Legislator Rechtsprechung & Gesetzgebung
DU_1932_390 PL

Ustawa z dnia 15 marca 1932 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności.

4 Artikel / Bestimmungen · Polen
Originalquelle öffnen Maschinenlesbares Markdown (.md)

Gesetzestext (4 Artikel)

Dz.U. 1932 nr 38 poz. 390 notInForce

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca 1928 r. o ewidencji i kontroli

ruchu ludności (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 309) ulega następującym zmianom

1)

W art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie następujące

„

Gminy wiejskie i miejskie obowiązane są prowadzić na swym obszarze ewidencję i kontrolę

ruchu ludności. Czynności te gminy sprawują pod nadzorem władz administracji ogólnej,

a mianowicie: w Warszawie - Komisarza Rządu m. st. Warszawy, w miastach, w których

funkcje powiatowej władzy administracji ogólnej zostały w całości poruczone prezydentowi

miasta - wojewodów, zaś we wszystkich pozostałych gminach miejskich i wiejskich -

rządowych powiatowych władz administracji ogólnej

”

.

2)

W art. 1 dodaje się ust. 3, 4 i 5 o brzmieniu następującem

„

Za czynności i poświadczenia urzędowe w powyższym zakresie gminy mogą pobierać opłaty

administracyjne według określonych przez nie zasad i taryfy, o ile rozporządzenie

niniejsze nie zawiera odmiennych postanowień.

Czynności i poświadczenia, które są wykonywane, względnie wydawane, dla użytku władz

administracji ogólnej i policji państwowej, są wolne od opłat powyższych.

O ile ewidencję i kontrolę ruchu ludności prowadzą władze i organa państwowe (art.

1 ust. 2), stosuje się do nich przepisy ogólne o opłatach stemplowych od podań i świadectw,

o ile ustawa niniejsza nie stanowi inaczej. Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych może obniżyć wskazane wyżej opłaty stemplowe od podań i świadectw,

jak również zwolnić od opłaty stemplowej podania tego rodzaju

”

.

3)

W art. 2 dodaje się ustęp o brzmieniu następującem

„

Świadectwa, wydawane celem załączenia do akt urzędu, prowadzącego ewidencję i kontrolę

ruchu ludności, jak również podania o ich wydanie są wolne od opłat stemplowych i

komunalnych. Jeżeli osoba, posiadająca takie świadectwo, zamierza je złożyć komu innemu,

winna uprzednio uiścić opłatę, któraby się należała według przepisów ogólnych. W razie

nieuiszczenia lub uiszczenia spóźnionego lub nieprawidłowego stosuje się co do opłat

stemplowych pkt. 3 art. 33 oraz art. 42 ustawy z dnia 1 lipca 1926 r. o opłatach stemplowych

(Dz. U. R. P. Nr 98, poz. 570), a co do opłat komunalnych przepisy, przewidziane w

art. 67 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 747)

”

,

4)

W art. 3 dodaje się ust. 2, 3, 4 i 5 o brzmieniu następującem

„

Urzędnicy stanu cywilnego i prowadzący księgi stanu cywilnego mają obowiązek przesyłać

na żądanie gminy, względnie organu, upoważnionego do prowadzenia ewidencji i kontroli

ruchu ludności dla użytku ksiąg ludności wyciągi z ksiąg i aktów stanu cywilnego.

W wypadkach, gdy księgi stanu cywilnego uległy zniszczeniu lub zaginięciu, obowiązek

ten ciąży na urzędach i instytucjach, utrzymujących duplikaty tych ksiąg.

Zawiadomienia, przewidziane w ust. 1, są udzielane bezpłatnie. Wyciągi z ksiąg i aktów

stanu cywilnego, przewidziane w ust. 2, wydawane są za zwrotem kosztów druków.

W razie opieszałości osób lub instytucyj, prowadzących akty stanu cywilnego, względnie

utrzymujących duplikaty odpowiednich ksiąg, w wykonywaniu powyższego obowiązku, powiatowa

władza administracji ogólnej może zarządzić wykonanie tych czynności na koszt winnego.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z właściwymi ministrami może zwolnić urzędy

stanu cywilnego od przewidzianego w obowiązujących przepisach obowiązku przesyłania

urzędom publicznym wyciągów z akt stanu cywilnego, natomiast nałożyć na gminy lub

inne organa, prowadzące ewidencję ludności, obowiązek przesyłania urzędom publicznym

wyciągów z rejestru mieszkańców

”

,

5)

W art. 7 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie

„

Kto przebywa w jakiejkolwiek miejscowości dłużej niż 3 dni, winien być zameldowany

w gminie przed upływem następnych 24 godzin. Obowiązek zameldowania ciąży na właścicielu

lub dzierżawcy domu, w którym podlegający zameldowaniu każdorazowo przebywa

”

.

6)

W art. 7 wstawia się ust. 3 o następującem brzmieniu

„

W miejscowościach uzdrowiskowych zameldowanie winno być dokonane przed upływem 48

godzin od chwili przybycia

”

.

7)

W art. 8 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie

„

Kto opuszcza swoje miejsce zamieszkania i przenosi się do innej miejscowości lub przeprowadza

się do innego domu w obrębie tej samej miejscowości, albo kto opuszcza miejsce czasowego

pobytu, o ile pobyt ten podlegał obowiązkowi zameldowania (art. 7), winien być wymeldowany

w gminie. Wymeldowanie powinno być dokonane przez właściciela, względnie dzierżawcę

domu, przed upływem 48 godzin od chwili opuszczenia mieszkania

”

.

8)

Art. 12 otrzymuje następujące brzmienie: „Osoby, podlegające zameldowaniu i wymeldowaniu,

mogą na żądanie otrzymać przy przyjęciu zameldowania, względnie wymeldowania, potwierdzenie

dopełnienia tego obowiązku.”

9)

W art. 18 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie

„

Urzędy, prowadzące ewidencję i kontrolę ruchu ludności, wydawać będą na żądanie osób,

zapisanych do rejestru mieszkańców, dowody osobiste. Dowód ten podlega opłacie komunalnej

w kwocie 60 gr lub, jeżeli dowód osobisty wydaje organ państwowy, opłacie stemplowej

w wysokości 60 gr. Podanie o wydanie dowodu osobistego jest wolne od opłaty komunalnej

i stemplowej

”

.

10)

W art. 19 dodaje się ust. 3 o brzmieniu następującem

„

Zaświadczenie to, jak również podanie o wydanie takiego zaświadczenia, są wolne od

opłat stemplowych

”

.

11)

Art. 25 otrzymuje brzmienie następujące

„

1)

Kto chociażby bez złej woli, ale bez należytego zbadania, czyni w księgach meldunkowych,

względnie w rejestrach lub listach, przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu, niezgodnie

z rzeczywistym stanem rzeczy zapisy lub wydaje takie zaświadczenia lub dowody, albo

kto w związku z dokonaniem formalności meldunkowych, uzyskaniem dowodu osobistego

lub zaświadczenia, lub na żądanie wylegitymowania się składa lekkomyślnie wprowadzające

w błąd dowody lub zeznania - ulegnie karze grzywny do 2.000 zł lub karze aresztu do

4 tygodni, albo obu tym karom łącznie.

2)

Kto nie dopełni formalności meldunkowych, przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu

lub rozporządzeniach, na jego podstawie wydanych, albo zaniedba wykonania innych obowiązków,

wynikających z niniejszego rozporządzenia, lub rozporządzeń, na jego podstawie wydanych,

albo wykonywa je w sposób nie przepisany,

3)

kto winien jest naruszenia lub nieprzestrzegania innych przepisów niniejszego rozporządzenia,

lub kto uchyla się od wykonania zarządzeń władz, opartych na niniejszem rozporządzeniu

- ulegnie karze grzywny do 100 zł.

Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny

karę zastępczego aresztu według słusznego uznania jednak - za przestępstwa, wymienione

w punkcie 1- nie ponad 3 tygodnie, - za przestępstwa, wymienione w punktach 2 i 3

- nie ponad 3 dni.

Grzywny, wymierzane na zasadzie niniejszego artykułu, przypadają gminie miejsca zamieszkania

osoby ukaranej. Orzeczenie powinno zawierać nazwę gminy, której grzywna przypada.

Odpis orzeczenia należy tej gminie doręczyć

”

.

12)

W art. 26 skreśla się ust. 4.

13)

Art. 27 otrzymuje brzmienie następujące: „Niezależnie od orzeczonej kary powiatowa

władza administracji ogólnej może pozbawić osobę, wymienioną w art. 4, 5 i 9 niniejszego

rozporządzenia, prawa prowadzenia ksiąg meldunkowych i spełniania czynności, w artykułach

tych przewidzianych, i może nakazać wyznaczenie do tych czynności innej osoby.

W razie niezastosowania się do tego nakazu może powiatowa władza administracji ogólnej

bądź wyznaczyć Osobę prowadzącego czynności meldunkowe na koszt i niebezpieczeństwo

właściciela, względnie dzierżawcy domu lub zakładu, bądź też w miarę zachodzących

okoliczności, zastosować na ogólnych zasadach karę pieniężną celem przymuszenia”.

14)

Art. 30 otrzymuje brzmienie następujące

„

Wykonanie niniejszego rozporządzenia porucza się co do art. 1 ustęp ostatni Ministrowi

Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych, co do art. 14 ust. 2 i art.

23 ust. 3 - Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych,

co do art. 20 ust. 1 - Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Spraw

Wewnętrznych, co do art. 20 ust. 2 - Ministrowi Spraw Zagranicznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych, zaś co do pozostałych artykułów - Ministrowi Spraw

Wewnętrznych

”

.

Dz.U. 1932 nr 38 poz. 390 notInForce

Upoważnia się Ministra Spraw Wewnętrznych do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 marca

1928 r. o ewidencji i kontroli ruchu ludności (Dz. U. R. P. Nr 32, poz. 309) z uwzględnieniem

zmian, wprowadzonych ustawą niniejszą, oraz zmian, wynikających z art. 1 § 1 pkt.

17 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 19 marca 1928 r., zawierającego

przepisy, wprowadzające kodeks postępowania karnego (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 314)

i z art. 269 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 lutego 1928 r.,

zawierającego prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. R. P. Nr 12, poz. 93).

Dz.U. 1932 nr 38 poz. 390 notInForce

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami.

Fragen Sie sich, wie diese Gesetzesbestimmung auf Ihren Fall anwendbar ist?

Prüfen Sie diesen Erlass zusammen mit Rechtsprechung, Kommentaren und verwandten Gesetzesbestimmungen in Legislator AI.

Fall in Legislator öffnen →