Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DU_1937_215 PL

Ustawa z dnia 7 kwietnia 1937 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r. o bezpieczeństwie statków morskich.

7 Artikel / Bestimmungen · Polen
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Inhaltsübersicht (7)

Gesetzestext (7 Artikel)

Dz.U. 1937 nr 29 poz. 215 notInForce

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r. o bezpieczeństwie

statków morskich (Dz. U. R. P. Nr 80, poz. 632) wprowadza się zmiany następujące

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Za pasażera w rozumieniu rozporządzenia niniejszego uważa się każdą osobę odbywającą

podróż na statku, na podstawie zawartej umowy o przewóz.

”

;

2)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Minister Przemysłu i Handlu może wyjąć spod działania postanowień rozporządzenia niniejszego

całkowicie lub częściowo statki nie objęte międzynarodowymi przepisami o bezpieczeństwie

życia na morzu.

Warunki bezpieczeństwa statków, wyjętych spod działania rozporządzenia niniejszego,

określa Minister Przemysłu i Handlu. Uprawnienie to Minister Przemysłu i Handlu może

w całości lub części przekazać Dyrektorowi Urzędu Morskiego.

”

;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Statek odpowiada warunkom bezpieczeństwa, jeżeli czyni zadość przepisom dotyczącym

1)

kadłuba i stałych urządzeń statków,

2)

kotłów, maszyn napędowych, urządzeń mechanicznych i elektrycznych,

3)

kotwic, łańcuchów i innego sprzętu oraz zapasowych części,

4)

urządzeń przeładunkowych,

5)

środków ratunkowych,

6)

środków przeciwpożarowych,

7)

największego dopuszczalnego zanurzenia statku, znaków zanurzenia i marek nadwodnej

burty,

8)

załadowania i balastowania statku,

9)

niebezpiecznych ładunków,

10)

pomieszczeń mieszkalnych i zdrowotności na statku,

11)

kwalifikacji kapitana, oficerów i załogi,

12)

obsady statku,

13)

przyrządów nawigacyjnych,

14)

radiokomunikacji,

15)

zapobiegania zderzeniom oraz sygnałów i świateł pozycyjnych,

16)

specjalnych wymagań dla statków pasażerskich,

17)

innych spraw, związanych, z bezpieczeństwem statku i opieką nad życiem ludzkim na

morzu.

”

;

4)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Przepisy o bezpieczeństwie statków morskich (art. 6) wydaje Minister Przemysłu i Handlu

w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami

Wydawanie przepisów technicznych Minister Przemysłu i Handlu może zlecić w całości

lub części władzom marynarki handlowej, jak również może uznać za obowiązujące przepisy,

wydawane przez stowarzyszenia lub instytucje zawodowe.

”

;

5)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Minister Przemysłu i Handlu może postanowić, w jakim zakresie zaświadczenia upoważnionych

przez niego towarzystw fachowych, mających na celu ustalanie warunków technicznych

budowy statków (towarzystw klasyfikacyjnych), zastępują dokumenty bezpieczeństwa,

wydawane przez władze inspekcyjne, jak również - będą uwzględniane przez władze inspekcyjne.

”

;

6)

art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Inspekcję statku przeprowadza się

I.

wstępną - przed rozpoczęciem żeglugi

a)

statku nowowybudowanego,

b)

statku, który zmienił obcą banderę na polską,

c)

statku przebudowanego lub wyremontowanego, o ile władza ispekcyjna uznała go uprzednio

za niezdatny do żeglugi morskiej;

II.

periodyczną

a)

statku pasażerskiego - co rok,

b)

innych statków - co 4 lata;

III.

dorywczą

a)

jeżeli władza inspekcyjna uzna przeprowadzenie inspekcji za konieczne ze względu na

bezpieczeństwo statku,

b)

na życzenie właściciela, armatora, kapitana statku lub zakładu ubezpieczeń, w którym

statek albo towar jest lub ma być ubezpieczony.

”

;

7)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Statki towarowe, które stosownie do przepisów międzynarodowych o radiokomunikacji

na statkach, będą wymagały zaopatrzenia w urządzenia radiokomunikacyjne, będą podlegały

poza inspekcją periodyczną, przewidzianą w art. 10 pkt. II-b), corocznej inspekcji

periodycznej, co do instalacji radiokomunikacyjnej (art. 6 pkt 14 - inspekcja radiokomunikacyjna).

”

;

8)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Urząd Morski w Gdyni oraz Urząd Marynarki Handlowej w Gdańsku mogą - zgodnie z obowiązującymi

przepisami międzynarodowymi o bezpieczeństwie życia na morzu - zwalniać statki polskie

od obowiązku wypełniania niektórych warunków, wymaganych przepisami o bezpieczeństwie

statków (art. 6).

”

;

9)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Urząd Morski w Gdyni oraz Urząd Marynarki Handlowej w Gdańsku przeprowadzają inspekcję

przez inspektorów okrętowych.

Inspekcja, obejmująca całokształt spraw bezpieczeństwa statków pasażerskich o pojemności

powyżej 500 TRB oraz statków towarowych powyżej 3000 TRB, powinna być dokonana przez

inspektorów okrętowych, wymienionych w art. 17 pkt 1 - 6. Inspekcję pozostałych statków

władza inspekcyjna może zlecić, zależnie od swego uznania, jednemu lub więcej inspektorom.

Inspekcję, dotyczącą niektórych spraw bezpieczeństwa statku, władze wymienione w ust.

1 przeprowadzają przez właściwych inspektorów stosownie do regulaminu prac (art. 20).

”

;

10)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Konsul przeprowadza inspekcję we wszystkich przypadkach przy pomocy bądź poszczególnych

inspektorów okrętowych, bądź ekspertów.

Inspekcję, obejmującą całokształt spraw bezpieczeństwa oraz inspekcję periodyczną,

konsul przeprowadza tylko na zlecenie Ministra Przemysłu i Handlu w trybie przez niego

ustalonym.

O każdym przypadku przeprowadzenia inspekcji konsul obowiązany jest powiadomić Ministra

Przemysłu i Handlu.

”

;

11)

przepis art. 17 skreśla się, a na jego miejsce wstawia się przepis treści następującej

„

Art. 17.

Inspektorami okrętowymi są

1.

Inspektor kadłubowy,

2.

Inspektor kotłowo-maszynowy,

3.

Inspektor elektryk,

4.

Inspektor nawigacyjny,

5.

Inspektor radiokomunikacyjny,

6.

Inspektor sanitarny.

”

;

12)

po art. 17 wstawia się art. 17a treści następującej

„

Art. 17a.

Inspektorom okrętowym poza swym urzędem nie wolno wykonywać jakichkolwiek czynności

zarobkowych w żegludze morskiej ani samodzielnie, ani w charakterze udziałowca.

”

;

13)

przepis art. 18 skreśla się, a na jego miejsce wstawia się przepis treści następującej

„

Art. 18.

Inspektor kadłubowy powinien posiadać: dyplom inżyniera morskiego lub budowy okrętów,

co najmniej 5-letnią praktykę przy budowie okrętów lub w inspekcji okrętowej, oraz

3-miesięczną praktykę na statkach morskich.

Inspektor kotłowo-maszynowy powinien posiadać: dyplom inżyniera budowy maszyn okrętowych

i dyplom mechanika okrętowego, oraz co najmniej 5-letnią praktykę w dziedzinie budowy

maszyn i kotłów okrętowych lub w służbie morskiej inspekcji kotłowo-maszynowej. Minister

Przemysłu i Handlu może w drodze wyjątku mianować inspektorem kotłowo-maszynowym mechanika

okrętowego I klasy, posiadającego przynajmniej 10-letnią praktykę na stanowiskach

kierownika maszyn na statkach I kategorii.

Inspektor elektryk powinien posiadać: dyplom inżyniera elektryka, co najmniej 5-letnią

praktykę zawodową, oraz co najmniej 8-mie-sięczną praktykę przy instalacjach elektrycznych

na statkach morskich.

Inspektor nawigacyjny powinien posiadać: dyplom kapitana żeglugi wielkiej oraz co

najmniej 5-letnią praktykę na stanowiskach kierownika statków w żegludze wielkiej.

Inspektor radiokomunikacyjny powinien posiadać: świadectwa radiotelegrafisty I kl.,

oraz 3-letnią praktykę w charakterze kierownika radiostacji I kat. lub przynajmniej

3-letnią praktykę w morskiej inspekcji radiokomunikacyjnej.

Inspektor sanitarny powinien posiadać: dyplom lekarza, co najmniej 5-letnią praktykę

zawodową, w tym co najmniej dwa lata na statkach pasażerskich lub w inspekcji morskiej.

”

;

14)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Inspektorów: kadłubowego, kotłowo-maszynowego, elektryka i nawigacyjnego mianuje Minister

Przemysłu i Handlu. Inspektorów: radiokomunikacyjnego i sanitarnego powołuje Minister

Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

”

;

15)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Regulamin prac inspekcyjnych ustali Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami. Regulamin ten określi podział czynności inspekcyjnych (art. 6) pomiędzy

poszczególnych inspektorów.

”

;

16)

w art. 23 skreśla się ustęp 2;

17)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

O dokonanych zmianach w kadłubie lub urządzeniach statku, wpływających na stan jego

bezpieczeństwa, właściciel, armator lub kapitan statku obowiązany jest niezwłocznie

powiadomić właściwą władzę inspekcyjną.

”

;

18)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Od decyzji władzy inspekcyjnej służy właścicielowi, armatorowi lub kapitanowi statku

w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji prawo odwołania za pośrednictwem właściwej

władzy inspekcyjnej do Ministra Przemysłu i Handlu, który wydaje decyzję ostateczną

z zachowaniem przepisów art. 28.

”

;

19)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Koszty inspekcji obciążają właściciela lub armatora statku. W przypadku przewidzianym

w art. 33 koszty ponownej inspekcji obciążają właściciela lub armatora tylko w razie

całkowitego nieuwzględnienia odwołania.

Wysokość kosztów inspekcji określi rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu.

Inspekcja dorywcza, przeprowadzana według uznania władzy inspekcyjnej (art. 10 pkt

III-a), o ile nie obejmuje całokształtu spraw bezpieczeństwa lub też, o ile nie została

spowodowana z przyczyn, wymienionych w art. 32, jest bezpłatna.

”

;

20)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Inspektorzy okrętowi otrzymują za dokonywane przez nich inspekcje wynagrodzenie, którego

wysokość ustala Minister Przemysłu i Handlu.

”

;

21)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Po przeprowadzeniu inspekcji wstępnej, periodycznej i dorywczej, obejmującej całokształt

spraw bezpieczeństwa, oraz inspekcji radiokomunikacyjnej i ustaleniu, że statek odpowiada

warunkom bezpieczeństwa (art. 6), właściwa władza inspekcyjna wydaje dokument bezpieczeństwa.

Dokonanie inspekcji dorywczej, nie obejmującej całokształtu spraw bezpieczeństwa,

władza inspekcyjna stwierdza na posiadanym już przez statek dokumencie bezpieczeństwa.

W dokumencie bezpieczeństwa winien być podany czas ważności dokumentu. Władza inspekcyjna

może unieważnić dokument bezpieczeństwa przed upływem czasu, na który został wydany,

jeżeli okaże się, że w międzyczasie zaszły na statku zmiany, które zagrażają bezpieczeństwu

statku.

”

;

22)

w art. 38 w ust. 3 i w art. 39 w ust. 1 wyrażenia „radiotelegraficzny” oraz „radiotelegrafia”

zastępuje się wyrażeniami „radiokomunikacyjny” i „radiokomunikacja” w odpowiednich

przypadkach i rodzajach;

23)

w art. 39 ustęp 2 otrzymuje brzmienie

„

Świadectwo bezpieczeństwa (art. 38 ust.

2)

wystawia władza inspekcyjna na okres czasu nie przekraczający lat 4.

”

.

Dz.U. 1937 nr 29 poz. 215 notInForce

Upoważnia się Ministra Przemysłu i Handlu do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada

1930 r. o bezpieczeństwie statków morskich (Dz. U. R. P. Nr 80, poz. 632), z uwzględnieniem

zmian, wynikających z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitego tekstu, ze

zmianą kolejności numeracji artykułów.

Dz.U. 1937 nr 29 poz. 215 notInForce

Inspektorami okrętowymi są

1.

Inspektor kadłubowy,

2.

Inspektor kotłowo-maszynowy,

3.

Inspektor elektryk,

4.

Inspektor nawigacyjny,

5.

Inspektor radiokomunikacyjny,

6.

Inspektor sanitarny.

Dz.U. 1937 nr 29 poz. 215 notInForce

Inspektorom okrętowym poza swym urzędem nie wolno wykonywać jakichkolwiek czynności

zarobkowych w żegludze morskiej ani samodzielnie, ani w charakterze udziałowca.

Dz.U. 1937 nr 29 poz. 215 notInForce

Inspektor kadłubowy powinien posiadać: dyplom inżyniera morskiego lub budowy okrętów,

co najmniej 5-letnią praktykę przy budowie okrętów lub w inspekcji okrętowej, oraz

3-miesięczną praktykę na statkach morskich.

Inspektor kotłowo-maszynowy powinien posiadać: dyplom inżyniera budowy maszyn okrętowych

i dyplom mechanika okrętowego, oraz co najmniej 5-letnią praktykę w dziedzinie budowy

maszyn i kotłów okrętowych lub w służbie morskiej inspekcji kotłowo-maszynowej. Minister

Przemysłu i Handlu może w drodze wyjątku mianować inspektorem kotłowo-maszynowym mechanika

okrętowego I klasy, posiadającego przynajmniej 10-letnią praktykę na stanowiskach

kierownika maszyn na statkach I kategorii.

Inspektor elektryk powinien posiadać: dyplom inżyniera elektryka, co najmniej 5-letnią

praktykę zawodową, oraz co najmniej 8-mie-sięczną praktykę przy instalacjach elektrycznych

na statkach morskich.

Inspektor nawigacyjny powinien posiadać: dyplom kapitana żeglugi wielkiej oraz co

najmniej 5-letnią praktykę na stanowiskach kierownika statków w żegludze wielkiej.

Inspektor radiokomunikacyjny powinien posiadać: świadectwa radiotelegrafisty I kl.,

oraz 3-letnią praktykę w charakterze kierownika radiostacji I kat. lub przynajmniej

3-letnią praktykę w morskiej inspekcji radiokomunikacyjnej.

Inspektor sanitarny powinien posiadać: dyplom lekarza, co najmniej 5-letnią praktykę

zawodową, w tym co najmniej dwa lata na statkach pasażerskich lub w inspekcji morskiej.

Fragen Sie sich, wie diese Gesetzesbestimmung auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Erlass zusammen mit Rechtsprechung, Kommentaren und verwandten Gesetzesbestimmungen in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →