Ustawa z dnia 18 grudnia 1920 r. zmieniająca niektóre postanowienia ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. w przedmiocie umów, zawartych przez b. władze austrjackie lub austro-węgierskie co do majątku państwowego i funduszu religijnego na obszarze b. zaboru austrjackiego.

Zakreślony w art. 1 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. Ust. № 79, poz. 529) termin

zgłoszenia niewykonanych dotąd umów, zawartych przez b. władze lub urzędy austrjackie

lub austrjacko-węgierskie, a dotyczących majątku państwowego lub funduszu religijnego,

znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze b. zaboru austrjackiego,

przedłuża się dla związków Komunalnych do 30 czerwca 1921 roku włącznie.

Ustęp drugi art. 3 ustawy z dn. 16 lipca 1920 r. (Dz. Ust. № 79, poz. 529) otrzymuje

następujące brzmienie

„

O ile zgłaszający umowę w przeciągu sześciu miesięcy od chwili zgłoszenia nie otrzyma

ze strony właściwego ministerstwa zawiadomienia o uznaniu umowy, umowa będzie uważana

za nieuznaną

”

.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 20 listopada 1920 r.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych w

porozumieniu z interesowanymi ministrami i Prezesem Głównego Urzędu Likwidacyjnego.