οχήματα, επιβεβαιώνει πλήρως το γεγονός ότι η δίκυκλη μοτοσικλέτα δεν είχε ευθυγραμμισθεί, αλλά η σύγκρουση έγινε κατά την είσοδο στην ανωτέρω οδό. Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει αντίφαση στις καταθέσεις τους, αφού ο ένας λέει ότι είδε το αυτοκίνητο και ο άλλος ότι δεν υπήρχε αυτοκίνητο. Κατά συνέπεια και ο οδηγός της δίκυκλης μοτοσικλέτας κινήθηκε κατά παράβαση των άρθρων 12§1, 19§1, 23§1 και 26§§1 και 4 του ΚΟΚ, που τελούν σε αιτιώδη συνάφεια προς το επελθόν αποτέλεσμα. Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτή κατά ένα μέρος η ένσταση συνυπαιτιότητας στο ένδικο ατύχημα που προέβαλαν οι εναγόμενοι στην πρώτη αγωγή. Κατά συνέπεια το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δέχθηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος του τροχαίου ατυχήματος, είναι ο οδηγός του αυτοκινήτου Ε. Μ. και στη συνέχεια απέρριψε τη σχετική ένσταση συνυπαιτιότητας, εσφαλμένα εκτίμησε τις αποδείξεις και επομένως ο πρώτος λόγος έφεσης των εναγομένων - εναγόντων Ε. Μ. και Χ. Σ., καθώς επίσης και ο δεύτερος λόγος έφεσης της εναγομένης - παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑΕ", με τους οποίους επαναφέρεται η νομίμως και παραδεκτώς προταθείσα ένσταση περί συνυπαιτιότητος του οδηγού της δίκυκλης μοτοσικλέτας Μ. Μ., πρέπει να γίνουν δεκτοί ως ουσιαστικά βάσιμοι. Περαιτέρω ο ισχυρισμός που διατυπώνουν οι εναγόμενοι περί πλημμελειών των αρμοδίων υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων ως προς τη μη τοποθέτηση πινακίδας (STOP) στην οδό Θαρύπου, πριν τη συμβολή της με την οδό Αμβροσίου Φραντζή, αλυσιτελώς προβάλλεται, πέραν του ότι δεν τελεί σε αιτιώδη συνάφεια προς το επελθόν αποτέλεσμα, αφού οι κινούμενοι οδηγοί στην οδό Θαρύπου γνωρίζουν ότι η οδός Αμβροσίου Φραντζή είναι οδός προτεραιότητας. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που απέρριψε το σχετικό ισχυρισμό, ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις και ο σχετικός δεύτερος λόγος έφεσης των εναγομένων - εναγόντων Ε. Μ. και Χ. Σ., καθώς επίσης και ο τρίτος λόγος έφεσης της εναγομένης - παρεμπιπτόντως ενάγουσας ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑΕ", με τους οποίους επαναφέρεται ο νομίμως και παραδεκτώς προταθείς ισχυρισμός, πρέπει να απορριφθούν ως ουσιαστικά αβάσιμοι. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο ενάγων Ι. Κ....". Παρακατιόν δε το Εφετείο και ασχολούμενο με την προαναφερόμενη στην υπ' αριθμ. ένα λατινικό (Ι) σκέψη της παρούσας παρεμπίπτουσα αγωγή της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ ΑΕΑΕ" δέχθηκε τα ακόλουθα: "Το ζημιογόνο ΙΧΕ αυτοκίνητο με αριθμό κυκλοφορίας ..., μάρκας CITROEN, που οδηγούσε ο πρώτος παρεμπιπτόντως εναγόμενος οδηγός Ε. Μ., του οποίου κύριος ήταν ο δεύτερος των παρεμπιπτόντως εναγομένων Χ. Σ., ήταν ασφαλισμένο κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος για την αστική ευθύνη απέναντι στους τρίτους από την κυκλοφορία του στην παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία, δυνάμει του υπ' αριθμ. ... ασφαλιστηρίου συμβολαίου που είχε συναφθεί μεταξύ αυτής και του Ε. Μ., οδηγού αυτού. Σύμφωνα με το ρητό όρο που περιλήφθηκε στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, εξαιρέθηκαν από την ασφαλιστική κάλυψη οι περιπτώσεις ζημιών που προκαλούνται από οδηγό, ο οποίος κατά το χρόνο του ατυχήματος τελεί υπό την επήρεια οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών με την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του ΚΟΚ. Η συνομολόγηση του ανωτέρω όρου, που παρέχει στον ασφαλιστή δικαίωμα αναγωγής κατά του ασφαλισμένου, μπορεί να γίνει, όπως στην προκειμένη περίπτωση και με την παραπομπή της σύμβασης στους όρους της Κ4/585/1978 απόφασης του Υπουργού Εμπορίου, που έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ 795/1978 "Τεύχος ΑΕ και ΕΠΕ", στο άρθρο 25§8 της οποίας περιέχεται η ανωτέρω εξαίρεση,...αφού με την παραπομπή αυτή η εξαίρεση αποκτά συμβατικό υπόβαθρο. Ο παραπάνω όρος εξάλλου είναι ισχυρός και δεσμεύει τον ασφαλισμένο...Ο πρώτος παρεμπιπτόντως εναγόμενος και αντισυμβαλλόμενος της ασφαλιστικής εταιρίας αποδέχθηκε όλους τους όρους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, σε κάθε περίπτωση σιωπηρά, με την παραλαβή αντιγράφου του, την καταβολή των ασφαλίστρων και την επικόλληση του ειδικού σήματος στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου...Επομένως ο οδηγός αυτός, αποδέχθηκε και τον ειδικό αυτό λόγο εξαίρεσης από την ασφαλιστική κάλυψη. Κατά συνέπεια οι σχετικοί ισχυρισμοί του περί μη υπογραφής και μη αποδοχής των όρων του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι. Στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε περαιτέρω ότι ο πρώτος παρεμπιπτόντως εναγόμενος, κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος, τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42§1 του ΚΟΚ, σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται η οδήγηση κάθε οχήματος από οδηγό, ο οποίος κατά την οδήγηση βρίσκεται υπό την επίδραση οινοπνεύματος, θεωρούμενος ότι βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση όταν το ποσοστό αυτού στον οργανισμό είναι άνω των 0,80 gr/litr αίματος με τη μέθοδο της αιμοληψίας (όπως ίσχυε κατά το χρόνο του ενδίκου ατυχήματος, ήδη μετά την τροποποίηση του άρθρου αυτού το έτος 2007 το ποσοστό αυτό καθορίστηκε σε 0,50 gr/litr αίματος). Ειδικότερα αποδείχθηκε ότι σε έλεγχο που έγινε στον πρώτο παρεμπιπτόντως εναγόμενο οδηγό από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα με τη μέθοδο της αιμοληψίας αμέσως μετά το ατύχημα, διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό οινοπνεύματος στον οργανισμό του ανερχόταν σε 1,07 gr/litr. αίματος, ήτοι ποσοστό ανώτερο του επιτρεπομένου ορίου. Η παρουσία της ποσότητας αυτής αλκοόλ στο αίμα συνετέλεσε και επέδρασε στην ικανότητα οδήγησης του οδηγού του εν λόγω αυτοκινήτου και επομένως η σχετική παράβαση του ΚΟΚ τελεί επιπλέον και σε αιτιώδη συνάφεια προς το επελθόν αποτέλεσμα, αφού αυτός δεν είχε πλήρη αντίληψη της κυκλοφορίας της οδού και των κινουμένων στο ρεύμα κυκλοφορίας του οχημάτων, με αποτέλεσμα να μην αντιληφθεί εγκαίρως την είσοδο στο ρεύμα πορείας του της δίκυκλης μοτοσικλέτας. Πρέπει να σημειωθεί βέβαια ότι το ατύχημα συνέβη πριν την έναρξη της ισχύος του ν. 3557/2007, μετά την ισχύ του οποίου απαιτείται να υπάρχει και αιτιώδης συνάφεια, πλέον της παράβασης της σχετικής διάταξης του ΚΟΚ. Κατά συνέπεια και ο ισχυρισμός περί ελλείψεως αιτιώδους συνάφειας, που προτείνει ο πρώτος παρεμπιπτόντως εναγόμενος οδηγός του αυτοκινήτου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Επομένως, σύμφωνα με τον προαναφερόμενο όρο της ασφαλιστικής σύμβασης, η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία δεν υποχρεούται απέναντι στον πρώτο παρεμπιπτόντως εναγόμενο να καλύψει την αστική του ευθύνη προς τον ενάγοντα Ι. Κ. και έχει αξίωση για το ποσό που θα καταβάλει στον παραπάνω ενάγοντα κατά του ασφαλισμένου της, ως οδηγού του ασφαλισμένου σ' αυτήν αυτοκινήτου. Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δέχθηκε τα ίδια, ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις. Κατά συνέπεια ο τρίτος λόγος έφεσης του πρώτου εκκαλούντος Ε. Μ., με τον οποίο επαναφέρονται οι παραπάνω ισχυρισμοί, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος κατά το μέρος που αφορά αυτόν. Όσον αφορά τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου Χ. Σ. (δεύτερο των παρεμπιπτόντως εναγομένων) δεν αποδείχθηκε ότι αυτόν βαρύνει υπαιτιότητα (δόλος ή αμέλεια) σε σχέση με το γεγονός ότι ο οδηγός του αυτοκινήτου ευρίσκετο υπό την επήρεια οινοπνεύματος όταν προξένησε το ατύχημα, αφού από κανένα αποδεικτικό μέσο (δεν) αποδείχθηκε η γνώση αυτού. Επομένως ως προς αυτόν πρέπει να απορριφθεί η παρεμπίπτουσα αγωγή". Έτσι που έκρινε το Εφετείο α) διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις και λογικά κενά αιτιολογίες στο θέμα της υπαιτιότητας των οδηγών των συγκρουσθέντων οχημάτων στην επέλευση αυτού, το πόρισμα του οποίου επί του ζητήματος τούτου εκτίθεται με σαφήνεια και, συνεπώς, τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ. τέταρτο κατά σειρά λόγο της αναίρεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα και β) δεχόμενο (το Εφετείο) ότι η συγκέντρωση του αλκοόλ στο αίμα του πρώτου των αναιρεσειόντων Ε. Μ. κατά τον χρόνο του ατυχήματος υπερβαίνει το ποσοστό που καθορίζει ο νόμος, ότι το γεγονός αυτό συνέβαλε στην πρόκληση του ατυχήματος, ήτοι ότι τελούσε σε αιτιώδη συνάφεια με αυτό και ότι η συνυπαιτιότητά του στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος, οφειλομένη και στην κατάσταση μέθης υπό την οποία οδηγούσε, ήταν ικανή να ενεργοποιήσει τον όρο της ασφαλιστικής σύμβασης για απαλλαγή της ασφαλιστικής εταιρίας, δεχθέν δε μετά ταύτα την παρεμπίπτουσα αγωγή, ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 25 αριθμ. 8 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ και δεν ήταν αναγκαίο για την τοιαύτη ενεργοποίηση και αποδοχή της παρεμπίπτουσας αγωγής να είχε κριθεί αυτός αποκλειστικά υπαίτιος στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος.

Συνεπώς τα αντιθέτως υποστηριζόμενα με τους από το άρθρο 559 αριθμ. 1 εδάφ. α' Κ.Πολ.Δ. πρώτο και δεύτερο κατά σειρά λόγους της αναίρεσης, όπως ο δεύτερος τούτων προσηκόντως εκτιμάται, είναι αβάσιμα και απορριπτέα.-

ΙΙΙ.- Από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 11§1 του Ν.489/1976, 25 αριθμ. 8 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ, που εκδόθηκε με βάση το άρθρο 6§7 του Ν.489/1976, 189 ΕμπΝ και 361 ΑΚ, προκύπτει ότι, για να είναι ορισμένη η παρεμπίπτουσα αγωγή του ασφαλιστή κατά του αντισυμβαλλομένου και του ασφαλισμένου του, με την οποία στρέφεται αυτός (ασφαλιστής) κατά τούτων και αξιώνει από αυτούς να του καταβάλουν κάθε ποσό που θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον παθόντα τρίτο, πρέπει να αναφέρονται σ' αυτή επαρκώς η συναφθείσα σύμβαση ασφάλισης αστικής ευθύνης των άνω προσώπων σχετικώς με συγκεκριμένο αυτοκίνητο, όπως και ότι ο σχετικός περί απαλλαγής του ασφαλιστή όρος (άρθ. 25 αριθμ. 8 της Κ4/585/1978 ΑΥΕ) κατέστη περιεχόμενο της σύμβασης ασφάλισης, και ο τρόπος κατά τον οποίο συνέβη τούτο. Δεν είναι δε απαραίτητο για το ορισμένο της εν λόγω αγωγής να γίνεται και επίκληση της υπαιτιότητας των προαναφερομένων προσώπων στην επέλευση του εκάστοτε ενδίκου ατυχήματος, ήτοι της ύπαρξης αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της οδήγησης υπό μέθη και της σύγκρουσης των οχημάτων και τούτο διότι προϋπόθεση της ουσιαστικής βασιμότητας της αγωγής αυτής είναι η προηγούμενη ευδοκίμηση της κύριας αγωγής, η οποία προϋποθέτει την υπαιτιότητα του φερομένου ως οδηγού του ζημιογόνου οχήματος.- Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτώς επισκοπούμενη (άρθρ. 561§2 Κ.Πολ.Δ.) ένδικη παρεμπίπτουσα αγωγή της τέταρτης των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.Α.Ε. - ΝΡ INSURANCE", αναφέρεται σ' αυτήν ότι η σύμβαση ασφάλισης μεταξύ των μερών, για την οποία εκδόθηκε το υπ' αριθμ. ... ασφαλιστήριο συμβόλαιο, διέπεται από την Κ4/585/1978 ΑΥΕ, η οποία κατέστη συμβατικό περιεχόμενο του ασφαλιστηρίου συμβολαίου στο σύνολό της και επομένως και η επίμαχη περίπτωση του άρθρου 25 αριθμ. 8 αυτής. Τα ανωτέρω θεωρούνται κατά νόμο αρκετά για το ορισμένο και την πληρότητα της αγωγής, ενώ το Εφετείο για την δέσμευση των ήδη αναιρεσειόντων από την ΑΥΕ αναφέρει, μεταξύ άλλων, την παραλαβή του ασφαλιστηρίου συμβολαίου και του ειδικού σήματος - βεβαίωσης, καθώς και την καταβολή των ασφαλίστρων. Κατά συνέπεια, ο πέμπτος λόγος της αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 14 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι από την επισκόπηση των από 7.2.2008 πρωτοδίκων προτάσεων των ήδη αναιρεσειόντων και της από 10.12.2008 έφεσης αυτών κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 4150/2008 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, δεν προκύπτει προβολή του εν λόγω ισχυρισμού περί αοριστίας κατά τούτο της παρεμπίπτουσας αγωγής, προϋπόθεση της προβολής του περί αοριστίας ισχυρισμού στο δικαστήριο της ουσίας, η οποία απαιτεί τον κατά το άρθρο 562§2 ΚΠολΔ για το παραδεκτό του θεμελιούμενου επί του εν λόγω ισχυρισμού λόγου αναιρέσεως, κατά πάσα δε περίπτωση και ως αβάσιμος.- IV.- Όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 533§2 και 535§1 του Κ.Πολ.Δ., σε περίπτωση νομοθετικής μεταβολής, το εφετείο, κατά το πρώτο στάδιο της δίκης της έφεσης, κατά το οποίο αποβλέπει αποκλειστικά στον έλεγχο της κατά το χρόνο αυτό νομικής ορθότητας της απόφασης που έχει προσβληθεί με έφεση, εφαρμόζει το νόμο που ίσχυε κατά το χρόνο δημοσίευσης της πρωτόδικης απόφασης, με μόνες εξαιρέσεις τις περιπτώσεις που ο νέος νόμος με ρητή διάταξη καταλαμβάνει και τις σχέσεις που έχουν οριστικά κριθεί ή είναι πραγματικά ερμηνευτικός, οπότε θεωρείται σύγχρονος του ερμηνευόμενου, ενώ στην περίπτωση κατά την οποία, συνεπεία παραδοχής κάποιου λόγου έφεσης ως ουσιαστικά βάσιμου, εξαφανίσει την εκκληθείσα απόφαση και ακολουθήσει νέο στάδιο, κατά το οποίο κρατώντας το ίδιο την υπόθεση, δικάζει αυτήν στην ουσία, υποκαθιστάμενο στη θέση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, οφείλει, συμμορφούμενο προς τη γενική διάταξη του άρθρου 2 ΑΚ, να εφαρμόζει το νέο νόμο, αφού αυτός ισχύει κατά το χρόνο δημοσίευσης της δικής του απόφασης, που κρίνει την ουσία της υπόθεσης, ασχέτως αν αυτός έχει ή όχι αναδρομική δύναμη και η εφαρμογή του οδηγεί σε κρίση διαφορετική από εκείνη του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.- Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 4150/2008 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, προκύπτει ότι, η παρεμπίπτουσα αγωγή της ήδη τέταρτης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας απορρίφθηκε ως αβάσιμη, καθόσον στρεφόταν κατά του δεύτερου των παρεμπιπτόντως εναγομένων και ήδη δεύτερου των αναιρεσειόντων Χ. Σ., ενώ έγινε δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσία καθόσον στρεφόταν κατά του πρώτου των παρεμπιπτόντως εναγομένων και ήδη πρώτου των αναιρεσειόντων Ε. Μ.. Περαιτέρω, από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης υπ' αριθμ. 4322/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, προκύπτει ότι, κανένας λόγος της από 10.12.2008 έφεσης των ήδη αναιρεσειόντων και ειδικότερα του πρώτου τούτων Ε. Μ. κατά της ως άνω πρωτόδικης απόφασης - καθόσον αφορά την παρεμπίπτουσα αγωγή - δεν έγινε δεκτός. Μεταξύ δε των λόγων της έφεσης αυτής περιλαμβανόταν και ο τρίτος, με τον οποίο πληττόταν η πρωτόδικη απόφαση διότι είχε γίνει δεκτό ότι το ένδικο ατύχημα οφειλόταν και στην οδήγηση υπό μέθη του Ε. Μ., ήτοι διότι κρίθηκε ότι μεταξύ της οδήγησης υπό μέθη και της επέλευσης του ενδίκου ατυχήματος υφίστατο αιτιώδης συνάφεια. Το Εφετείο απέρριψε τον λόγο αυτό δεχθέν, όπως ήδη αναφέρθηκε στην υπ' αριθμ. δύο λατινικό (

ΙΙ) σκέψη της παρούσας, ότι "η παρουσία της ποσότητας αυτής αλκοόλ στο αίμα συνετέλεσε και επέδρασε στην ικανότητα οδήγησης του οδηγού του εν λόγω αυτοκινήτου και επομένως η σχετική παράβαση του ΚΟΚ τελεί επιπλέον και σε αιτιώδη συνάφεια προς το επελθόν αποτέλεσμα, αφού αυτός...Πρέπει να σημειωθεί βέβαια ότι το ατύχημα συνέβη πριν την έναρξη της ισχύος του ν. 3557/2007, μετά την ισχύ του οποίου απαιτείται να υπάρχει και αιτιώδης συνάφεια, πλέον της παράβασης της σχετικής διάταξης του ΚΟΚ. Κατά συνέπεια και ο ισχυρισμός περί ελλείψεως αιτιώδους συναφείας, που προτείνει ο πρώτος παρεμπιπτόντως εναγόμενος οδηγός του αυτοκινήτου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Επομένως, σύμφωνα με τον προαναφερόμενο όρο της ασφαλιστικής σύμβασης, η παρεμπιπτόντως ενάγουσα ασφαλιστική εταιρία δεν υποχρεούται απέναντι στον πρώτο παρεμπιπτόντως εναγόμενο να καλύψει την αστική του ευθύνη προς τον ενάγοντα Ι. Κ. και έχει αξίωση...Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που δέχθηκε τα ίδια, ορθά εφάρμοσε το νόμο και εκτίμησε τις αποδείξεις. Κατά συνέπεια ο τρίτος λόγος έφεσης του πρώτου εκκαλούντος Ε. Μ., με τον οποίο επαναφέρονται οι παραπάνω ισχυρισμοί, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος κατά το μέρος που αφορά αυτόν". Με τις παραδοχές του αυτές, οι οποίες εκτίθενται στην υπό δύο λατινικό (

ΙΙ) σκέψη της παρούσας, διέλαβε πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες και όσον αφορά το ζήτημα της διαπίστωσης της οδήγησης υπό μέθη του πρώτου των παρεμπιπτόντως εναγομένων και ήδη πρώτου των αναιρεσειόντων Ε. Μ. και της υπάρξεως αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παραβιάσεως της σχετικής διατάξεως του ΚΟΚ και του επελθόντος αποτελέσματος, με αρνητική αξιολόγηση από ουσιαστική άποψη του αντίθετου περί τούτου ισχυρισμού του εν λόγω αναιρεσείοντος. Συνακόλουθα, τα αντιθέτως προβαλλόμενα με τον επί των αριθμών 1, 8 εδ. β' και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. τείνοντα να θεμελιωθεί τρίτο λόγο της αναίρεσης είναι αβάσιμα και απορριπτέα. V.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων και εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει α) να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, β) να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των κεχωρισμένως παραστάντων αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό, και ειδικότερα 1) των πρώτου και τρίτης, Μ. Μ. και ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε., αντίστοιχα, που εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο Λάζαρο Χατζηθέμελη και δεν κατέθεσαν προτάσεις, 2) του δεύτερου, Ι. Κ., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Ιωάννη Καλογιάννη και κατέθεσε προτάσεις και 3) της τέταρτης, ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.Α.Ε. - ΝΡ INSURANCE, που εκπροσωπήθηκε από την δικηγόρο Μαρία Λαγού και κατέθεσε προτάσεις και γ) να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης (άρθρ. 495§4 Κ.Πολ.Δ., όπως η §4 προστέθηκε με το άρθρο 12§2 του Ν. 4055/2012, που ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού, από 2.4.2012) και για το οποίο εκδόθηκε το με αριθμό 8871131, σειρά VI, διπλότυπο της Δ.Ο.Υ. Ψυχικού.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17.2.2013 και με αριθμό κατάθεσης 130/2013 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 4322/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.-

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των κεχωρισμένως παραστάντων αναιρεσιβλήτων και ειδικότερα α) των πρώτου και τρίτης, Μ. Μ. και ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ Α.Α.Α.Ε., αντίστοιχα, τα οποία ορίζει συνολικά και για τους δύο στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ και β) του δεύτερου, Ι. Κ., και της τέταρτης, ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΝΕΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.Α.Ε. - ΝΡ INSURANCE, τα οποία ορίζει, για τον καθένα από αυτούς, στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του εκ τριακοσίων (300) ευρώ παραβόλου, το οποίο κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για την άσκηση της προαναφερόμενης αίτησης αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκε το με αριθμό 8871131, σειρά VI, διπλότυπο της Δ.Ο.Υ. Ψυχικού.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ